Hoop
De telefoon gaat. Ik vind het spannend: komt er nu iemand binnen die is doorverbonden door een vrijwilliger en dringend hulp nodig heeft? Omdat Geertje nog altijd in haar chatgesprek zit, neemt Lucy op.
Het blijkt een sollicitant te zijn, geen hulpbehoevende dus. Lucy gaat weer verder met de e-mail waar ze mee bezig was.

“Mensen die ons een mailtje sturen, krijgen altijd binnen vijf werkdagen antwoord,” vertelt ze. “In mijn e-mail stel ik ook allerlei vragen, om mensen aan het denken te zetten over wat ze in hun leven waardevol
vonden of vinden. Ik vraag bijvoorbeeld waar ze nog op hopen. En als iemand echt heeft besloten dat hij zelfmoord wil plegen, dan geef ik eerst aan dat ik respect voor die keuze heb. Daarnaast probeer ik het
hele verhaal, niet alleen de negatieve, maar ook de positieve kanten, op tafel te krijgen. Er zijn altijd lichtpuntjes te vinden, als je maar goed zoekt. Zo hoop ik dat mensen hun leven in een ander perspectief
zien.” Er is niet één bepaalde problematiek die heel vaak voorkomt, volgens Lucy. “Ik hoor heel veel verschillende verhalen van mensen. Sommigen hebben geldproblemen, of hun carrière is vastgelopen
en ze weten niet hoe ze die weer op de rails moeten krijgen. Ook spreek ik soms tieners, de jongsten die ons bellen zijn dertien jaar, die gepest worden op school. En mensen die een bepaalde vorm van geweld hebben meegemaakt: misbruik of huiselijk geweld. Ten slotte is er een grote groep die kampt met depressie, angst of persoonlijkheidsproblematiek.

Dat betekent dat iemand in een bepaalde situatie is opgegroeid en daar later in zijn leven last van krijgt. Als iemand bijvoorbeeld opgroeide in een gezin waarin veel geweld was, kan diegene later moeite hebben met het vertrouwen van andere mensen.” Het grootste deel van de mensen die contact opnemen met 113Online is vrouw: ongeveer tweederde, vertelt Lucy.

En dat terwijl het merendeel van de mensen dat daadwerkelijk zelfmoord pleegt, man is. “Vrouwen praten makkelijker over wat ze voelen,” vult Jan Martijn aan. “Ook is het zo dat bijvoorbeeld depressie
vaker bij vrouwen voorkomt. Misschien komt dat wel omdat het meer geaccepteerd is bij vrouwen. Er heerst bij veel mensen nog steeds het beeld van de man die altijd stoer en sterk moet zijn. Hij is zogenaamd zwak als hij hulp nodig heeft.”

 

Spannend
“Het mooie van 113Online is dat wij veel mensen spreken die anders niet naar een psycholoog zouden gaan,” vertelt Geertje.

“Dat is voor velen toch een grote stap. 113Online is heel laagdrempelig: vooral omdat je bij ons anoniem kunt blijven. Wij kunnen mensen bereiken in hun eigen huiskamer. Er zijn bijvoorbeeld mensen die door een fysieke beperking de deur niet uit kunnen: voor hen is therapie via internet ook een uitkomst. Of tieners die niet naar een psycholoog durven omdat ze bang zijn dat hun ouders erachter komen als er een rekening op de deurmat valt.”

“Ik spreek soms ook mensen die zó depressief zijn dat ze alleen nog maar in bed liggen,” zegt Lucy. “Maar dan wel met hun laptop.” “We hebben te maken met heel zware problematiek, maar dat is juist hetgeen wat me zo aanspreekt in dit werk,” vertelt Geertje. “Er zijn ook artsen die het liefst op de Eerste hulp werken.
Juist bij mensen die heel zwaar in de put zitten kan ik echt verschil maken.

Als iemand het leven niet meer ziet zitten, maar na een paar gesprekken weer op de weg is naar gelukkig zijn, is dat heel bijzonder. “Omdat we met zware problematiek te maken hebben, gaan we met alle hulpverleners één keer per week bij elkaar zitten om ons werk te bespreken,” gaat Lucy verder. “Dan hebben we het over een bepaalde casus en wat het met ons doet.” Geertje: “Natuurlijk zijn er bepaalde gesprekken die ons heel erg aangrijpen. Zo kan ik me nog goed herinneren dat ik een tijdje geleden iemand sprak die had besloten dat hij die avond dood wilde. Hij had dat al een halfjaar lang voor - bereid en leefde echt naar die avond toe.

Het werd een heel spannend gesprek van ruim drie uur. Eigenlijk ging het vooral over de zin van het leven. Diegene leeft nu nog steeds, ik heb hem daarna nog een paar keer gesproken. Daar ben ik heel blij om: misschien leeft hij nog dankzij mijn werk. Dat gesprek zal ik niet snel meer vergeten.”

De telefoon gaat. Ik vind het spannend: komt er nu iemand binnen die is doorverbonden door een vrijwilliger en dringend hulp nodig heeft? Omdat Geertje nog altijd in haar chatgesprek zit, neemt Lucy op.
Het blijkt een sollicitant te zijn, geen hulpbehoevende dus. Lucy gaat weer verder met de e-mail waar ze mee bezig was.

“Mensen die ons een mailtje sturen, krijgen altijd binnen vijf werkdagen antwoord,” vertelt ze. “In mijn e-mail stel ik ook allerlei vragen, om mensen aan het denken te zetten over wat ze in hun leven waardevol
vonden of vinden. Ik vraag bijvoorbeeld waar ze nog op hopen. En als iemand echt heeft besloten dat hij zelfmoord wil plegen, dan geef ik eerst aan dat ik respect voor die keuze heb. Daarnaast probeer ik het
hele verhaal, niet alleen de negatieve, maar ook de positieve kanten, op tafel te krijgen. Er zijn altijd lichtpuntjes te vinden, als je maar goed zoekt. Zo hoop ik dat mensen hun leven in een ander perspectief
zien.” Er is niet één bepaalde problematiek die heel vaak voorkomt, volgens Lucy. “Ik hoor heel veel verschillende verhalen van mensen. Sommigen hebben geldproblemen, of hun carrière is vastgelopen
en ze weten niet hoe ze die weer op de rails moeten krijgen. Ook spreek ik soms tieners, de jongsten die ons bellen zijn dertien jaar, die gepest worden op school. En mensen die een bepaalde vorm van geweld hebben meegemaakt: misbruik of huiselijk geweld. Ten slotte is er een grote groep die kampt met depressie, angst of persoonlijkheidsproblematiek.

Dat betekent dat iemand in een bepaalde situatie is opgegroeid en daar later in zijn leven last van krijgt. Als iemand bijvoorbeeld opgroeide in een gezin waarin veel geweld was, kan diegene later moeite hebben met het vertrouwen van andere mensen.” Het grootste deel van de mensen die contact opnemen met 113Online is vrouw: ongeveer tweederde, vertelt Lucy.

En dat terwijl het merendeel van de mensen dat daadwerkelijk zelfmoord pleegt, man is. “Vrouwen praten makkelijker over wat ze voelen,” vult Jan Martijn aan. “Ook is het zo dat bijvoorbeeld depressie
vaker bij vrouwen voorkomt. Misschien komt dat wel omdat het meer geaccepteerd is bij vrouwen. Er heerst bij veel mensen nog steeds het beeld van de man die altijd stoer en sterk moet zijn. Hij is zogenaamd zwak als hij hulp nodig heeft.”