Ik ben werkzaam als maatschappelijk werker bij de stichting Opmaat in Zwijndrecht. Voor een client ben ik op zoek naar een groep voor nabestaande van suicide. Nu is er op uw site erg veel informatie te vinden, maar zie ik niets over de regio waar u werkzaam bent. Mijn client is niet erg mobiel en het is dus van belang dat zij een groep vind in de regio Rotterdam. Waar bent u werkzaam?!

Indien u nog vragen heeft kunt u contact opnemen.

Met vriendelijke groet,

Joost de Kruijter
Maatschappelijk werker
Stichting Opmaat

Zit in een echtscheidin g procedure verwikkeld mijn dochter die praat ook niet meer met me.. kan me er niet overeen zetten ..wie kan me helpen ..a.u.b Reageren

Bijna 3 jaar geleden heb ik mijn vader verloren door zelfdoding. Hij is voor een trein gesprongen. Helemaal onverwacht kwam het niet. Hij was al een jaar depressief, en was sinds een week opgenomen in een psychiatrische inrichting. Helaas heeft dit niet meer kunnen baten. Ik kan weinig vinden op internet over zelfdoding d.m.v de trein. Ik zou graag in contact komen met mensen die dit ook hebben meegemaakt. Groeten Monique

Ik ben mn zusje van 15 jaar 2 weken verloren. Ze sprong onder de trein. Ze had al meerdere zelfmoordpogingen achter de rug. Maar die mislukten steeds. Het is haar dus uiteindelijk toch gelukt. Ze heeft jaren een liefde voor de dood opgebouwd. Ze was er dag in dag uit mee bezig. Ze wou dood. En nu is ze dood. Ik zal haar zo hard missen. Ik heb heel veel begrip voor jullie, mensen, die net hetzelfde meemaakten. Reageren

Ongeveer 9 maanden geleden heeft mijn moeder plotseling een hersenbloeding gekregen. Zonder na te denken ben ik alles gaan regelen. Omdat ik enigskind ben kwam ook alles op mijn schouders terecht. Al die maanden heb ik hoe een trein mij leven geleid en ben ik doorgegaan. Doorgaan met dingen regelen, met mijn eigen leven en ook vechten dat mijn moeder bleef leven... Ik weet nog dat de arts zei: het is dr op of dr onder.. met die info moet je het dan doen. Wat er toen door mij heen ging kan ik niet beschrijven. 5 maanden later is ze geopereerd omdat er nog een anarisma zat. Deze moest worden verwijderd. Na de operatie zag het allemaal goed uit, volgens de arts. Maar 2 dagen daarna kreeg ze een herseninfarct erbij. Ik ben al die maanden niet nadenkend doorgegaan en heb er nooit echt met iemand over gesproken wat ik allemaal heb beleefd die afgelopen 9 maanden maar nu krijg ik de klap. Ze leeft wel nog maar ze is niet meer hetzelfde. Het gaat nu redelijk met haar, gelukkig! Maar ik heb nog zoveel verdriet, boosheid en zoveel vraagtekens in mij! Ik weet niet hoe ik dr mee om moet gaan. Ik voel zelf dat ik graag in contact wil komen met mensen die ook zoiets hebben meegemaakt. Het vreet aan je... Mensen om mij heen zijn heel lief voor me maar kunnen mij niet die antwoorden geven die ik nodig heb want ze hebben niet in zo'n situatie gezeten. Ik wil gewoon praten over hoe iemand anders daarmee omgaat... Reageren

Hoi ik ben Malissa in 2000 heeft mijn ex vriend zelfmoord gepleegd we waren toen al een tijdje uit elkaar ik kwam er pas in 2004 achter dat hij dit gedaan had al die tijd heb ik naar m gezocht alles uitgespit totdat ik dit nieuws te horen kreeg. was echt een harde klap. tot op de dag van vandaag kan ik er nog steeds niet mee leven omdat ik ook het hele verhaal niet weet en met zoveel vragen zit. ik zou graag in contact komen met mensen die ongeveer hetzelfde mee hebben gemaakt. ik ben nu 22 en heb het gevoel dat mijn leven vanaf de dag dat ik het hoorde een beetje over is. ik moet ermee leren leven maar dat kan ik niet. ik hoop reacties te krijgen op mijn oproep. Groetjes Malissa