Ik ben vaak in mijn gedachten waardoor ik nog dieper in mijn depressie zink, het gebrek aan sociale contacten maakt het nog erger. Ik woon alleen in een tijdelijk woning, want thuis wonen kan ik niet, dat overleef ik niet. Ik heb elke dag van die negatieve gevoelens: verdriet, woede en angst. Echt lachen van blijdschap ken ik niet meer. Ik eet 's ochtends alleen brood en 's avonds ook alleen brood. Dus gezond ben ik niet, maarja geestelijk gaat het ook niet bepaald goed.

Goeie nachtrust ken ik niet, ik word om de 2 uur wakker en soms blijf ik 3 uurtjes wakkerliggen 's nachts voordat ik weer kan slapen. Ik probeer bijdeze in contact te komen met mensen die ongeveer hetzelfde voelen of meemaken en met mij erover willen praten

Heej..
Ik ben een meisje van 15 en ik zie het leven allemaal niet meer zitten ik ben lelijk en ja ik kan gewoon niet meer.. Ik zou heel graag er met iemand over willen praten gewoon msnen ofzo .. Als er iemand is die ongeveer de zelfe leeftijd heeft en die hetzelfde heeft en waar ik gewoon mee kan praten en dat diegene dat ook fijn vind .. Neem dan contact met me op.. Kusjes Anouk

Als media-beheerder van de Werkgroep Verder, evenals nabestaande na de zelfdoding van mijn partner ben ik constant opzoek naar artikels uit de media in verband met suicide. Aangezien ik niet alle Vlaamse en Nederlandse kranten kan screenen op artikels hieromtrent, zou ik u willen vragen of het mogelijk is mij eventueel in te willen lichten wanneer er iets over suicide en/of nabestaanden na een zelfdoding in de media (Nederlandse kranten en tijdschriften) of er één of andere uitzending op de Nederlandse televisie aangewijd wordt. Alvast heel veel dank. Filip PLUYM

Onlangs heeft mijn broer een zelfmoordpoging gedaan, momenteel ligt hij al enige dagen nog steeds op de intencive care, en begint hij weer langzaam weer 'tot leven' te komen. Volgens de artsen zal hij een dezer dagen weer ontwaken. Zijn er mensen die deze ervaring ook (helaas) hebben meegemaakt, en mij kunnen laten weten hoe dat is verlopen, hoe mensen reageren als deze bijkomen na een zelfmoordpoging, en vooral hoe ik en de rest van de famillie hier mee moeten omgaan, en wat te doen... Reageren.

Fijn dat deze site bestaat.Ik heb een broer en een zus aan zelfdoding verloren. Nu na 22 jaar heb ik dat verlies pas verwerkt. Ik liep ervoor weg, storte me op mijn werk.Over dit verwerken heb ik een manuscript geschreven, en zoek hier nog een uitgever voor. Groetjes Wil Overbeeke.

Heb ook een dochter verloren door zelfdoding net 6 maanden geleden, ze was 28 jaar een beeldschoon meisje om te zien. Haar vriend heeft haar kapot gemaakt, letterlijk en figuurlijk. We zagen alles met lede ogen aan. Ze wilde niet geholpen worden, omdat ze ook wist dat ze nooit meer van die gozer van af kwam, politie gebeld, instanties.

Ze wilde rust hebben,en ons geen zorgen meer geven, ze zei altijd mama alles komt goed. Ik wist dat ze met zelfmoordplannen rond liep. Ze vertelde er vaak over, heb gesmeekt, heb gehuild, of dat ze zich a.u.b. wilde laten helpen, maar voor haar was het een uitgemaakte zaak. Ze heeft toen naar haar broer een afscheidsbrief geschreven, is aan het zoeken geweest op internet op wat voor manier ze dit het beste kon doen. Ze heeft op 22 augustus 2006 een overdosis speed genomen met andere rotzooi erbij, en zo heeft haar broer ze gevonden, het was net of ze lag te slapen.

Ook ik zit met vragen van waarom, elke dag opnieuw zit je in die nachtmerrie,zelf ben je voor een groot gedeelte gestorven, je bent geamputeerd voor de rest van je leven maar je moet verder voor je zoon.

Het is elke dag een gevecht, ik huil veel, praat er over was de eerste maanden heel boos maar dat is verdwenen. Uiteindelijk moet je toch zelf je verdriet proberen te verwerken. Niemand kan dit doen voor jou.

Ik mis mijn dochter Sue-ann vreselijk maar misschien is er leven na de dood en dan zien we elkaar hopenlijk weer terug. Ik hoop als iemand mijn verhaal leest er een beetje kracht uit kan halen.ik wens iedereen veel sterkte toe met het verlies van hun dierbare. afz Marjanne.

Hallo, lieve mensen, op 29januari j.l. heeft mijn man Albert, 50jaar dodelijke aantal pillen ingenomen. Enorme verdriet laat ons niet los. Grote vriend, maatje van mijn zoon , heeft ons op zo afschuwelijke manier verlaten. Zal nog jaren duren, voordat onze wond gaat beetje genezen.
Help aan ons onze verdriet verwerken. Graag uw reacties. Paulina.

hallo Carla
22 jaar geleden heb ik een broer en een zus verloren aan zelfdoding, nu na zoveel jaren ondek ik pas jou site, goed dat het bestaat. Ik ben pas een paar jaar geleden aan het verwerkingsproces begonnen, liep ervoor weg, stortte me op mijn werk. Er werd in mijn omgeving ook niet over gepraat. Over dit verwerken heb ik een manuscript geschreven en ben nu bezig een uitgeverij te vinden. Kan jij mij vertellen wie de uitgever is van het boek 'op de grens en erover" van John de Langen. Bedankt bij voorbaat Wil Overbeeke.

Antwoord: http://http://www.freemusketeers.nl/

Hoi,

Ik heb hier een vraag voor moeders met 1 kind die net zo als ik de stiefvader van je kind na een korte samenleving 2,5 jaar aan suicide heeft verloren hij deed dit op 13 noverber 2006 ik heb al daarvoor de relatie willen beeindigen en hij reageerde hierop door middel van suicide te plegen. Nou wil het geval dat ik voor een week kennis heb gekregen met een andere man waar ik wel wat voor ben gaan voelen maar zit met een groot dillema of dit wel goed is voor dochter om dat het zo kort geleden is, kijk ik wou de relatie al verbreken maar mijn dochter was heel gek op hem kan ik het maken om dan nu al met een andere man wat te beginnen of niet, wie heeft hier ervaring mee of gewoon je mening hierover is ook welkom. groetjes Petra. Reageren.