Voor Henk
Geschreven: Maandag 4-9-2006

Het is vandaag een zwarte maandag, want vandaag is het precies negen jaar geleden dat je besloot lang genoeg op deze aardbol te hebben rond gestrompeld. Je kon de energie niet meer opbrengen om verder te gaan. Ondanks dat ik mij bewust was van je lijdensweg kwam het toch als een grote schok.

Ooit zullen we herenigd worden.
Ooit... Als het MIJN tijd is.
Was het JOUW tijd wel?
Jij vond van wel en waarschijnlijk had je gelijk.
Ik respecteer je definitieve keus.
Jouw keus die niet alleen een einde aan JOUW leven leek te hebben gemaakt;
Je liet me geblinddoekt achter op een doodlopende weg. Mijn handen op mijn rug gebonden. En het was koud.

De pijn was ondraaglijk.
Ik werd geteisterd door een helse eenzaamheid.
De dagen kropen langzaam voorbij, de nachten leken stil te staan.
De nachten...
Alleen ik... en jij zo onbereikbaar.
Zo ver weg...

Maanden lang was ik iedere nacht weer in gevecht met de tranen waarin ik langzaam leek te verdrinken. Maar ik heb mijn hoofd boven water weten te houden. Eén van deze nachten sloot ik mijn door tranen getekende ogen en hoopte ik opnieuw dat de slaap de nacht ongemerkt in een dag zou laten overgaan.

Ineens kon ik je ruiken;
Jouw ademhaling streelde mijn gezicht.
Ik kon je voelen;
Heel langzaam streek je hand door mijn haren.
En ik kon je proeven toen jouw lippen de mijne vonden.
Ik sloeg mijn armen om je hals en opende mijn ogen.
Mijn God, wat was je mooi!!
Je ogen verwelkomden mij, je glimlach volgde hun voorbeeld.
Ik drukte mijn lichaam stevig tegen je aan en je stelde je open voor mijn verlangen.
De warmte van je huid; Je voelde nog precies als toen. De tranen waarmee de laatste maanden de nachten waren gevuld werden verdrongen door een grenzenloze passie die de rest van de nacht in beslag nam.

De volgende dag bij het ontwaken ontdekte ik dat je mij wederom had verlaten.
Ik was weer alleen met mijn verdriet. Maar op jouw kussen naast mij lag precies in het midden de ring waarmee je mij ooit eens had laten weten dat ik de jouwe was. Wat ik had geïnterpreteerd als een liefdevolle droom bleek een nachtelijk bezoek van jou te zijn geweest voor een intens afscheid. En met die ring vertelde je mij dat het tijd werd om je los te laten...

Maar nu, negen jaar later, zit die ring nog steeds om mijn vinger. En er gaat geen dag voorbij dat je niet even door mijn hoofd gaat. Je zit in mijn hart en daar zal je ook voor altijd blijven...

Sagitta