Carlo, Doctorandus in de organisatiepsychologie werd anders.... en verdween tenslotte, zonder afscheid, (on)gewild . . . Jij, lief, intelligent, warm, sociaal, gevoelig kind van me. Je gleed weg in een andere realiteit ongewild...

Je zocht, hunkerde en vocht, was op zoek naar liefde en vriendschap, had hoge verwachtingen en ambities. Je was veelbelovend, maar ook teleurgesteld en angstig. Je zocht, maar vond vervreemding, zoals jij dat ook onopzettelijk uitstraalde. Niemand kon je helpen. We moesten machteloos toezien hoe je vereenzaamde en van ons afdreef naar een andere wereld...

Je geloofde in je onbegrensdheid, onkwetsbaarheid. Het tegendeel bleek waar. Jij was het licht in mijn leven! Jij geloofde onvoorwaardelijk in mij .... Ik mis je zo! Ik voel me afgesneden..

Ik probeer door te leven, zonder jou lijfelijke aanwezigheid, maar met de kracht van het mooie, goede, wat jij mij gaf. Niemand, ook de dood niet, neemt mij dit meer af. Ik ga door. Je zult trots op me blijven. Ik hoop dat je vond wat je zocht.

Je moeder, Tineke Tot straks.

Ik wilde zo graag dat je gelukkig zou worden in dit leven, hoe dan ook, op welke wijze ook. Ik heb je gegeven van wat ik te geven had: mijn liefde, warmte, remmingen, tekortkomingen, ideeën, fouten, vreugde, verdriet...

Ik heb van je genoten, met je gelachen, om je gehuild. Ik was trots op je, ik herkende mezelf soms in je. Ik dacht dat ik je begreep, maar ik zag het topje van je, dat wat je liet zien en ik dacht te zien. Ik wilde je helpen gelukkig te worden en deed dat op rnijn manier, sturend misschien.

Vergeef me als ik je tekort heb gedaan, vergeef me als ik het je, waar dan ook mee, moeilijk heb gemaakt. Vergeef me als ik je ooit heb 'laten zwemmen', te weinig van me liet zien/horen. Het was onvermogen, ik ben incompleet. Heb ik je alleen gelaten? Ik had je zo graag gekoesterd, gestreeld en vastgehouden, zoals ik 't wel zovaak in mijn werk kon doen. Maar 't lukte me niet, ik was geblokkeerd.

God weet hoe het is, wie jij bent en ik ben, het hoe en waarom. Ik hoop voor je dat je nu je rust hebt gevonden en de waarheid zult zien. Ik kon geen afscheid van je nemen en doe dat op deze tastbare, zichtbare wijze. Voor de rest is er het onzichtbare deel, zoals jij in je had en ik in me heb.

We zijn allemaal gekomen om van jou afscheid te nemen. Misschien hadden wij allen je vaker moeten opzoeken. Het is niet gebeurd. Het doet mijn hart pijn.

Lieve Carlo,nogmaals : vergeef me, ik hou van je, je houdt een plek in mijn hart. Altijd!