Op 5 juli 2006 kreeg van de recherche een verschrikkelijk bericht te horen dat mijn vriend zelfmoord had gepleegt om voor de metro te springen, de eerste weken heb je veel dingen die je moet regelen dus
je drukt enigzins je verdriet weg maar nu ongeveer 7 weken later komen de leegtes de vragen enz en je gelooft het nog steeds niet het is zo onwezelijk. Ik ben op zoek naar gespreksgroepen eventueel in Rotterdam en omstreken.
Reageren.
Hallo ,ik zoek contact met iemand die mij kan steunen, met wie ik kan msn en of eventueel kan praten
onze zoon heeft van het weekeind voor de derder keer in een impulsieve bui pillen geslikt,weer op tijd aan de bel getrokken en weer in het ziekenhuis beland en weer heel veel spijt. Hij wil helemaal niet dood maar doordat hij gestopt is met de anti depresiva en adhd er is kwam dit weer heel impulsief op
ik ben bang, radeloos, moe en boos.
Zoek contacten met wie ik kan praten en met wie ik kan delen ik zoek een vriendin,liefst iemand die het zelfde heeft meegemaakt ik ben 49 en getrouwd maar wie o wie wil met mij mailen of praten,liefst iemand die in de omgeving van zutphen woont. Reageren.
Ik ben op ik wil niet meer en niemand die me begrijpt. Mijn leven stelt niets voor meer ik wil gewoon weg zijn van alles van mijn leven enzo wat moet ik toch doen. Reageren.
Als kind ben ik emotioneel verwaarloosd. Soms zelf opgesloten op mijn kamer zonder eten. Mijn ouders moesten me niet en ook mijn broers en zussen (7) schonken geen aandacht aan me. Toen ik 16 was ging ik naar een pleeggezin. Daar werd ik sexueel misbruikt door mijn pleegvader. Ik deed een suicidepoging toen ik 17 jaar was.Ik wist dat ik ook homo was. Ik kwam op een gegeven moment met een evangelische kerk in aanraking. Ik werd behoorlijk fanatiek. Ik trouwde en kreeg 4 kinderen. Toch na 10 jaar weer voor mijn homoseksualiteit gekozen. Met mijn ouders en broers en zussen had ik nooit meer contact gehad. Het werd me daarna vaak bijna te veel, maar pleegde geen suicide meer omdat ik het mijn kinderen niet wilde aandoen. Ik slaagde maatschappelijk: werd zelfs gevangenisdirecteur en politiechef. Ik ben nu 46 jaar. Nu willen 2 van mijn kinderen totaal geen contact meer met mij. Ik ga immers de weg van de duivel. Soms komen opnieuw zelfmoord gedachten op en lijkt het opnieuw toch nog teveel te worden. Toch blijf ik nog steeds overeind. Ik heb alles nu in een boek opgeschreven en ook recent uitgegeven: zie www.raphaelcreemers.com Het heet 'Rammelend van de huidhonger'. Reageren
Nog geen maand geleden is mijn vriend overleden. Hoe gek en vreemd is het dat iemand die je zo dierbaar is ineens wegvalt. Dat hij een keus maakt in impulsieve reactie vanuit een ziektebeeld en “even”anders denken. Hoeveel plannen we hadden, ook de dagen ervoor nog (!!), die plots wegvallen. Zo'n leegtegevoel dat achterblijft bij mij, diegene die niet die (al dan niet bewuste) keus heeft gemaakt! Ik kan zijn daad begrijpen, vreemd genoeg ook wel plaatsen, want zijn ziektebeeld neemt hier een centrale rol in. Die vraagtekens en frustraties waar hij steeds tegenaan hikte, het gevoel in zijn lijf waar hij geen controle over had. Maar het is wel bitter voor mij wanneer ik naar de toekomst kijk. Al onze dromen, kinderwens inclusief. Alles ineens weg. Mijn toekomst is weg. Ik leef bij de dag. Overleef zonder besef van dag en tijd. Zonder toekomst, want die staat even stil. Het is moeilijk voor te stellen dat die er ooit weer komt! Dertig jaar en al weduwe! Het had zo niet moeten zijn. Ik voel me verlaten en een immense leegte!. Hoewel ik zijn daad wel kan inzien, hik ik ertegen dat ik me zo onbegrepen voel. Ik kan er wel goed over praten, maar het is wel mijn partner die wegvalt. Ik zou zo graag willen praten met iemand die veel raakvlakken met mij heeft. Iemand die me écht haast voor 100% begrijpt. Wie herkent mijn verhaal? Graag reactie.
Dank U voor de zeer goede website. Ik ben onder behandeling bij de geestelijke gezondheidszorg westelijk noord brabant, iedere dag slik ik een pil fluvoxamine. Vanwege het slopende werk dat ik heb moeten doen, zie ik het leven en de toekomst niet meer zitten. De sorteerband van de puinbreker draait verder, maar mijn leven is al voorbij.
Frans Cobben, Bergen op Zoom
In 1996 heeft mijn man zelfmoord gepleegd, mijn kinderen en ikzelf kunnen sinds die dag de draad van het leven moeilijk weer oppakken, hoe doet een ander dat. Reageren