Een ieder van ons zal stellig de warboel van gevoelens kennen waarin je verzeild kunt raken wanneer een vriendschap of relatie onverhoopt en misschien onverwacht tot een einde is gekomen een relatie kort maar hevig als een koele zomerbries over stille wateren of lang en diepgaand als een wilg geworteld in het malse gras langs de oever van een kabbelend beekje. Je kent dan ook de pijn, het verdriet, de woede, de rusteloze eenzaamheid, op zulke momenten is het vaak moeilijk niet te blijven omzien in verbittering maar sans rancune te kunnen zeggen c'est la vie en de leegte waarin je je voelt teruggeworpen in haar volheid te aanvaarden.

Ook mijn vrienden is dit leed niet bespaard gebleven. En menigmaal in mijn leven heb ik vrouwen op mijn pad gevonden die mijn hart meer raakten dan andere willekeurige voorbijgangers deden, die mijn pad doorkruisten. Voor de meesten dezer vrouwen zal het onopgemerkt gebleven zijn daar ik die gevoelens voor mij hield, anderen gingen daar niet op in en met enkele is er een contact ontstaan van korter of langere duur. Hoe dan ook daar van restten mij slechts herinneringen en soms een foto vergetend in een oude schoenendoos op zolder.

Op een van deze momenten dat ik herstellende was van een gebroken hart en de hechtingen er net een dag uit waren liet ik mij inspireren tot een weemoedig, toch hoopvol lied dat mijn pijn verzachte en mijn leed relativeerde. Misschien mag het voor een anderen die net als ik met deze gevoelens kampen een troost zijn, een balsem. Het leven is een dans die je ontspringen kunt, door aan de kant te blijven staan. Je kunt beter meedoen en je laten meevoeren door het ritme van je hart.

De buitenwereld....