Voor Peter die op 21 juli op 35 jarige een einde aan zijn leven maakte.
Lieve Peter,
In me hart voor eeuwig pijn,
maar een deel van jouw zit in mij.
In me leef je voort, omdat een deel van jouw bij mij hoort.
Door bloedbanden verbonden,
Peet je was zo bijzonder.
Ik ben altijd zo trots op je geweest,
maar de tijd was te kort dat besef ik me nu het meest.
Nooit meer jouw stem,jouw lach,
terwijl er voor mijn nog een toekomst op me wacht.
Een toekomst zonder jouw,
Peet ik hou onzettend veel van jouw.
Ik hoop dat je in de hemel bent,
en daar geen pijn meer kent.
Ooit zullen we elkaar weer in een ander leven zien,
en dan zijn we weer broer en zus mischien.
Dat hou ik vast in mijn gedachten,
dat jij daar op me zal wachten.
Nu voel ik nog alleen de pijn,
lieve Peter ik zal altijd je zusje zijn.
Beste mensen, wilde ff laten weten dat ik ook een dierbare ben verloren graag zou ik met andere hier over willen discuseren voor mij is t al bijna 7 jr geleden...maar loop er nog iedere dag mee in me hart....kan het zo moeilijk een plekje geven..... tijd heelt alle wonden .....maar 't gemis wordt met de tijd als maar groter....... groetjes mima
Op uw site heb ik menige verhalen gelezen. Zelf heeft mijn moeder afgelopen zomer een poging gedaan om midden in de nacht naar de trein te fietsen. Zij heeft zelf al 2 broers verloren door zelfdoding. Mijn moeder was erg depressief maar is 's nachts toch teruggefietst en hulp aan mijn vader gevraagd. Ze is op de PAAZ afdeling opgenomen en heeft daar een paar maanden gezeten.
Ze heeft al jaren medicijnen want die heeft ze gewoon nodig. De mensen op uw site hebben een dierbare verloren maar wij hebben onze moeder nog maar we leven voortdurend in angst. Ben vaak huilerig en ik denk zelf dat ik hulp nodig heb want mijn zus en ik hebben zoveel vragen. Wij hebben steun aan elkaar maar het idee dat je moeder er bijna niet meer was is ondraaglijk. Ze heeft nu goede medicijnen en ze lijkt stabiel maar dat weet je nooit want ze kunnen het zo goed verbergen. De angst dat mijn moeder toch een keer gaat is bij ons erg groot. Ons leven is zo veranderd.Zijn er ook mensen die hun dierbare nog hebben m! aar zoiets als mij meegemaakt hebben? Groeten Désiré
Hey iedereen, mijn vader heeft 2 jaar geleden geprobeerd zelfmoord te plegen d.m.v. een overdosis slaappillen in te nemen. Dit is gelukkig mislukt, hij heeft er eigenlijks nooit echt over durven praten. Mijn vertrouwen was/is daarom ook helemaal weg. Hij kreeg hierna ook nog kanker, heb me er geen één moment druk over kunnen maken dat de kans er was dat hij het misschien niet zo kunnen overleven. maar goed, is er hier misschien ook iemand waarbij één of allebei de'r ouders geprobeerd hebben om zelfmoord te plegen maar waarbij het mislukt is... ik hoor dan graag van je. Groeten Marthijn
Via surfen ben ik een meisje van 24 jaar op deze site gekomen. Door het lezen van de verhalen van anderen hou ik het zelf niet meer droog.. Het zit allemaal nog erg diep bij mij.. Het is onderhand al 9 jaar geleden dan mijn moeder in een spychose verkeerde en voor de trein is gespringen. Hierdoor ben ik erg veranderd. Was eerst een heel sociaal persoon en trek me de laaste tijd steed meer terug.. Ik mis haar heel erg.. We waren namelijk twee handen op een buik en wil eigenlijk nog steeds niet accepteren dat ze er niet meer is. Ik verlang zo naar mijn moeder... Hoop nog steeds dat ze binnen wandelt.. Diep van binnen weet ik wel dat het niet kan, maar ik kan het hopen niet opgeven. Vooral nu met de feestdagen heb ik heb erg moeilijk. Het lijkt dan wel een dubbele klap vooral als je met je hele familie bijelkaar bent. Ik denk constant aan haar...mijn echte vrienden kennen het verhaal van mijn moeder maar aan andere mensen kan ik het niet vertellen, doet te pijn.. Ik zou graag met anderen en leeftijdsgenoten hierover willen praten zodat ik het een plaatsje kan geven en dat het minder pijn gaat doen. Reageren.