Beste mensen,
De praatgroepen die wij in 2001 zijn begonnen, zijn afgerond. Met dit initiatief hebben wij mensen bijelkaar gebracht die een soortgelijke ervaringen hebben meegemaakt en wel, het verlies van een dierbare door zelfdoding.
De gesprekken, het uitwisselen van ervaringen en het luisteren naar elkaars verhaal hebben ons nieuwe inzichten gebracht en het feit dat wij een klankbord hebben kunnen vinden, heeft ons gesterkt in ons rouwverwerkingsproces. Met de praatgroepen hebben wij natuurlijk niet alle problemen op kunnen lossen maar we hebben elkaar wel handreikingen kunnen doen wat betreft de verwerking van het verlies. Wij willen de deelnemers heel erg bedanken voor hun moed en bijdragen en wij hopen dat het jullie goed zal gaan.
Hieronder een aantal reacties van deelnemers. Deze reacties zullen nog worden aangevuld.
Carla den Hartog en Marrie Verhoef
Irene
Ik stuur hierbij mijn dank aan Carla, die mij na 40 jaar, waarin ik niet over de zelfdoding van mijn broer Paul heb kunnen spreken, heeft geholpen in de zelfhelp-groep. Samen met de hele groep, niemand uitgezonderd, heb ik een heel stuk zelfverwerking kunnen beleven. Ik vind het moeilijk iets daarover op papier te zetten. Maar ik hoop met deze weinige woorden toch een grote dank te betuigen aan de groep en vooral voor de gastvrouwen, die ons zo geweldig hebben onthaald. Irene Janssen-Willemsen/Oosterbeek.
Jan
Beste Carla. Even een kleine reactie op de lotgenotenmiddag van 6 april. In het begin dachten wij dat het voor ons niets was. de Mensen die er waren hadden al zo lang geleden hun dierbare verloren en wij dachten dat het een soort reunie was. Maar toen we in een kleinere groep verder konden praten kwamen we tot de ontdekking dat er goed naar ons geluisterd werd en dat wij ons verhaal goed kwijt konden. De reactie kwam 's nachts en de dag erop. Wat hebben we een verdriet gehad. Ontzettend bezig geweest met onze zoon. Nu gaat het weer iets beter. Ik hoop de volgende keer ook het verhaal te horen van mevr. Verhoef, ik begreep dat haar zoon zich ook zonder iets te laten merken zich verhangen heeft. De vragen die wij hebben zal ook zij gehad hebben. Wat is er door hem heen gegaan de laatste uren. Wat is de laatste gedachte geweest en heeft hij pijn gehad. We weten het niet en dat doet zo'n pijn. We hebben wel hoop geput uit de verhalen dat er weer een tijd komt om te lachen ook al is dat met een ! traan in de ogen. We wachten de toekomst maar af. Bedankt voor jullie hulp en graag tot een volgende keer.
Groeten, Jan van der Meer
Chris
We hadden een kleine groep, aan de ene kant fijn, intiem en aan de andere kant, na 5 keer was het afgelopen. Met een gevoel van "ik heb het idee dat ik net begonnen ben". Maar het is ook goed zo, neem ik afscheid van mensen en een plek waar ik 5 zaterdagen heb kunnen vertellen, luisteren, vragen en ook lachen.
Voor mij was de herkenning op momenten, de gedeelde verhalen en de erkenning van de pijn, boosheid en alles een verademing. Het maakte dat ik weer verder kan en mijn broer met me mee kan nemen. En dat ik het isolement kan weigeren door gewoon te vertellen over Ruth.