Heb al verschillende keren gezocht naar een jongen die ik kende vanaf de lagere school tot en met de HAVO. Omdat ik binnenkort permanent vertrek naar Nieuw-Zeeland wilde ik eigenlijk nog contact met hem opnemen (eigenlijk een van de weinige mensen die ik nog graag wilde spreken van vroeger en hem doorgeven dat ik zou permanent zou vertrekken naar het buitenland). Omdat ik geen idee had waar hij woonde, tikte ik zijn naam in in Google en deze kwam terug met jullie website. Het blijkt dat Martijn zich al anderhalf jaar geleden van het leven heeft beroofd. Heb hem al zo'n 15 jaar niet gesproken, maar hij was een lange periode in mijn leven een hele goede vriend en ik zal hem erg missen.

Graag kom ik in contact met zijn broer Marc. Reageren.

Op deze website heb ik de verschillende oproepen gelezen, en ik ben erg onder de indruk. Wat moet het vreselijk zijn om iemand op die manier te verliezen.

Ik ben redacteur van CosmoGIRL!, een maandblad voor meiden van 14 - 20 jaar. Graag zou ik in contact willen komen met een meisje, die haar beste vriendin of haar vriend verloren heeft door zelfdoding. En die haar verhaal aan mij wil vertellen.

CosmoGIRL! besteedt zeer veel aandacht aan de 'innergirl'. We krijgen brieven van meiden die aan zelfmoord denken, of er mee te maken hebben. Ik denk dat een interview van met de vriendin van... erg zal aanspreken, en ook kan 'waarschuwen'. Ik bedoel dit dus totaal niet sensatiebelust. Suzanne Sandberg, Redacteur CosmoGIRL! Reageren.

Het gaat al bijna 6 jaar heel goed met me, dit komt omdat mn vriend me alle aandacht en liefde geeft die ik nodig heb,daarom gaat het zo goed met me ,hij heeft een luisterend oor, alle begrip, en hij houdt heel veel van me,hij is er altijd voor me,en ik heb nu al bijna 6 jaar zo'n plezier met hem.Ik heb nu bijna 6 jaar een relatie met hem,en ik wil hem nooit van mn leven kwijt,want hij is mijn alles. Ik hou zoveel van hem.Voordat ik mijn vriend heb leren kennen toen ging het slecht met me,mn ouders waren er nooit voor me,ze gaven me bijna geen aandacht.Als ik met mezelf in de knoop lag dan waren ze re nooit voor me,wilde ik het probleem aan mn vader vertellen,dan zat hij tv te kijken en zei hij koppen dicht en zette hij de tv harder,Dus je begrijpt wel dat ik gewoon niet bij mn vader terecht kon,mn moeder wist niet wat ze er mee aanmoest,en kreeg ik telkens te horen als ik een zelfmoordpoging had gedaan,meid waarom doe je dat toch, daar schiet ik natuurlijk niets mee op.

Ik had gewoon graag gewild dat ze er voor me waren geweest en me liefde en aandacht hadden gegeven. Mn broer werd altijd voor getrokken. Ik ben blauw geboren,dat houdt in dat ik bij de geboorte klem met mn hoofdje zat,mn moeder bleef maar persen,terwijl ze dat niet mocht op dat moment,dus toen heb ik zuurstof gebrek bij mn hersenen gehad.Ik heb er gelukkig niet veel aan overgehouden,behalve dat ik moeite met leren op school had,dat komt door dat zuurstofgebrek.

Vroeger was ik ook heel erg verlegen,ik durfde niet te praten, ik verstopte me in een hoekje. Dus niemand was er voor mijn vriends tijd voor me.Daarom ben ik ook met 18 jarige leeftijd het huis uitgegaan.Ik heb met mijn 16 jarige leeftijd een jongen ontmoet [niet mijn vriend waar ik nu samen mee leef hoor]In het begin was hij nog wel lief voor me.Maar dat veranderde al snel. Op mijn 18 jarige leeftijd was ik dus het huis uitgegaan,omdat ik een last voor me ouders was.Ik ben toen stiekem het huis uit gegaan,en ben met die jongen getrouwd,zodat me ouders me niets konden maken.In de loop der jaren ging mn huwelijk niet goed.Hij kleineerde me,en had ook nergens begrip voor. Ik kreeg van hem ook geen aandacht en liefde. Hij maakte vele schulden. Ik kon er niet meer tegen. Niemand hield van me.

En ik ben op school ook enorm gepest.D us niemand was er voor me.Ik had een paar vriendinnen,maar die waren er ook niet voor me. Ze kwamen nooit voor me op. Ik was er altijd voor mn vriendinnen,maar het moet niet alleen van mij kant af komen.Als ik het dan moeilijk met mezelf had waren die vriendinnen er ook niet voor me.Ze voneden het maar allemaal gek dat ik mezelf zo voelde.Die jongen waar ik mee getrouwd was die sloeg me ook.Ik kon er niet meer tegen en dacht wat doe ik hier nog op de wereld als toch niemand van me houdt.Ik besloot er toen een einde aan te maken en heb mezelf toen gesneden.

Mn man [gelukkig al bijna 6 jaar ex man] vond me een last,en zei stomme trut als ik mn pols had gesneden.En hij bleef 3 dagen en anchetn van huis weg hij moest geen problemen hebben.

Dus toen ik bijna 21 was ben ik van hem gescheiden.Toen ik toen die zelfmoordpogingen gedaan had [zijn er inmiddels 16 in 4 jaar tijd]. Toen zeiden me vader en exman toen waarom neem je geen abonnement op het ziekenhuis.Ik vind dat zo stom en keihardt van hun om dat te zeggen. Toen ik bijna 21 was heb ik mijn inmiddels nieuwe vriend leren kennen,hij was er wel voor me. Hij gaf me alle aandacht die ik nodig had om gelukkig te worden. Hij is er altijd voor me.Hij heeft me gewoon uit alle ellende geholpen,en daar heb ik hem veel keer voor bedankt. Ik ben zo veranderd door mijn vriend.We zijn nu bijna 6 jaar bij elkaar,en we zijn zo gelukkig met elkaar, en we hebben altijd zoveel plezier met elkaar, we kunnen elkaar niet meer missen,we willen oud met elkaar worden. Ik ben nu 26 jaar.

Ik heb geen contact meer met me ouders daar is teveel voor gebeurd, ze waren er dus nooit voor me,ze gavenb me niet genoeg aandacht en liefde. En ik mocht mn mening niet tegen ze zeggen,dan werden ze boos als ik dat deed. Het moest echt naar hun zin zijn. En daar pas ik voor. Ik ben blij dat ik nu voor mn mening durf uit te komen,en dat ik nu niet meer verlegen ben. Ik durf nu teminste een praatje met mensen te maken uit mezelf. Ik heb al heel veel jaar geen seroxat[medicatie voor depresie] en heb al heel veel jaren geen hulp meer van het ggz.Omdat het zo goed met me gaat.

Ik heb al 6 jaar geen zelfmoordpogingen meer gedaan.En dat komt omdat mn vriend zag wat ik nodig had om gelukkig te worden. Het is heel raar maar sinds ik mn vriend heb zon 6 jaar ongeveer vanaf toen is het beetje bij beetje beter met me gegaan.En het gaat al heel lang supergoed met me.

Mn vriend vind ik het allerbelangrijkste wat er bestaat voor mij. Mn ouders wil ik nooit meer zien.ze hebben mij te veel verdriet gedaan. Ze doen leuk in je gezicht en achter je rug om doen ze negatief over je. Maar er is nog heel veel meer gebeurd te veel om hiet te vertellen, ik kan alleen zeggen aan mensen wie ik het hele verhaal heb uitgelegd die zeggen wat heb je aan je ouders, helemaal niets. Dat zijn geen mensen meer zo hardt.

Dus mensen ik hoop die dit lezen dat ik jullie misschien heb kunnen helpen ,bij mij heeft het geholpen dat ik een hele lieve vriend heb leren kennen die me boordevol aandacht en liefde geeft en die er altijd voor me is,hij staat altijd voor me klaar, en je moet genoeg plezier maken want dat is belangrijk. Groetjes... afzender onbekend.

Ik ben een vrouw van 68 jaar. Toen ik 33 was pleegde mijn man zelfmoord door zich voor mijn ogen door het hoofd te schieten. Ik heb nooit geweten waarom. Zes weken daarvoor had hij mij verlaten voor een andere vrouw met wie hij naar zijn zeggen een heel intense relatie had. Niemand in mijn of zijn omgeving wilde of kon vertellen wat hem tot die daad bracht. De politie wist meer, maar weigerde mij alles te vertellen. Zo was er sprake van een door mijn man geschreven tekst die in zijn auto was gevonden maar die men mij weigerde te laten lezen. Na meerdere pogingen om meer informatie van de politie los te krijgen, heb ik de zaak tenslotte op hun advies in het belang van mijn kinderen laten rusten. Met mijn dochter heb ik een jaar of vijftien geleden op haar verzoek het politierapport opgevraagd maar ook dat maakte ons niet wijzer. Er was wel weer sprake van die geschreven tekst, maar die zat niet bij het rapport en bleek ook niet meer te vinden.

De gezinstherapeut met wie wij in de periode tussen mijn mans vertrek en zijn dood enkele keren hebben gesproken, heb ik een jaar of tien geleden nog eens gebeld, maar zij kon zich alleen herinneren dat mijn man 'een diepongelukkig mens' was, de rest was zij vergeten (????????) Nu, na al die jaren, wordt ik weer met de hele zaak geconfronteerd doordat mijn zoon, die er nooit over heeft willen praten, vragen gaat stellen en nu zelf een diep ongelukkig mens is. Daarom zou ik in contact willen komen met mensen die mijn man kort voor zijn dood hebben gekend en die mogelijk meer licht op de zaak kunnen werpen. Ik weet dat mijn man in die tijd in kringen verkeerde die ik niet kende en ik vermoed dat daar seksfeesten werden gegeven en met drugs werd geëxperimenteerd. Twee personen uit die kring heb ik destijds heel kort ontmoet, maar ik weet niet hoe ik hen nu nog kan vinden. Het speelde zich allemaal af in 1969/1970. Misschien heeft men destijds mijn kinderen en mij voor de waarheid in bescherming willen nemen, maar wij zijn ook niet gebaat met al deze vraagtekens, geheimen, raadsels en vermoedens.

Is er iemand die mij kan adviseren hoe in contact te komen met mensen die mijn man destijds van nabij hebben meegemaakt? Ik heb er zelf zo'n twintig jaar over gedaan om het allemaal te verwerken: het heeft acht jaar geduurd voor ik enigzins rustig over de zaak kon praten en de volgende tien jaar verzeilde ik van de ene ziekte in de andere, waarvan een aantal ongetwijfeld het psychosomatische gevolg waren van wat mij was overkomen. Ik heb geprobeerd voor mijn kinderen een goede moeder te zijn en zij verwijten mij geloof ik ook niets, maar ik word nu wel weer met mijn neus op de feiten gedrukt nu mijn zoon met vragen komt. Dus ik zou nu toch heel graag eindelijk eens schoon schip willen maken!
Greet. Reageren.

Hoi.. Vijf jaar geleden is mijn moeder voor de trein gesprongen. Op het moment is het enorm tot mij aan het doordringen en ik kan er niet goed mee om gaan. Er zijn veel vragen die ik niet kan beantwoorden en die zo'n pijn doen. Ik kan moeilijk nog goede herinneringen boven halen, wat mij een onveilig gevoel geeft wanneer ik aan haar denk... Ik zoek mensen die hetzelfde beleven.. Groetjes Samantha. Reageren.

Hallo, ik ben Erik 35jr.uit Dordrecht, ik ben sinds kort bang om weer depressief en suicidaal te worden, dit vanwege het beleid van de Sociale Dienst hier in Dordrecht. Die willen mij als MBO' er hoogstwaarschijnlijk dwingen tot klotebaantjes, iets wat mij in het verleden ook al bijna fataal werd, ik ga wel naar de huisarts,maar een psycholoog zit er qua kosten niet in. Reageren.

Mijn beste vriendin, geeske houwen, is 7 jaar geleden voor een trein gaan staan. Helaas heb ik met niemand meer contact, die haar gekend heeft. Omdat het geen familie was wist mijn omgeving er niet mee om te gaan. Ik heb hier veel last van gehad en vraag me af hoe dit voor anderen is......... Reageren.

Ik ben 35 jaar en heb inmiddels 3 zelfmoordpogingen achter de rug. De laatste werd me bijna fataal, heb een week op de IC gelegen. Het kwam allemaal doordat ik al jaren gebukt ga onder een hardnekkige depressie waarmee ik moet leren leven, weliswaar met medicijnen. Heb een gezin met twee jonge kinderen, maar in een impuls sta je daar niet bij stil. Je pakt de pillen want je wil van je pijn af. Men denkt dat dat egoïstisch is. Echter, dat is niet zo. Want: je weet op zo'n moment niet wat je doet en wat je aanricht, het is een impuls. En hierover heb je op dat moment geen controle. De laatste poging was eind 2003 en toch heb ik het nog steeds erg moeilijk. Ben wel sterker geworden maar de verslaving van pillen verzamelen blijft. Probeer het niet uit de hand te laten lopen maar als er veel gebeurt, is dat wel eens moeilijk. Liefs, Sylvia. Reageren.