De meeste verhalen die ik op deze site (en andere) lees gaan over mensen die een naast familielid of een naaste vriend hebben verloren. Helaas is er weinig te vinden over mensen die misschien iets verder van de persoon afstaan, maar wel met dezelfde vragen, woede en onmacht kampen. Ik heb (samen met mijn vriend)een eigen bedrijfje en vorig jaar heeft een van onze medewerkers zelfmoord gepleegd. We zagen zelf al dat het niet goed met hem ging en hebben geprobeerd om hem zoveel mogelijk te steunen en in contact te brengen met hulpverlening. Hij bleek in het verleden ook al eerder pogingen te hebben ondernomen en had ook al een aantal opnames in een psychiatrisch ziekenhuis gehad. Twee maanden heeft het geduurd. Uiteindelijk is hij bij zijn laatste opname weer weggelopen en toen ging het echt mis. 's Avonds hebben ze ons gebeld dat hij was gevonden. Misschien zijn er mensen die ook zoiets hebben meegemaakt.
Afzender, onbekend.
Ik heb 7 maanden geleden mijn vader verloren. Ik ben nu 18 jaar en kan het nog steeds niet geloven dat mijn vader dat kon doen. Hij heeft zich op 6 juni 2003 voor de trein laten vallen. Onwerkelijk. Ik heb mijn vader die ochtend nog gezien, voordat ik naar mijn stageplek ging. Ik ging om kwart voor 10 weg en het is om half 11 gebeurt.
Om 3 uur die middag, kwam de politie naar mijn stageplek, en ze hebben het mij daar verteld, en ze waren ook al naar mijn moeder gegaan. Ze hebben mij naar huis gebracht, waar mijn moeder toen inmiddels ook al was. Ik kon het niet geloven. Mijn vader was mijn alles, hij was m'n maatje, we konden altijd zo ontzettend lachen met z'n tweeen. Ik mis hem elke dag vreselijk. Er gaat geen dag voorbij dat ik er aan denk, en ik kan het niet geloven, dat ik hem nooit meer zal zien. Reageren.
Ik zou graag in contact willen komen waarvan 1 van hun ouders zelfmoord heeft gepleegd. Ik ben 18 jaar getrouwd en heb een dochtertje van 17 maand en ben 29 weken zwanger van de tweede, mijn moeder kneep hem er 8 september 2003 vandoor. Ze had geen leven dat wist ik ook maar hoe heeft ze mij en mijn zus kunnen verlaten en haar kleinkinderen? Ze was er altijd zo open over dat ik dacht dat het aandacht was, ze was niet gek maar kerngezond alleen vond zij de aarde een hel en wou ze gewoon de eeuwige rust opzoeken. Ik mis haar zo kan niet zonder haar! Ze heeft zichzelf verbrand op de begraafplaats en is brandend ver gelopen op zoek naar een sloot eenmaal daar erin gesprongen maar haar krachten waren op en toen is ze verdronken.
Telkens zie ik haar verbrandde lichaam voor mijn geest en denk ik dat was ze niet ze komt weer terug maar hoe meer de tijd verstrijkt hoe meer ik weet dat dat niet gebeuren zal, voor de rest ben ik erg gelukkig maar er gaat geen dag voorbij dat dit niet aan me vreet dat ik denk ik wil naar mijn moeder toe maar ik zal nooit mijn gezin opgeven, wie wil met mij hun ervaringen delen en samen erover praten???
Ik woon in Lemmer, Friesland. Reageren.
Rouwonderzoek naar partnerverlies - Reageren
De afdeling Klinische Psychologie van de Universiteit Utrecht doet in februari 2004 onderzoek naar Rouwverwerking Bij Partnerverlies.
Onderzocht wordt of en hoe het denken van na het verlies van hun partner is beïnvloed en/of veranderd door deze vaak schokkende ervaring.
Voor dit onderzoek zoeken wij nog 50 mensen tussen de 30-65 jaar die hun partner tot drie jaar geleden zijn verloren, die zouden willen meedoen. Het onderzoek bestaat uit 130 meerkeuze-vragen.
De vragenlijst kan u per email toegezonden worden. U kunt de lijst ook weer per email retour zenden. Als u dat liever wilt, kunt u ook per post deelnemen. Wij sturen u, als u ons uw adresgegevens mailt, de vragenlijst en een antwoordenveloppe toe.
Wij zouden het erg fijn vinden als u kunt en wilt meedoen. Wij begrijpen dat dit niet gemakkelijk is.
De mensen die in januari 2004 reeds hebben deelgenomen, danken wij heel hartelijk voor hun enorme inzet. Zij hebben de spits afgebeten en waardevolle informatie verstrekt.
Voor vragen en/of aanmelding kunt u mailen naar: rouwonderzoek@hotmail.com.
Hartelijk dank voor uw reactie,
Gabriël van der Blij
psycholoog i.o.
Prof.dr.J.van den Bout
Hoogleraar Rouw en Verliesverwerking
Afdeling Klinische Psychologie
Universiteit Utrecht.
Morgen 6 februari is het drie jaar geleden dat onze zoon is gestorven. Sindsdien benik een vaste bezoeker van jukkie webside. IK vind steun in het verdragen van mijn verdriet om met lotgenoten die ik via de site leert kennen te kunnen mailen. edankt daarvoor - Jan van der Meer. Reageren.
Waar kan ik een praatgroep vinden in Amsterdam. Mijn moeder pleegde zelfmoord: uit het raam gesprongen en ik was ernaast. Dat gebeurde in 1987, maar ik kan het niet vergeten en ik heb vaak suicide gedachten - ik wil niet dood gaan! Reageren.