Hallo beste Mensen,
Ik heb vandaag een boekje ondekt van iemand die een partner is verloren door zelfdoding. Het zijn ontroerende gedichten die erg duidelijk bij de verwerking van dit verlies hebben geholpen en wie weet lukt dit ook voor lotgenoten. Ik weet niet of U wat met deze tip kan maar wie weet ik schrijf U gewoon om te vertellen dat ik het een boekje vond dat mij erg trof. Het boekje staat hier:
http://www.boekscout.nl/html/boek.asp?id=522 Jan Harmsen
Graag wou ik contact hebben maar weet niet goed hoe ? 19 jl.mei 2008 heeft mijn zoon Dave zich verhangen in het huis van zijn vriendin , hij laat ook een dochterje na van 10 jaar. Na vele familiale problemen zag hij geen uitweg meer, verschillende keren heeft hij wel over zelfmoord gesproken, maar ik heb daar weinig aandacht aan geschonken en wou hem helpen met voor hem te zorgen en zoveel mogeljk te praten.
De avond voor zijn dood heeft hij me opgebeld en me gezegd dat hij dood wou, maar ik kon hem niet helpen en dacht morgen is het missschien wel beter. De dag nadien heb ik hem dan gevonden, en zit altijd met die gedachte ,was ik maar langs geweest ! Nu moet ik nog wel vermelden dat hij geen professionele hulp wou !
Op 9 juni 1976 pleegde mijn man zelfmoord. Hij was 24 jaar, ik was 22 jaar, we waren acht maanden met elkaar getrouwd en we hadden een dochtertje van vier maanden. Ik heb meer dan dertig jaar niet over zijn dood kunnen spreken.
Het eerste gevoel, dat bij mij na zijn overlijden opkwam was een gevoel van opluchting. Ik wist dat hij afschuwelijke dingen had meegemaakt en ik was blij dat hij nu eindelijk de rust gevonden had die hij zocht.
Hoewel hij een zeer zware tijd achter de rug had, leek het veel beter met hem te gaan. Hij was zo opgewekt en hij had zoveel plannen, maar toch had ik instinctief in de gaten dat het niet goed met hem ging. Zijn dood was daarom voor iedereen een verrassing, alleen niet voor mij.
Na zijn overlijden heb ik mijn leven proberen op te pakken en dat leek mij aanvankelijk uitstekend te lukken. Tien jaar later begon ik last te krijgen van huilbuien, paniekaanvallen en depressies. De GGZ kon niet goed vaststellen wat er met mij aan de hand was. Op een gegeven moment lag ik met iedereen en alles overhoop. Door alle ellende kreeg ik tot overmaat van ramp verschrikkelijke ruzies met mijn dochter en het eind van het liedje was dat we tot op de dag van vandaag geen contact meer met elkaar hebben. Dat doet mij erg veel pijn.
Ik kwam in een diep dal terecht, maar uiteindelijk slaagde ik erin om op eigen kracht er weer uit te kruipen. Ik probeerde mijn leven voor de tweede keer weer op te pakken em het lukte me waarachtig om het ontspoorde karretje nogmaals op de rails te krijgen. Ik bouwde langzaam maar zeker een leuke vrienden- en kennissenkring op en ik dacht alle kommer en kwel uit mijn vorige ellendige leven voorgoed achter me gelaten te hebben.
Op 18 februari 2007, ik zat net naar een documentaire over
Kurt Cobain op
BBC 2 te kijken kreeg ik een gigantische paniekaanval. Ik had al jaren geen last meer van paniekaanvallen gehad, dus werd ik volkomen overrompeld. Gelukkig zag ik nu opeens in wat de oorzaak van al mijn psychische problemen was. Ik begrijp nog steeds niet goed waarom. Kwam het omdat mijn man erg veel op Kurt Cobain leek en deze popster ook door zelfmoord aan zijn droevige einde kwam? Of kwam het omdat mijn man op 18 februari jarig was? Ik weet het niet.
Hoe het ook zij, ik zocht nogmaals hulp bij de GGZ en ik kreeg nu eindelijk de hulp waarnaar ik jaren lang op zoek was. De zelfmoord van mijn man was voor mij zo'n ingrijpende gebeurtenis, dat ik die nooit goed heb kunnen verwerken. Met andere woorden: ik heb er een psychotrauma aan over gehouden.
Na meer dan dertig jaar ben ik eindelijk in staat om over de dood van mijn man te praten. Ik ben nu ook in staat om zijn dood te verwerken en daar ben ik dolgelukkig mee. Het klinkt misschien vreemd maar het lucht me zo op dat ik eindelijk om hem kan huilen.
Ik denk dat ik de rest van mijn leven door de zelfmoord van mijn man achtervolgd zal worden. Ik heb het hem in het verleden echter nooit kwalijk genomen dat hij uit het leven gestapt is. Ik zal dat in de toekomst hopelijk ook niet doen. Daarvoor houd ik teveel van hem. Mies.
Reageren.
Ik hoorde vandaag dat mijn zusje en beste vriendin zelfmoord heeft gepleegd.. 39 jaar oud!Ik weet niet meer wat ik moet doen.. ze laat een dochtertje van 10 achter, een man en een zoon van 19..en niet te vergeten twee zussen..met gezinnen
Ik had haar nog aan de telefoon ,kon ik haar maar tegen houden.. Had ik maar wél naar haar toegegaan..
Ik ben ook zo down, dat rotverleden van ons ook.. Help.. Ik weet het niet meer.. Gea.
Reageren.
Op de regionale televisiezender van Groningen - TV Noord - maken wij het praatprogramma "Als de dood". Dit programma wordt gepresenteerd door Jacques d'Ancona. Hij praat in een rustige setting in één-op-éen gesprekken met mensen over allerlei aspecten van de dood. Het programma duurt 25 minuten. Dat geeft de tijd om serieus en dieper op de onderwerpen in te gaan. Wij krijgen veel positieve reacties van kijkers op het programma: het maakt veel bij mensen los en het zet aan tot nadenken.
Wij willen graag ook een aflevering wijden aan het thema "zelfdoding". Daarvoor zijn wij op zoek naar iemand uit de provincie Groningen die in de naaste omgeving met zelfmoord te maken heeft gehad en goed kan vertellen en uitleggen wat voor invloed dit heeft. Kent u iemand en wilt u ons hierbij helpen?
Eerdere uitzendingen van "Als de dood" zijn terug te kijken via internet:
www.rtvnoord.nl, ga dan naar tv uitzending gemist en kijk bij "Als de dood".
Alvast bedankt voor uw aandacht.
Vriendelijke groeten,
Marion de Vries
producer RTV Noord
Postbus 30101
9700 RP Groningen
mdevries@rtvnoord.nl
050-31 999 99
Op 9 oktober j.l heb ik mijn maatje door zelfdoding verloren. hij was pas 38 jaar. Hij had 120 harttabletten ingenomen en is in coma geraakt. Ik heb 112 gebeld nadat ik hem gevonden had. Die deden een poging tot reanimatie en hebben hem naar het ziekenhuis gebracht. Daar weer een poging tot reanimatie.
dit alles was om half 11 's morgens..
Na "rijp"beraad is om 10 over half 2 de stekker er uit gestokken en stief hij binnen10 minuten waar ik bij was ik snap het allemaal niet meer.. heb ik er wel goed aan gedaan. De dokter heeft me verzekerd dat als hij was blijven leven dat hij in een slaap-waak coma zou blijven een kasplantje.
Maar ik mis hem zo en ik snap het niet. Ben ik erg egoistisch dat ik hem eigenlijk bij me wou houden dat ik helemaal niet wou dat hij dood ging maar het was wel zijn keuze
Please is er iemand die me kan helpen, ik ga hier kapot aan. groetjes Emmy.
Reageren.