Ik heb een vraagje. Mijn broer is vorig jaar betrapt met wiet en heeft daarvoor een inbraak gepeelgd hij is ongeveer een week vermist geweest mijn moeder heeft hem aangegeven en hij is uiteindelijk teruggevonden hij heeft 2 maanden moeten vast zitten het was een tijdje beter maar nu is hij weer betrapt. Ik wist die nog verder deed met wiet maar ik wou het niet zeggen tegen mjn ouders mijn moeder heefthem weer betrapt met weed hij is naar de rechtbank moeten gaan en ze zeiden dan hij de eeste waarschuwing op papier ging komen en de tweede zit hgij weer vast maar hij wilt niet stoppen wat kan ik daar tegen doen ?? xxxxx hulpeloos meisje xxxx

Hoi, Het is al laat 3 uur s nachts maar ik kan nog steeds niet slapen. Jan mijn viend heeft 13 november 2006 zelfmoord gepleegd, na eerst het hele interrieur kapot gemaakt te hebben, is regelrecht naar het spoor gereden en is er op de rails gaan zitten.

Hij had wel eerdere pogingen gedaan met medicijnen maar kwam er weer boven op en hij liep vaker weg met de mededeling dat ik hem wel ergens terug zou vinden maar hij kwam altijd terug alleen.... dit keer niet. wekenlang ging ikzelf er bijna aan onderdoor aan deze relatie ik was alles voor hem, hij had geen vrienden, had verbroken met zijn familie. Dus de keus voor mij was moelijk, om de relatie te beeindigen met een psychisch zieke partner was een marteling voor mij. tot op de dag dat ik er echt niet meer tegen kon deze verstikkende, van zijn kant zeer afhankelijke houding naar mij, terwijl ik alles maar dan ook alles er aan gedaan heb om hem hieruit te krijgen wat niet lukte.

Op het moment dat ik voor mijn eigen vrijheid koos door de relatie te verbreken koos jan voor zijn vrijheid door middelvan zelfdoding ik voel van alles en nog wat,schuld gevoel, faalgevoel boos dat ie me met een puinhoop achter heeft gelaten,opluchting, gemis en dat laatste vindt ik raar van me zelf want ik wou toch uit deze relatie. ik verwijt mezelf dat hij het gedaan heeft toen ik zei : gaat heen ik wil niet meer verder, hoe heb ik dat kunnen zeggen,maar ik was op, doodmoe uitgestreden om hem te helpen, sävonds ben ik bang dat ie terug komt om zich op mij te wreken, want het ongeloof dat ie echt dood is dat is er, geen doodlichaam indentificeren ik heb dat moeten doen aan de hand van een jas een schoen en de kast van zijn horloge. ik het gesmeekt om de rest te zien ook al zat er dan niets meer aan elkaar vast maar dat werdt niet toegestaan ,ik heb geschreeuwd: hoe moet ik dan verdomme weten dat ie echt dood is dat ie echt in de kist ligt.

En nu al die gevoelens zijn er nog steeds, alleen verstandelijk weet ik dat het zijn keuze was maar mijn gevoel vertelt nog steeds het verhaal van hierboven.ik heb echt het gevoel met zijn ziekte kon ik niet omgaan maar hoe in gods naam ga ik hier nu weer mee om. ik heb nog een dochtertje van 8 jaar dat was Jan zijn stiefdochter dat is op het moment mijn motor. ik wil hier niet meer zeggen dat ik niet meer verder wil, juist dat wil ik wel maar ik ben geblokkeerd in mijn gevoel. ik heb zo"behoefte om met iemand hierover te praten die het soortgelijke heeft mee gemaakt. ik heb vriendinnen, kennissen en familie zat die me steunen maar geen van alle heeft zoiets meegemaakt, godzijdank voor hun, maar ik heb zo behoefte aan herkenning. Petra. Reageren.

Ik ben Ans Cremers 59 jaar en heb 22 maart j.l. mijn zoon Frank(32jaar) verloren door zelfdoding voor de trein. Zou graag in contact komen met lotgenoten via e-mail als dat mogelijk is. Bij voorbaat dank, groetjes Ans. Reageren.

Beste allemaal,

Op mijn weblog http://www.hetlevenvanmijnhartjes.web-log.nl/ beschrijf ik het leven van mij en de kinderen. De emoties waar wij mee te maken hebben na de zelfdoding van hun vader en mijn partner. Ik beschrijf hier elke dag mijn gevoel en hoe ik daar mee omga. Graag zou ik ook andere mensen willen helpen en het zou heel fijn zijn als mensen mee kunnen lezen hoe wij vechten en de draad weer oppakken. Misschien kunnen jullie een link plaatsen naar de site. Met vriendelijke groet, Claudia.

We hebben samen naar het moment van afscheid nemen geleefd en 26 mei 2005 is hij vertrokken om een einde te maken aan zijn leven. Ze hebben hem nooit gevonden, terwijl voor mij zeker is dat hij over is. Op het moment in 2005 had ik er vrede mee omdat we samen het proces gedaan hadden van afscheid nemen. Ik zou heel graag met mensen of een praatgroep in contact willen komen die naar mijn verhaal willen luisteren, zonder oordeel. Agnes. Reageren.

Ik ben een economische misdadiger, want ik breng geen geld op. Ik heb geen betaalde baan, en dat is genoeg om een volksgericht tegen mij te organiseren. Zij zien dat ik niet aan het werk ben, en hun gezichten zijn verwrongen van haat. Hoe lang kan ik nog leven onder deze druk en de geniepige beschuldiging dat ik niet wil werken? Ik weet heel goed dat de eisen aan mij altijd verder kunnen worden verhoogd.
Waarom spring ik niet van de 10de verdieping naar beneden? Waarom snijd ik mijn onderarm niet open en laat het bloed eruit lopen?
Frans Cobben, Bergen op Zoom.

Hey, is er hier iemand waarmee ik kan praten over het verlies van zijn/haar kind? Reageren.