Lieve Carla, hierbij mijn verhaal. Misschien is het goed voor mij geweest om het neer te schrijven, ofschoon dit een fractie is van wat we hebben meegemaakt. De school was de vermaarde Kees Boeke school waar indertijd Prinses Christine op is geweest. Na afloop van het gesprek met de docent was ik kapot en diep geschokt. Het heeft me toch veel emotie gekost om dit verhaal te schrijven, want je maakt het allemaal weer meer. Ik hoop dat je er wat mee doet (Hilversum, 9 augustus 2000).
December 1977, overdenking van een moeder . . .
Een kleine groep diep bedroefde mensen rondom een vers gedolven graf. Ontsteltenis, verdriet en nog niet verwerkte realiteit.
Een bekend gegeven voor allen die dit verschrikkelijke hebben meegemaakt.
Vele jaren het gevoel hebben of we dit niet hadden kunnen voorkomen, verdriet en zelfverwijt die zich meester van ons maken. Met de jaren vervaagt dit en berusting komt ervoor in de plaats. De gedachten dat hem in het leven waarschijnlijk veel leed en onbegrip bespaard is gebleven, verzacht dit verdriet en is nog enige troost.
Zijn beslissing zijn leven te beëindigen, vooraf gegaan met innerlijke strijd, wanhoop en eenzaamheid ... we waren er ons niet van bewust.
Hij had een muzikaal gehoor ondanks zijn gehoorstoornis. Hij genoot dan ook van muziek! In zijn jeugd ondervonden we talloze moeilijkheden met zijn slechthorendheid. De scholen voor gehoorgestoorde kinderen waren hier en daar in Nederland nieuw en in ontwikkeling. Ze stonden nog in de beginfase. En hoe kreeg je je kind er naartoe?
We lieten een particuliere taxi dagelijks rijden en we merkten toen de nood van andere ouders met een gehandicapt kind. Nu rijden er busjes!Op deze school is hij gelukkig geweest. Hij kreeg begrip, liefde en goed onderwijs. Het voortgezet onderwijs was echter een probleem. Op een dure particuliere school werd hij voor achterlijk uitgemaakt door de docent met wie hij kennis maakte, en dat terwijl hij een normale intelligentie bezat!
Psychologische behandeling hielp niet en hij vereenzaamde. Hij werd in een Toninggroep geplaatst, waar hij zich niet op zijn plaats voelde. Het ontbrak hem aan voldoende motivatie om verder te leven en met het accepteren van zijn laatste beslissing hebben we rust gevonden.