28-09-2001

Ik vind het zeer moeilijk om hier open over de zelf-bevrijding van mijn geliefde lief te zijn. Niet omdat ik er niet over wil praten maar meer om het feit dat mijn verhaal toch zal verschillen met de anderen op deze site.

Ik noem het zelf-bevrijding van mijn lief omdat dat ook zo is geworden voor hem en wel zo;
Hij heeft ontzettend veel pijn mee moeten dragen vanaf zijn jeugd, niemand die hem ooit eens vast pakte of naar hem wou luisteren, ze lieten hem gewoon gaan.

Hij bouwde een muur om hem heen om zich zelf staande te kunnen houden in dit leven, ondanks die muur zocht hij wel hulp. Hij heeft meerdere zelfmoord pogingen gedaan, maar meer omdat hij zo erg naar hulp verlangde maar niks hielp, ze lieten hem gaan.

Dus werd de muur hoger en hoger, hij liet een persoon zien naar de buiten wereld waarvan hij dacht dat hij goed genoeg over zou komen maar ook dat werd niet gewadeerd, ze lieten hem gaan.

Toen kwamen hij en ik elkaar tegen en ieder met een eigen pittig verleden,we werden straal verliefd ,we waren zielsmaatjes,alles was hetzelfde aan ons,we werden eindelijk 1, wat we altijd zo hard zochten hadden we nu in ons hart kunnen sluiten, we kregen eindelijk rust samen. Maar ook dat mocht niet zo zijn, ook toen lieten ze "ons" gaan.

We werden tegen gewerkt door de familie's en vrienden, en waarom? We wilden alleen maar lief hebben en rust vinden na zo veel nare gebeurtenissen in ons leven. Maar door de bemoeienissen van anderen werd het heel zwaar voor ons, zo zwaar dat hij zich schuldig ging voelen want door dat hij in mijn leven was gekomen werd ook ik niet meer geaccepteerd.

Ik maakte hem duidelijk dat alleen hij maar voor mij telde, maar dat mocht niet baten. Hij was zo bang om mij [onze liefde] te verliezen dat hij is gaan denken dat als hij dood zou zijn onze liefde door niemand stuk gemaakt zou kunnen worden. De familie had ik dat ook al verteld maar nog lieten ze ons maar gaan.
Hij heeft alles goed geregeld en zeer bewust gekozen voor zijn "einde", mijn hart stierf met hem mee toen de politie mij vertelde wat ik al wist, hij is dood mevrouw.

Meteen heb ik zijn lichaam naar huis gehaald en ik heb hem 5 volle dagen bij me gehouden, dag en nacht ben ik bij hem gebleven, ik heb zijn haren gekamd, hem aan gekleed, hem schoon gemaakt, hem met heel mijn ziel verzorgd,ieder had comentaar op het feit dat ik hem thuis wou houden. Maar mijn belofte aan hem ging voor alles. De dag van de crematie was zwaar want nu ging hij echt weg, ik ben bij zijn kist gaan zitten in de auto en samen gingen we op weg naar het onvermijdelijke. Ik had belooft dat ik zelfs bij de oven zou gaan staan omdat we bang waren dat als ik de urn op zou halen de verkeerde mee zou krijgen en nu via het 'nummer' zou ik er zeker van zijn.

Hoe veel kan een mens verdragen dacht ik toen ik voor die oven stond waar ze mijn lief in zouden doen,maar ik moest door zetten want alleen met een crematie kan je je geliefde weer thuis krijgen. We zijn weer thuis, hij staat nu tussen bloemen en kaarsen en ik kan hem nog verzorgen en tegen hem praten. Hij heeft zijn rust en zekerheid, daarom noem ik het zelf-bevrijding, en dat gegeven troost mij, maar de pijn is er niet minder om. De pijn vreet elke dag aan mijn binnenste, waarom jij, had ieder laten kletsen en was gebleven bij mij de persoon die jou niet wou laten gaan.

Mijn liefde voor jou blijft groeien en zo ook de bewondering voor het feit dat jij jezelf opofferde voor ons. Liefde is loslaten, en ja ik laat je los lichaamelijk,maar daar buitenom blijf je bij me, je blijft mijn liefste lief, mijn leven, mijn grootste wonder en ik zal altijd zo ontzettend dankbaar blijven dat ik jou liefde heb mogen mee maken, jij hebt me heel gemaakt. Blijf me vasthouden in mijn droom, totdat ik bij je ben. Mijn muur breekt af als ik jou ontmoet. Voor altijd de jouwe, Supergirl