2008 januari

Print deze pagina

2008 januari

Ik ben vorige week mijn vader verloren. Hij was pas 45. Mijn vader had een café, zijn droom, zijn alles. Toen dit werd verkocht leek het alsof hij en vrede mee had. Mijn vader is 's nachts uit het niets vertrokken, met medicijnen. Daar heeft hij briefjes voor zijn kinderen (ik van 21 en heb 2 broertjes die volgende week 18 worden), zijn vrouw en voor de nieuwe eigenaar van het café achter gelaten. mijn moeder dacht dat papa was gaan roken beneden en weer is slaap gevallen, toen ze 's ochtends wakker werd miste ze hem pas in bed. Mijn vader werd gevonden in het café, hij had zichzelf opgehangen. Ik, wij, missen hem heel erg en ik zou het fijn vinden te praten met mensen die ook hun vader of moeder zijn verloren. groetjes, joyce. Reageren.

Beste lezer, Vorige week zaterdag 12 januari heeft mijn vader een overdosis slaappillen genomen. Op die bewuste zaterdag had ik met mijn vader rond een uur of 1 afgesproken en ik belde om 12:00 om te vertellen dat ik om 13:00 bij hem zou zijn.

Ik heb hem 3 x geprobeerd te bellen waarbij ik uiteindelijk steeds zijn voicemail kreeg. Dat vond ik al erg vreemd want hij nam altijd de telefoon op. Later belde ik om 12:30 weer en kreeg ik meteen de voicemail en wist ik dat de telefoon uitgezet was. Vervolgens naar het huis van mijn ouders gegaan en ook mijn moeder gebeld met de vraag of zij wist "waar Pa was".

Mijn moeder zei "hij is vast een eindje gaan wandelen". Maar om 13:00 was hij er nog niet en mijn onrust werd met de minuut sterker. Ik wist eigenlijk al vanaf 12:00 (het moment dat ik hem belde en niet te pakken kreeg) dat er iets niet in de haak was. De hele middag hebben we zitten wachten om een schim van hem op te vangen en geprobeerd hem te bellen (maar steeds de voicemail) maar om 18:00, nog geen spoor van hem te bekennen. Ondertussen hadden we het hele huis van top tot teen uitgekamd maar in huis was hij onvindbaar.

Toen hebben we besloten om de politie in te schakelen. Opgegeven dat hij vermist was en dat hij een geruime tijd last had/heeft van depressieve klachten. De politie is meteen in actie gekomen en heeft een diverse mensen op zaak gezet. Om 22:00 was er een landelijk signalement van mijn vader doorgevoerd en had de politie 3 teams lopen die op hoogte waren en naar hem uitkeken. Na diverse telefoontjes met politie, ziekenhuizen, familie en kennissen en na diverse pogingen om de buurt uit te kammen en na tezoeken en de gangen van mijn vader na te lopen, gingen we de nacht in zonder een spoor van mijn vader. Een ontzettende onzekerheid waarin je dan verkeerd.

Je haalt de meest waanzinnige gedachte in je hoofd en je loopt met je ziel onder je armen. Een onbeschrijfelijk gevoel van machteloosheid houdt je in de grip. Niet weten wat en waar en niet weten wat je moet doen. De volgende ochtend 13 januari naar het politiebureau om wat meer gegevens af tegeven en wat gedetailleerdere foto's. Mijn moeder helemaal overstuur zit bij de politie haar verhaal te vertellen en ieder voelt zich machteloos.

Ik zit in gedachte steeds "als hij zichzelf iets aangedaan heeft dan had iemand hem vast al gezien". Ik kan echter in geen enkele gedachte vinden wat ik zoek ... een antwoord. Vanaf zaterdagmiddag 12:00 hebben we in onzekerheid gezeten en kwamen steeds weer dezelfde scenario's naar boven. Tot het moment er een hard gebonk vanuit de gang klonk. In eerste instantie dacht ik "dat is de politie en hebben nieuws". Totdat ik vanuit de kelder een grijze, verslapen hoofd om de deur zag komen.

HET WAS MIJN VADER, helemaal onder het stof en zichzelf onder geplast was hij vanuit de kruipruimte onder het huis gekropen. Enigzins verward keek hij ons aan en wij waren allemaal super verbaasd en wat viel er een last van mijn schouders af. Hij leefde nog. Op de vraag wat hij daar nu al die tijd heeft gedaan antwoorde mijn vader "ik heb geslapen". Hij heeft 24-uur geslapen!

Dat vond ik wel een beetje vreemd maar op dat moment was ik overmand door blijdschap. Wat was ik blij dat hij niks mankeerde. Tot het moment dat mijn moeder de medicijnen van mijn vader ging bekijken en zag dat er 28 slaappillen uit de verpakking waren genomen. Deze waren 7 januari bij de apotheek gehaald voor 1 x per dag in te nemen.

Bleek mijn vader dat hij 28 slaappillen heeft genomen omdat hij geen zin meer in het leven had. Mijn vader heeft met behulp van de politie crisishulp gekregen en werd op zondagavond opgenomen in een gesloten afdeling. Hij zit daar nu vanaf zondag en geeft geregeld aan dat hij er geen zin meer in heeft. Ik vind het heel erg moeilijk om hem te steunen, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik ben ontzettend blij dat hij in leven is maar ik vind het moeilijk om hem te helpen in dit proces.

Zijn er mensen die dit ook hebben mee gemaakt en die wellicht enig advies hebben? Ik weet dat ik hem niet kan helpen daar weten de psychologen en de psychiaters meer af maar ik wil er voor hem zijn. Met een dankbare groet Corinne. Reageren

Beste allemaal, Wij hebben voor school een project over zelfmoord en vroegen ons af of er iemand geïnstreseerd is een interview te laten afnemen. Dit kan via e-mail gebeuren. Alvast bedankt, Liesbet. Reageren.

Hai, Morgen (11 januari) is het precies 11 jaar geleden dat mijn beste vriendin zelfmoord pleegde. Ik mis haar nog steeds en de dagen rond deze datum zijn erg moeilijk voor me. Niet alleen door haar zelfmoord, maar ook door de feestdagen (heb geen contact meer met mn familie... vrienden heb ik alleen als ik het initiatief neem... kortom een kut leven). 'k Vond het jammer dat er niet gereageert kon worden op een bericht bij 'in contact'. Zij omschrijft precies hoe ik ook over zelfmoord denk: moedig... ik kan het niet. M'n vriendin was ook niet moedig genoeg en heeft haar door haar hoofd laten schieten door een vriend die zichzelf daarna ook door het hoofd schoot.

Ze was het wel duidelijk van plan, want ze had me een brief geschreven en ik kon haar door en door. 'k Wist dat ze het ging doen, al wist ik niet wanneer. Eigenlijk zouden we samen gaan, maar ik had een rechtzaak lopen tegen mn vader die me jaren lang sexueel misbruikt had. 'k Moest door vechten tot ik met eigen ogen kon zien dat hij gestraft werd. Ook rond deze datum (twee jaar na de zelfmoord van mn vriendin) verdronk een buurjongen waarmee we regelmatig gingen stappen. Hij verloor de macht over het stuur en raakte bewusteloos terwijl zn auto in de rivier reed. Weer een jaar later overleed mn oma. Ok... ze was op leeftijd dus heb daar aardig vrede mee.

Weer een jaar later overleed mijn oom in de bergen aan een hartstilstand. Ze hebben hem daar moeten laten omdat ze er met een helikopter niet bij konden. En weer een jaar later werd een vriend vermoord waarbij ik altijd zo goed mn verhaal kwijt kon over de kut dingen van het leven. Niet zo goed als bij mn beste vriendin, maar goed... Hoe mijn beste vriendin over het leven dacht... zo dacht en denk ik er ook over... het is allemaal ellende. Zij was de enige die mijn gedachtes over het leven en zelfmoord begreep. Alleen met haar kon ik er vrij over praten.

'k Vertel nu niet al mn ellende, maar alleen de dingen die ik even kwijt wilde. In deze periode van het jaar gaat er vaak wel iemand dood in mn omgeving (vorig jaar mn buurvrouw... wie word het dit jaar?).

Mocht u toch willen reageren, kom dan svp niet aan met berichten dat ik hulp moet zoeken. Met 8 therapeuten die alles gooien op mn insect verleden terwijl ik ze nodig had bij het verwerken van het verlies van mijn vriendin heb ik geen vertrouwen meer in therapeuten. (de 3 therapeuten die ik heb gehad voor het incest verleden zijn niet meegeteld in die 8). 'k Heb zelf het verlies moeten verwerken en opzich is het aardig gelukt dacht ik zo... alleen tja... als de overlijdingsdag nadert heb ik het even moeilijk. 'k Denk nog steeds heel veel aan haar, maar het is allemaal dragelijk; ik kan er goed mee leven (al wil ik niet leven). Ik wou dat ik zo dapper was als haar, maar dan nog iets dapperder zodat ik het wél zelf kon doen. 'k Leef op automatische piloot en leef van moment tot moment tot het moment dat mijn dag gekomen is en ik met een gerust hart het leven mag verlaten.

Tot die tijd probeer ik er maar wat van te maken voor mezelf want aan andere mensen heb je toch niks. Bedankt dat ik even mn verhaal kwijt kon hier en 'k wou dat ik de site 11 jaar geleden had ontdekt!!

Sinds een week zit ik op internet te zoeken naar een oplossing om uit dit leven te stappen,ik ben het meer dan zat om nog verder op deze aardkloot mee te gaan,ik zit diep in de schulden en zie geen uitweg laat staan een toekomst,ik ben een alleenstaande man met 3 uitwonende kinderen en denk dan gelukkig ook aan hun wat ik hen zal aandoen met als ik er toch een eind aan maak. Reageren.

Hallo ik ben gillian,zondag 14 september om 1 uur 's nachts stond de politie bij mij voor de deur mijn broer was gevonden na een week vermist te zijn geweest. Hij heeft zelfmoord gepleegd, nu na de crematie van mijn lieve broer komt het bezef en het verdriet en weet ik niet hoe ik hiermee om moet gaan ...
zou graag in contact komen die het zelfde hebben mee gemaakt en mij kunnen steunen in verdriet !!! Reageren.

Ik zou graag met mensen in kotact komen die een zelfdoding van een ouder hebben mee gemaakt mijn vader is 17 augustus voor de trein gesprongen ik vindt dit heel moeilijk vandaar deze oproep. Groetjes Michel. Reageren.

Ik heb afgelopen week plotseling mijn vriendin verloren. Ze heeft er een einde aan gemaakt omdat ze het niet meer zag zitten. Ze had al een tijd niet goed geslapen, lag alleen nog maar te malen en voelde zich totaal verloren bleek uit haar brief. Haar zelfvertrouwen was tot het nulpunt gedaald en ze vond de wereld veel sneller gaan dan zichzelf, had het idee dat ze stilstond.

Zelf had ik het idee dat ze niet lekker in haar vel zat en omdat ze ook nog eens aan het ontzwangeren was er hormonen meespeelden op de achtergrond. Nu blijf ik achter met onze zoon van net 7 maanden oud en vraag me af of er mensen zijn die iets dergelijks meegemaakt hebben en misschien tips hebben.

Waarom heb ik niets gemerkt en hoe kan het dat zo'n lief, leuk en spontaan mens ons verlaten heeft?

Hoi ik ben een meisje van 13 en een jaar geleden ben ik mijn opa veloren aan een dubbele hart aanval
maar mijn zus heeft hem een keer gezien mijn moeder ook en mijn stiefoma ook ma ik wil hem ook een keer zien ma ik ben bang dat hij niet contact met mij wil nemen omdat ik misschien dan bang wordt.......anoniem

Ik ben vorig jaar mijn vriendin verloren en loop al een jaar met constante pijn zo erg dat mijn hart er van overslaat dat ik morgens wakker word en mijn zelf zich afvraag waarom ik nog leef.

Mensen die denken aan zelfmoord hebben heel de dag door pijn. Het is als Je kiespijn hebt maar je kunt niet naar de tandarts misschien heb je wel eens kiespijn gehad een zurende pijn die maar niet wil stoppen
Een opgelopen trauma kan chronisch worden dan is de pijn niet meer weg te krijgen als iemand zelfmoord pleegt is dit een van de moeilijkste dingen die iemand kan doen.

Je wilt niet leven maar ook niet dood speel eens met die gedachte. Hoe moeilijk moet het dan niet zijn voor degene die wil uitstappen. Denk je nu echt dat de gene die zelfmoord pleegt het makkelijk vind natuurlijk niet het is een heldendaad voor hem of haar. De pijn van de nabestaande is groot allen de pijn van degene die uitstapt is vele malen groter vergeet dat niet. En ik vind het dan erg egoïste van de nabestaande die zich daar niet in kunnen vinden. Ik denk zelf dan een mens eikpunten heeft als je goed in je vel zit heb er 6:

Partner
Kinderen
Werk
Gezondheid
HuisGeluk

Als een van deze eikpunten verdwijnen, kunnen mensen uit bellans raken. Dan hang het er van af wie de ballans kan herstellen. Als je partner verliest kan de balans totaal weg zijn dan moet je hopen op je omgeving.

Zo kan het belangrijk zijn dat iemand goed in zijn vel moet zitten. Zijn eigen balans is dan ook belangrijk dus zijn eigen gezondheid. Dan zie je dat er al twee punten verdwijnen uit het rijtje en voor dat je het weet licht de. Hele zaak om. Deze structuren zijn zo belangrijk in ons leven dat als ze vallen. Er zijn mensen die zeggen mag het licht uit. Ik vind dan ook als iemand uitstapt, zij of hij er niet meer is. Eer hen dan hoe moeilijk het dan ook is.

Vergeet hun ongelofelijke pijn niet. Want als de dood is gekomen worden alle zonden vergeven. Ook in zelfmoord.

Denk maar eens aan de gene die vertrokken is die wil dat de nabestaande geen pijn hebben
En wil begrepen worden waarom hij/zij vertrokken is. Als je er zo naar gaat kijken valt alles in een ander licht. Beter voor je zelf en voor degene die je verlaten hebt.

Eer hen straf... hen niet, de straf is al voltrokken in de dood.

2003, nu in december 4 jaar geleden dat Els ons verliet......morgen....27 november 2007 word ze oma, oma van haar 1e kleinzoon, die om 15.30 uur gehaald gaat worden via een keizersnede.
Op deze momenten, denk ik ZOVEEL aan haar....wat ze gemist heeft en wat ze gaat missen......ik had het haar ZO gegund, morgen wordt Els haar 1e kleinzoon Joey geboren, ik hoop dat ze er iets van mee krijgt. Reageren.

Een huisgenoot van mij, inmiddels een vriend, heeft onlangs zijn vader verloren omdat deze zichzelf heeft verhangen. Ik meen vaak in staat te zijn mensen om me heen te helpen en bij te staan met wat ze nodig hebben, meestal kan ik inschatten wat ze nodig hebben of waar ze behoefte aan hebben. In dit geval kan ik me te weinig voorstellen bij wat deze jongen mee moet maken en weet ik me geen houding aan te nemen tegenover hem. Reageren.

Mooie site heb je, en broodnodig ook, want in nederland kon ik geen andere site vinden over dit onderwerp.
Zijn er op dit moment nog gespreksgroepen, dat kon ik niet vinden. Ik ben zelf geestelijk verzorger in een ziekenhuis, en in contact met iemand die haar zus verloren heeft door versterving/suicide. Ik heb haar beloofd op zoek te gaan naar een plaats waar haar verhaal verstaan zou kunnen worden.

Ik ben een vrouw van 39 jaar en leef alleen met mijn zoon, met zijn vader hebben we geen contact meer en ik heb het gevoel alsof mijn ziel dood is, ik probeer werkelijk van alles en mijn omgeving past niet bij me, ik zou meer een stadsmens zijn met veel vrolijke mensen om mij heen, maar ik durf die stap niet te maken, omdat mijn moeder en familie in dit dorp woont, maar ik ga innerlijk wel dood van binnen, mijn leven vind ik niets, maar probeer elke dag maar weer alles voor mijn zoon dat hij maar niks merkt, maar ik ga van binnen kapot. Susan. Reageren.

Mijn vader heeft in mei 2007 zelfmoord gepleegd, wat hem is ook gelukt. Ik ben niet boos op hem maar zit wel erg met mijn moeder. Zij is ontzettend verdrietig, maar soms ook boos. Ik mis mijn vader ontzettend. Hij regelde thuis altijd alles, zoals bijv. de financiën.

Nu (ik ben 41) draai ik voor alles op. Soms wordt het me te veel. Verder heb ik een broer en een schoonzus die ook niet echt helpen. Mijn vader had in het jaar voor zijn zelfmoord kanker. (prostaatkanker) Vorig jaar april kregen we te horen dat de kanker weg was. We waren daar echt blij mee.Mijn vader blijkbaar niet wanthij heeft toch de stap gezet wat we nooit hadden verwacht. Hij heeft zich zelf verhangen.

Zoiets wil je niet meemaken en had ik ook nooit verwacht van hem. Ik heb geen geloof, geloof niet in een god of zoiets en ik begin me steeds meer te beseffen dat ik hem waarschijnlijk nooit weer zal zien. Dit is voor mij onverdraaglijk. Soms kijk ik naar'char' en daar put ik wat hoop uit.

Ik heb zo nu en dan wel contact met iemand van de rouwverwerking, het is fijn dat je je verhaal even kwijt kunt maar het komt er op neer dat je het zelf moet verwerken. Wie heeft ook het gevoel dat hij/zij zich verantwoordelijk voor de moeder/ vader en wie heeft ook een broer of een zus die het laat afweten????

Mijn ouders hebben trouwens nooit een goed contact gehad met mijn broer en schoonzuster. Mijn broer loopt als een hondje achter haar aan. Toen mijn vader nog ziek was is hij nooit (mischien twee maal) bij mijn vader op bezoek geweest. Mijn vriend denken dat ze (schoonzus en boer) alleen maar op geld uit zijn waar mijn moeder niet echt gebrek aan heeft. Misschien hebben we het mis maar zo voelt het wel. Ik hoop op een reactie van mijn lotgenoten en sterkte allemaal in 2008. Reageren.