Richard was een gevoelige jongen. Ik was zijn lievelingszus (haha,ik zei dan, je hebt maar 1 zus), en zijn dikke lippen voel ik nog steeds op mijn wang, als hij mij een kus gaf.

Hadden we het zien aankomen? Ergens wel,ergens niet.
 
3 dagen voor zijn dood heb ik nog met hem gesproken, hij zat in de put, en zei ook, Suus ik hang me op. Maar je neemt het niet serieus, heb zeker anderhalf uur met hem gepraat, en uiteindelijk klonk hij weer wat beter.
 
Heb hem nog hulp aangeboden, maar uiteindelijk zou hij het toch zelf moeten doen.
En dat zag hij volgens mij niet meer zitten, want uiteindelijk heeft hij 3 dagen na ons gesprek, zichzelf van het leven beroofd.

Mijn eerste reactie was ook toen ik hem levenloos aantrof, HEEFT HIJ HET TOCH GEDAAN!!!!!!!!!!!!!!
 
Waarom, waarom, waarom , ergens diep weet je het wel maar ook weer niet. Ook nooit gedacht dat hij het zou doen, ze zeggen, mensen die erover praten doen het toch niet. Daar ben ik op teruggekomen.



Maar ik weet wel zeker, dat hij absoluut niet gelukkig was, anders ben je er niet toe in staat. Ben ook niet boos op hem maar wat mij wel verdrietig maakt nog steeds na 7  jaar, is dat hij zich wel heel erg klote voelde en dat heb ik echt niet geweten, tenminste niet in die  zin van,dat hij zichzelf van het leven wilde beroven.
 
Maar het schijnt dat zulke personen zich anders voordoen dan dat ze zich voelen,want hij dronk graag zijn pilsje,kon altijd met hem keten,stond altijd voor je klaar,een hele lieve en sociale jongen.Maar toch,kon je ze maar in het hoofd kijken,dan zouden wij het misschien veel beter begrijpen.

 

RICHARD
 
Je was een goed mens, had zoveel te geven.
Ach,als het toen niet....je zou nu nog leven.
Soms was je gelukkig en vaak zelfs blij.
Maar van je angsten kwam je niet vrij.
Voor velen een vriend ,geliefd, een broer, oom, zoon een zon.
Maar niemand die jouw wonden helen kon.
En met die intense pijn uit het verleden.
Kon je niet langer leven in het heden.
Jouw dood, jouw stap naar vrijheid.
Voor mij de herinnering, heimwee en spijt.
dat ik machteloos was in jou zware strijd.
Lief broertje, jou mogen kennen was fijn.
Ik leef, ik lach, maar het gemis doet pijn.
 
 
Nooit meer verdrietig,nooit meer pijn.
Wat moet dat voor jou een opluchting zijn.
Je kon de strijd niet winnen.
Je kon dat niet meer aan.
We hadden geen keus.
We moesten je  laten gaan.
 
 
Time after time, my every thought is you.

Please tell me how i'll ever get over you?
 
Knowing know that your gone.
I can't believe that its true!!!
 
 
Forever  je zus............