Op 18 october 2007 heeft mijn vrouw op 62 jarige leeftijd zelfmoord gepleegd dit in mijn bijzijn ze was nog in leven toen ik haar vroeg wat heb je gedaan lieverd ze wist het antwoord niet er waren wat familie problemen maar naar mijn inziens was dit geen rede om zelfmoord te plegen ze stierf aan haar verwondingen s,nachts in het ziekenhuis dit was zowel voor mij en onze 3 kinderen een ware hel.
Ikzelf leef nog steeds in een ware hel, ik krijg nog steeds medicijnen van de psychiater om mijn trauma wat te verlichten en om te slapen, zelf denk ik vaak aan zelfmoord daar het leven voor mij totaal geen zin meer heeft ne 43 jaar bij elkaar mijn kinderen houden mij op de been voor hun ga ik verder ik doe allerlei activiteiten zoals fietsen wandelen muziek etc: niets krijgt uit deze hel zelfs het GGZ waarbij ik in behandeling ben hebben geen methoden meer, ik heb EMDR Mindfullness Bodyscan Meditatie geprobeert etc: niet helpt ik blijf met schuldgevoelens en verdriet alleen achter.
Reageren.
Vanuit Humanitas organiseren wij speciaal voor jonge nabestaanden van zelfdoding ontmoetingsgroepen.
Ontmoeting jonge nabestaanden zelfdoding
Ben jij je vader / moeder / broer of zus verloren door zelfdoding?
Misschien is dan een ontmoeting met andere jonge nabestaanden van zelfdoding iets voor je. Wij bieden je een veilige plek waar je je ervaringen kunt delen met anderen. Ook is het mogelijk sportief of creatief bezig te zijn.
Zondag 5 april 2009 organiseren we een bijeenkomst voor jongeren tussen 16 en 23 jaar. De bijeenkomst is van 11.00 uur tot 16.00 uur in Zutphen.
De begeleiding is in handen van 2 begeleiders van Humanitas. De groep bestaat uit minimaal 5 en maximaal 8 deelnemers. Vooraf kun je één of twee keer een kennismakingsgesprek hebben met een van de begeleiders.
Deelname aan deze ontmoetingsgroep kost € 10,- inclusief lunch en consumpties. Mocht de eigen bijdrage reden zijn om niet te kunnen deelnemen, kan in overleg reductie worden verleend.
De locatie is het EKR-huis aan de Halterstraat 3c in Zutphen.
Voor meer informatie en aanmelden kun je terecht bij:
Verder wijs ik u graag op ons boek speciaal voor jongeren die achterblijven na een zelfdoding: "Om alles wat er niet meer is". Wellicht kunt u dit in uw boekenlijst opnemen? Zie onderstaande link voor meer informatie.
Graag wil ik mijn boek onder uw aandacht brengen dat in december 2008 is verschenen, getiteld “Ik wil naast je liggen en niet meer wakker worden”.
In deze autobiografische roman vertel ik over de zelfdoding van mijn vriend vanuit twee perspectieven: de beleving van mijn vriend en die van mijzelf.
Door deze ongebruikelijke aanpak, waarbij ook de gevoelswereld van een suïcidaal persoon wordt belicht, is een zeer pakkend en confronterend boek ontstaan.
Daarnaast besteed ik ook aandacht aan de opmerkelijke ervaringen en gebeurtenissen waarmee mijn vriend zich na zijn dood nog regelmatig aan mij kenbaar maakt. Met deze roman hoop ik het taboe dat nog steeds op het onderwerp zelfdoding rust te helpen doorbreken; zowel door meer inzicht te geven in de gevoelswereld van suïcidale mensen als door het (h)erkennen van de gevoelens van hun dierbaren.
De gebeurtenissen hebben ertoe geleid dat ik sinds juni 2008 vrijwilliger ben bij Stichting EX6. Deze stichting is één van de initiatiefnemers van 113online, een 24-uurs online en offline hulpverleningsprogramma gericht op suïcidepreventie dat 1 mei a.s. start. Voor meer informatie hierover zie:
www.ex6.nl onder het kopje "mededelingen".
Mocht u vragen hebben of een reactie willen geven, dan kunt u dit doen per e-mail:
liesbeth.jusia@kpnplanet.nl of telefonisch: 06-41524548.
Ik wens u veel kracht toe bij al het werk dat u doet voor zoveel nabestaanden!
Met vriendelijke groet,
Liesbeth Jusia
hallo lieve mensen, toen ik bijna 3 jaar was heeft mijn lieve moeder zichzelf gedood. Ik ben nu een vrouw van 37. Ik geloof in het hiernamaals en heb de afgelopen jaren veel fijns mogen horen over mijn moeder via mensen die op de 1 of andere manier contact kunnen maken met haar. Ze is nu gelukkig en ze zou met het begrip dat ze nu heeft zichzelf ook niet meer doden. Ook krijg ik altijd te horen dat ze zo trots op me is en heel veel van mij leert. Ik heb het ook niet altijd makkelijk maar kies er wel telkens voor om door te gaan en mijn moeilijke jeugd achter me te laten. Lange tijd heb ik haar willen volgen, dat is natuurlijk niet zo raar maar alleen kon mijn moeder niet naar het licht omdat ze hier wilde zijn om mij te helpen. Het is een verstrikking en die is nu opgelost met behulp van een familie-opstelling. Graag zou ik in contact komen met mensen die ook hun moeder in die leeftijd zijn verloren, om dingen hierover te delen, misschien kunnen we iets voor elkaar betekenen. Veel liefs,
Anne-Marie
Heel graag kom ik in contact met lotgenoten.
Ouders die hun kind ook zijn verloren na totaal onverwacht en voor mij - ons onverklaarbare zelfdoding.
Mijn zoon, 20 jaar, een vrolijke jongen, die groeide, een gezonde vriendenkring, die echt leuk met elkaar waren, een gezin met nog 2 zussen, die onderling alledrie altijd een goed contact hadden. De zussen nog zeker. De familieband is hechter en sterker geworden. En toch vind ik het niet makkelijk om te praten met de dochters over dit schokkende totaal onverwachte verlies. En ik heb er wel veel behoefte aan.
Lotgenoten zal dat helpen?
Ik werk weer, ik heb contacten op de sportvereniging, familie, vrienden, en ik vind het wel steeds zwaar en energievretend.
Wie wil met mij in gesprek, praten over onze ervaringen van het overlijden, het oppakken van je leven, invulling geven aan je leven, het intergreren van je verdriet in je leven en alles wat we tegen komen.
Hoe pak je dat aan, lotgenoten contact, zonder jezelf te verliezen in verdriet.
Ik zie reacties graag tegemoet. ik woon in Rotterdam
dag, Margreet.
Reageren
hallo lieve mensen, toen ik bijna 3 jaar was heeft mijn lieve moeder zichzelf gedood. Ik ben nu een vrouw van 37. Ik geloof in het hiernamaals en heb de afgelopen jaren veel fijns mogen horen over mijn moeder via mensen die op de 1 of andere manier contact kunnen maken met haar. Ze is nu gelukkig en ze zou met het begrip dat ze nu heeft zichzelf ook niet meer doden. Ook krijg ik altijd te horen dat ze zo trots op me is en heel veel van mij leert. Ik heb het ook niet altijd makkelijk maar kies er wel telkens voor om door te gaan en mijn moeilijke jeugd achter me te laten. Lange tijd heb ik haar willen volgen, dat is natuurlijk niet zo raar maar alleen kon mijn moeder niet naar het licht omdat ze hier wilde zijn om mij te helpen. Het is een verstrikking en die is nu opgelost met behulp van een familie-opstelling. Graag zou ik in contact komen met mensen die ook hun moeder in die leeftijd zijn verloren, om dingen hierover te delen, misschien kunnen we iets voor elkaar betekenen. Veel liefs,
Anne-Marie
Mijn naam is Anja Veenma en ben met mijn gezin naar Frankrijk verhuist voor Centrum de tandem. Een centrum voor rouw en verlies verwerking. Verdriet verwerkt een ieder anders, maar de behoefte om er over te praten hoe je je voelt blijft en wat ik ondervonden heb is dat velen in jaren denken. Het is al zoveel jaar geleden. Maar de tijd staat stil als je iemand verloren hebt.
Nu ben ik nog in de opstart fase en om zoveel mogelijk dat te geven waar de behoefte ligt wil ik graag een week opzetten. Een pilot week waar iedereen feedback kan geven, wat er anders moet, wat ik over het hoofd heb gezien. Een week die wordt opgezet met de intentie en de gedachte hoe de week eruit moet zien. Maar waar ik me wil laten leiden door wat de mensen willen, waar ze behoefte aan hebben.
Voor de Libelle ben ik op zoek naar twee vrouwen die samen iets delen en daardoor een bijzondere vriendschap hebben opgebouwd. Mijn vraag is of zij hun verhaal willen vertellen in de rubriek Vrouwenpower. De nadruk zal liggen op hun vriendschap.
Grytsje Anna Pietersma
Redactie Libelle
In augustus 2008 heeft mijn broer zelfmoord gepleegd. Het is niet meteen de eerste keer gelukt, hij heeft meerdere pogingen gedaan en is opgenomen geweest in een psychiatrische instelling.Ik zou graag in contact komen met lotgenoten om te weten hoe zij dit verlies verwerken en hoe zij omgaan met opmerkingen uit je omgeving. groet, Linda.
Reageren.
Wat fijn dat er een praatgroep is op gericht door u. Wat een verdriet als iemand besluit naar de andere zijde te gaan. Nu heb ik in nog geen half jaar 2 mensen verloren aan zelfdoding. Dat is zo vreselijk voor de nabestaande. Het gekke is, dat ik het kan begrijpen dat je niet meer verder kan.
Alle nabestaande wens ik veel kracht en liefde toe. Warme groeten Gerda