Ik heb enkele dagen geleden een E-mail naar u toegestuurd omtrent het juiste emailadres, van het meisje dat de laatste ontactoproep van Januari 2005, geplaatst heeft (de aller onderste). Het email adres is niet juist. Reageren
Mijn zoon Luc 21 jaar oud heeft zelfmoord gepleegd. Ik probeer zo in contakt te komen met mensen die in een soortgelijke omstandigheid verkeren. Reageren.
Hallo ik ben Phemmy, ik heb mijn broer Thom op 26 juli 2004 verloren door zelfdoding. Hij heeft zichzelf op 45 jarige leeftijd door het hoofd geschoten met zijn jachtgeweer. Ik kan het nog steeds geen plekje geven en ben bijna elke dag heel verdrietig. Ik weet dat er veel mensen zijn die het zelfde hebben meegemaakt, maar toch hoe moet ik verder. Reageren.
Ik ben een meisje van 20 en ik ben op 28 november 2004 mijn broer verloren door zelfmoord.Ik ben er echt kapot van want hij was ook mijn beste maatje. We vertelden alles aan elkaar. Ik kan het nog altijd niet begrijpen waarom hij dat heeft gedaan.Ik mis hem verschrikkelijk. Reageren.
Mijn naam is Jackeline ik ben 35 jaar oud en ik heb eens een vraag? vorig jaar maart 2004 heeft mijn moeder zelfmoord gepleegt, dat is een klap, een donderslag bij heldere hemel ik ben er kapot van, maar het ergste is nu, dat mijn vader (ze waren gescheiden al ruim 8 jaar) vorige week 1 februari op zijn verjaardag ook zelfmoord heeft gepleegd. Mijn vraag is zijn er mensen die dit ook hebben meegemaakt en hoe ga je hier mee om want ik weet het niet meer. Jackeline.
Via surfen ben ik een meisje van 24 jaar op deze site gekomen. Door het lezen van de verhalen van anderen hou ik het zelf niet meer droog.. Het zit allemaal nog erg diep bij mij.. Het is onderhand al 9 jaar geleden dan mijn moeder in een spychose verkeerde en voor de trein is gespringen. Hierdoor ben ik erg veranderd. Was eerst een heel sociaal persoon en trek me de laaste tijd steed meer terug.. Ik mis haar heel erg.. We waren namelijk twee handen op een buik en wil eigenlijk nog steeds niet accepteren dat ze er niet meer is. Ik verlang zo naar mijn moeder... Hoop nog steeds dat ze binnen wandelt.. Diep van binnen weet ik wel dat het niet kan, maar ik kan het hopen niet opgeven. Vooral nu met de feestdagen heb ik heb erg moeilijk. Het lijkt dan wel een dubbele klap vooral als je met je hele familie bijelkaar bent. Ik denk constant aan haar...mijn echte vrienden kennen het verhaal van mijn moeder maar aan andere mensen kan ik het niet vertellen, doet te pijn.. Ik zou graag met anderen en leeftijdsgenoten hierover willen praten zodat ik het een plaatsje kan geven en dat het minder pijn gaat doen. Reageren.
Het is nu 3 weken geleden dat mijn zoon Luc, 21 jaar oud zelfmoord pleegde, hij heeft zichzelf......tjeee wat een akelig woord is dat..opgehangen..wat zou ik graag met mensen in contact willen komen die ook een zoon of dochter door zelfdoding, zijn verloren....Groetjes Jeanette
Sinds 5 maanden heb ik een vriendin waarvan haar ex-vriend +/- 8 maand geleden zelfmoord gepleegt heeft. Zij geeft zich de schuld omdat ze het toen had uitgemaakt. Ze huilt nog elke dag en soms heeft ze het echt heel moeilijk. Om het wat er gebeurd is. Ze wil de pijn verweken maar ze kan geen kant uit. Ze weet niet wat ze eraan kan doen. Kan ik misschien iets voor haar doen ? of hoe kunnen wij hier het beste mee omgaan? Reageren - pk_freter@yahoo.com.
Beste lotgenoten,
Sinds een paar maanden ben ik bezig met het schrijven van een boek over rouwverwerking. Naast mijn eigen verhaal (ik verloor mijn vriend een maand voor onze bruiloft) wil ik ook ruimte geven aan anderen die hun partner zijn verloren. Was je toen je partner overleed niet ouder dan 35 jaar en lijkt het je fijn om anderen met jouw verhaal steun en troost te kunnen bieden? Stuur dan een mail naar m.a.r.van.goethem@freeler.nl. Alvast bedankt voor je reactie!
Ik vecht nu al bijna 4 jaar tegen mezelf. eerst begon het klein ma is nu uitgegroeid tot zo iets afschuwelijks! ik snap niet waarom het ooit zo ver is gekomen met mij? in groep 8 kwam ik er achter dat ik OOK op meisjes viel. best al vroeg eigelijk dus maar snel weer vergeten dacht ik zal wel een ''fase'' zijn. maar nu bijna 4 jaar later heb ik het nog steeds, sinds kort weten de mensen het wel van mij er komen lieve reacties maar ook reacties die echt pijn kunnen doen! ik ben blij dat ik er nu voor uit durf te komen, ik dacht eerst altijd dat ik niet normaal was. ik kreeg een enorme zelfhaat.. ik begon met krassen wat nu is uitgelopen tot diepe snijwonden. Mijn zelf haat is ook nog eens gegroeid door dat ik 3x (door dezelfde jongen)ben aangerand.
Lichamelijk heb ik er niets aan over gehouden, maar geestelijk een hele boel! soms denk ik dat het mijn eigen schuld is maar ik heb wel drie keer duidelijk nee gezegd! Het snijden werd alleen maar erger en m'n littekens waren niet meer uit het zicht te krijgen. Ik ben hulp gaan zoeken (waar ik vreselijk tegen op zag!) ik heb heel wat afgepraat met een vrouw bij jeugdzorg maar dat schoot niet erg op. Toen ben ik ook nog mijn vriend verloren, door dat snijden niet alleen ik, maar hij ging er ook aan onderdoor! hij raakte weer ontzettend aan de drugs.mijn zelfhaat heeft nu echt z'n hoogtepunt bereikt. ik kan het niet meer aan. er is geen licht meer in mijn leven, alleen maar duisternis. ik moet naar een psycholoog en een counceler. ik weet niet of dit gaat helpen. en ben bang dat het toch te laat is. mensen zeggen tegen mij dat het zwak zou zijn als ik er een einde aan maakte. maar zo heb ik geen leven als ik me iedere week moet snijden of naar de drugs moet grijpen. mijn lichaam is uitgeput en ik zie in dat ik dit gevecht niet kan winnen van mezelf. en als mensen zouden weten wat er allemaal in mij om gaat dan hadden ze geen seconde getwijfeld! en me zo laten gaan! dan ben ik maar zwak! maar ik vind dat ik nu ook wel eens aan mezelf mag denken en genoeg geleden heb. ik heb gevochten ik heb alles gegeven maar nu ben ik op, leeg! Reageren - ingen_01@hotmail.com.
Ik heb in mei vorig jaar mijn moeder verloren door zelfdoding. Ze was 75 jaar. Ik had wel gezien dat het de laatste tijd minder goed met haar ging maar dat ze zelf een einde aan haar leven zou maken dat had ik nooit van haar verwacht. Samen met mijn man heb ik haar gevonden. Ik heb geen broers of zussen en voel me door haar erg in de steek gelaten. Ook voel ik me schuldig en denk ik steeds had ik maar..... Ik zou het fijn vinden om eens een reaktie te krijgen van lotgenoten. Groetjes en alvast bedankt Rian - blwrijkers@home.nl.
Voor mijn scriptie werk ik rond het onderwerp hoe gaan nabestaanden om met het verlies van een naaste. Om mijn onderzoek af te ronden moet ik een getuigenis vinden die het niet erg vindt een interview met me te hebben... Misschien is dit veel gevraagd maar zijn er hier misschien mensen die mij hun verhaal willen doen? Van misbruik of dergelijke is er geen sprake en je mag ook zeker en vast een copie van mijn scriptie verwachten indien je dat wenst! Hopelijk kunnen jullie mij helpen en ik jullie ook... Groetjes Britt - brittschouppe@hotmail.com
Ik kan echt die mensen heel goed begrijpen! zelf heb ik in het weekend hetzelfde meegemaakt! mijn vriend waarmee ik 3 jaar samen was heeft zelfmoord gepleegd! Hij heeft ook een psychose ondergaan en kon niet meer normaal handelen, hij was heel aggressief het was mijn kepje niet! Zelf was ik naar huis gegaan omdat ik bang was om bij hem te slapen! we hadden die avond echt heel veel plezier gemaakt, maar toen we thuis waren was hij van mega content plots naar agressief ongelukkig gegaan!toen ik thuis was heeft hij me gebeld, dat het leven voor hem geen zin meer had, dat hij niets was, niets in zijn leven kon bereiken!
Hij vertelde me dat hij me echt doodgraag zag, dak ik het enigste meisje voor hem was maar dat hij mij niet gelukkig kon maken. ik heb alles geprobeerd om hem te overhalen maar het is me niet gelukt en dat maakt het ook zo moeilijk! kan het moeilijk aanvaarden hij was nog maar 20 en zo mag de wereld niet bestaan!het ergste is dat ik hem horen springen heb! hij zij ! plots van an-sophietje hoor je de bel de trein is daar als laatste zei hij kziej je doodgraag meisj kga altijd over je waken en maak dat je gelukkig bent doe het voor mij, je bent zo'n prachtmeisje!
Ik hoorde trein remmen en dit moment zal ik nooit kunnen vergeten! het is echt zo erg dat je dit niet aan zulke mensen kun zien dat ze ziekjes, ongelukkig zijn! de laatste week (vorige week) was hij echt heel euforisch ik had hem nog nooit zo gezien en ik denk dat hij toen al zijn beslissing had genomen! maar ik moet het aanvaarden ik weet nu dat hij gelukkig is, geen zorgen meer heeft! maar nooit zal ik je kunnen vergetn ik zag je echt veel te graag en ik wou een leven met hem opbouwen, kwou samen met hem oud worden, jammergenoeg zal dat nie gaan!! kepje ik ziej doodgraag en je blijft voor altijd in mijn hartje. Reageren.
Mijn zus is al langer dan een jaar opgenomen, de afgelopen 2 maanden heeft ze 2 zelfmoordpogingen gedaan en 2 pogingen om uit de kliniek te ontsnappen. Ik kan niet goed vertellen hoeveel verdriet zij heeft en hoeveel pijn ook wij hierdoor hebben. We voelen ons zo machteloos, ik wil haar helpen maar dat kan niet lijkt het. Ze is heel erg gesloten en zal nooit echt praten over het waarom. Hopelijk verandert dat nog. Ik zou heel graag in contact komen met mensen die iets dergelijks mee hebben gemaakt. Ik hoop dat er nog hoop is, ben zo bang dat ik dit jaar van mijn zus afscheid moet nemen. Wie kan en wil met mij praten? - Jessica - Reageren.