Mijn vriend heeft 5 weken terug een eind aan zijn leven gemaakt toen ik uit mijn werk kwam vond ik hem
hij had zichzelf opgehangen. De eerste weken leefde ik in een roes maar nu komt de pijn en het onbegrip, de vragen.

---

Opmerking: Weet iemand of er in de buurt van Rotterdam een zelfhulpgroep of praatgroep bestaat voor mensen die een partner hebben verloren door zelfdoding?

Of kent iemand een therapeut of psycholoog die ervaring heeft met de hulp aan dergelijke nabestaanden?  Groet, Maria. Reageren.

---

Ik zou graag in contact willen komen met iemand (net als ik alleenstaand)die mij (48 jaar) zou willen helpen een weg te vinden uit een voor mij vastgelopen situatie. Reageren.

 

---

Ik ben op 4 augustus 2008 mijn zus verloren. Zij heeft de auto voor een trein gezet. Er was geen uitvlucht meer.  Ik zougraag met mensen hier over willen praten die het zelfde hebben meegemaakt. Reageren.

---

Op 10-9-2007 heeft mijn man zelfmoord gepleegd ik blijf achter met 2 jonge kinderen sindsdien kan ik de draad dagelijks bestaan niet oppakken. Ik vind in mijn directe omgeving weinig mensen met wie ik hierover kan praten. Mensen geven aan dat het zijn keuze was, maar begrijpen niet dat het gemis met de dag groter wordt. Reageren.

---

Mijn naam is Ronald vader van een dochter in de leeftijd van 17 jaar. Ongeveer 4 weken geleden heeft mijn dochter een poging tot zelfdoding gepleegd. Zij is over een brug boven een snelweg gaan staan in hartje Amsterdam. Haar broer stond erbij en keek er naar terwijl ik aan de telefoon met hem was om in contact te blijven met haar door te blijven praten.

Uiteindelijk is zij door de politie en een taxi chauffeur gered. Nu 4 weken later...

Mijn vrouw en ik zitten in gezinstherapie, juist om inzicht te krijgen in de gedachten van onze dochter. Echter onze dochter weigerd hier aan deel te nemen. We willen de druk niet opvoeren bij haar, bang om haar van ons weg te stoten.  Toch blijft ze nu op dit moment herhalen dat het leven geen zin meer heeft. Dat ze wel een eind had moeten maken aan haar leven en toch is er ook weer die twijfel bij haar, zoals ze het zelf benoemd als...

Hoe kan ik het doen, kijk naar jullie verdriet ik wil jullie geen pijn doen. Maar mam&pap ik ben het leven echt zat, wat heb ik nou voor leven. Ik zie geen toekomst.

Elke keer weer als zij de deur uit gaat voor school en/of stage, houden wij als ouders onze hart vast, Bang heel Bang dat we de politie aan de deur krijgen dat het gebeurd is met haar. Het is dan ook zeer vermoeiend, we willen haar helpen heel heel graag en haar begrijpen, maar het lukt ons niet. We houden verdomde veel van deze meid. Een kind is een kostbaar bezit, het kostbaarste bezit wat we hebben. De gezinstherapie probeerd ons te helpen met adviezen om onze batterij op te laden en hoe we dan het beste kunnen doen.  Op zich natuurlijk niets mis mee, maar pfffff hoe in hemelsnaam moeten wij onze dochter helpen en begeleiden?

Dit kost ons 30 jaar van ons leven zo intensief is deze periode nu op het huidige moment. Ze dreigt ook bij het minste geringste als we toenadering proberen te maken om maar in contact te blijven met haar. Maar ze wijst ons af. HELP!!!

wij zijn ten einde raad. Ik heb al geopperd om onze dochter te laten opnemen, maar aan de andere kant wil ik haar niet het gevoel geven dat zij zich in de steek gelaten voelt. Het doet pijn, intens intens pijn om te zien hoe onze dochter verdriet heeft en niet meer verder wilt leven. HELP HELP HELP Is onze noodkreet.
Wat kunnen wij nog doen??? Zo verder gaan? Wij weten het niet meer. Reageren.