Hierbij wil ik u laten weten dat ik onder de indruk ben van uw initiatief. Ik heb via een krantenbericht gelezen over uw praatgroep. Geweldig! met groot respect. Jennifer Mulder
Hallo, mijn moeder heeft begin november 2007 zichzelf gesuicideerd door voor de trein te springen. Ik heb met haar een symbiotische relatie gehad waardoor ik nu dubbele klappen krijg voor mijn gevoel. Ik ben nog steeds in de shockfase en voel me enorm eenzaam en verlaten. Terwijl het leven aan de andere kant ook weer (vrolijk)doorgaat... Ben 30 jaar en heb geen partner, dat was mijn moeder eigenlijk.
Ben erg onzeker over mijn rouwproces, hoe ermee om te gaan en hoe 'contact' met haar te blijven houden. oelt iemand enige herkenning of zijn er goede tips?? Dank. Angela.
Reageren.
Hallo, Mijn naam is Joke van der Valk ik heb onlangs mijn zoon verloren op 31 december 2007. Ik mis hem elke minuut van de dag en mijn "probleem" is dat ik zelf vind dat ik zo weinig huil ( 1 a 2 keer per dag) en dan alleen thuis. Want in het bijzijn van andere mensen kan ik dit moeilijk ik laat me alleen gaan bij mijn man en dochter.
Is er iemand die dit ook zo ervaart of dat iemand mij kan vertellen dat in zijn of haar omgeving dit ook voorkomt? Ik hoor wel van psychologen en van Carla den Hartog dat ieder op zijn manier rouwt, en daar geen maat op staat.
Toch voel ik me de hele dag door heel naar maar kan het moeilijk uiten. En de buitenwereld denkt dat het goed met me gaat terwijl ik me heel verdrietig voel. Graag vraag ik of iemand mij kan helpen? Met vriendelijke groet, Joke van der Valk.
Reageren.
hoi , ik weet niet hoe ik moet beginnen mar ik begin maar ergens anderhalf jaar geleden ben ik mijn vriend verloren aan suicide ik woonde samen met hem en hield veel van hem, maar zijn psychisch problemen werden zo heftig b.v: hij had al twee keer een poging gedaan met medicatie af en aan weg lopen. Met de woorden je vind me wel ergens ik kon het niet meer aan ik ging er kapot aan alle maar dan ook alles heb ik uit de kast weghaald om hem te helpen psychiaters bezocht, na 2x zijn maag leeg gepompt te hebben door suicide pogingen het ziekenhuis gesmeekt neem hem op maar nee hoor moest mee naar huis geen plek op die bewuste 13 november 2006 liep hij 's middags weer weg "je vindt me wel ergens waren de woorden die ik tientallen malen heb moeten horen om vervolgens savonds terug te komen met de woorden sorry kun je me vergeven en toen..
ja er knapte iets in mij ik kon wou niet meer ik ging er aan kapot begon te denken dat het aan mij lag enzz en mijn woorden die ertoen uit kwamen waren: gaat heen ga alsjeblieft heen ik kon niet meer wou niet meer stom stom stom. Nog steeds verwijt ik mezelf dat ik die woorden gezegd te hebben maar ik kon op dat moment niet anders. vervolgen werdt hij natuurlijk gigatisch boos en verweet dat ik niet vanhem hield en dat ik niks zou krijgen van hem als we uitelkaar gingen hij begon de heleboel kort en klein te slaan ik niks jij niks zei hij vervolgen pakte hij zijn auto en reed naar een afgelegen pakeerplaats stapte uit en begon te lopen lopen naar het spoor waar ie al 2x eerder is geweest om vervolgens daar te gaan zitten en vast beloten niet meer op te staan.
Nu anderhalf jaar later heb ik een lieve man leren kennen maar ik kan het niet durf het niet om mezelf te geven op nieuw van iemand te houden bang om hem ook kwijt te raken. soms zelfs denk ik dat ik niet mag op niet houden van iemand en dat mijn vriend van uit de hemel zegt jij mag niet je moet er voor boeten dat je je handen van mij afgetrokken hebt stom he?
Ik had hem moeten helpen toch een ziek iemand laat je toch niet in de steek ga ik effe zeggen ga heen nee das lekker dom maar het voelde als erop of er onder ik of hij ik wist als ik hem los liet dat hij in iedergeval weer een poging zou doen maar wat moest ik dan in mijn nieuwe relatie ondervind ik veel belemmering, ben constant bezig of ik emotionele zwakte bij hem kan vinden ik praat erover met hem hij toont begrip maar ikzelf ben zo bang om iets over het hoofd te zien en weer iemand te verliezen waar ik van hou, want overigens 2 maanden later dan me vriend overleed me moeder aan kanker mijn vraag is zijn er meerdere mensen die na een suicide hun geliefde hebben verloren en dan na enige tijd iemand anders leren kennen en daar bij ook dat gevoel hebben of hebben gehad van als maar niet weer... en mag ik wel weer van iemand gaan houden als iemand dit herkent alsjeblieft reageer dan want dit houd mij zo bezig. groetjes petra ouwerkerk.
Reageren.
Mijn vriend heeft zijn eigen opgehangen boven op de zolder waar wij slapen niks gehoord niks gezien dat hij het zou doen niks heb hem ook zien hangen heb hem er af gehaald weet het ook niet meer. annette.
Reageren.
Heb mijn vader 17 jaar geleden door zelfmoord. Sinds 2 jaar loop ik daarvoor bij een psycholoog waar ik veel aan heb gehad. Tot die tijd heb ik er nooit over willen praten. De zelfmoord heeft veel invloed op me gehad en nog steeds. Zit nog steeds veel verdriet en ook veel woede, al neem ik mijn vader niets kwalijk. Trek ook snel de minder leuke dingen in het leven naa rme toe dan juist te focusssen op het positieve, terwijl er ook juist veel dingen goed gaan (lieve vriendin, goede baan, leuke vrienden). Op de een of andere manier blijft dat minder hangen en "vertrouw" ik mensen niet als ze me vertellen hoe ze me waarderen als persoon. Mijn zelfvertrouwen is dus niet optimaal. Ik zou graag met mensen in contact komen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt. Coen.
Reageren.