Joachim L.L. Hoeksema
Herinneringen aan Joachim
Goed. Joachim is de trendsetter van de Electronische Step. Ik weet nog goed dat ik op een gegeven moment bedacht had dat ik een step moest hebben. Dat dat stoer zou zijn, een step. Ik dacht toen aan een gewone step, en er was een soort project in het leven geroepen in de trant van "Help Roos aan een step", maar dat project was al gestorven voor het goed en wel was begonnen.
En plotseling had Joachim een step. Achteraf lopen de verhalen uiteen over hoe hij eraan kwam, maar zeker is dat hij een superkleine, electronisch aangedreven, opvouwbare step had bemachtigd. En dat hij daarmee naar België ging steppen.
In die tijd waren de steppen vrijwel uitgestorven. Het was een volkomen romantisch relikwie - misschien wel voor het laatst waargenomen in de jaren zeventig van de vorige eeuw waarin wij ooit geboren zijn - niet meer bruikbaar voor het dagelijkse leven.
Nu is Amsterdam vergeven van precies dezelfde upgedate stepjes. Snel, dynamisch, milieuvriendelijk en hip. Ik zie ze dagelijks voor gewoon woon-werk verkeer, ze zijn erg populair voor vrijgezellenfeestjes van vrouwlijke studentes, voor allerlei introductieweken, voor Leer-Amsterdam-Kennentrajecten, en loskom-cursussen voor managers in omscholing.
Joachim was zijn tijd ver vooruit. Of eigenlijk hoort Joachim niet thuis in de tijd. Joachim van alle tijden, in 1 moment, of zonder moment.
Die anejdote van die step is misschien niet zo persoonlijk. Maar wel erg Joachim. Het is ook niet eens de hele anecdote, die kent Annette. Maar die weet niet wat ze moet zeggen.
Als ik persoonlijk over Joachim ga nadenken, wordt het allemaal veel te ingewikkeld. En Joachim schijnt ooit bij een Sinterklaasgedichtschrijf-sessie gevraagd te hebben of het allemaal altijd zo diepzinnig moest. Ik moet nu eigenlijk mijn kat uit een boom gaan redden. Ze zit al vijf dagen zonder eten. Joachim had er wel wat op gevonden, zegt Annette.
Sorry Corrie, je moet altijd 't tegenovergestelde denken van wat je wilt bereiken,
want dan doet de rest van je lichaam en de rest van het universum
het positieve ('t tegenovergestelde) - Joachim
Hoi lieve Joachim,
Ik heb je al twee jaar niet gezien. De laatste keer was op de Eigenwijs reünie (waar ik mooie foto's van jou heb gemaakt). Na het feestje heb ik bij jou geslapen. Ik was toen drie maanden zwanger. 's ochtends moest je vroeg weg, omdat je naar de Efteling ging. Je wist een gat in een hek, war je doorheen kon, zodat je de hele dag gratis daar kon spelen. Ik heb je toen vrolijk weg zien gaan.
De laatste keer dat ik jou zag.
Ik weet dat je om wat reden dan ook, problemen hebt gekregen met sommige mensen. Ik hoop dat al die mensen jou herinneren als het mooie bloemenkind zoals ik jou heb gekend toen we samen op Eigenwijs zaten. Of samen in de bak zaten, omdat we door het rode licht waren gefietst en valse namen opgaven.
"In die maaier - een vage gestalte die in de volle hitte zwoegt als een paard
om zijn werk af te krijgen - zag ik toen het beeld van de dood, in die zin
dat de mensheid het koren voorstelt at wordt gemaaid
zoals je wilt is het dus het tegenovergestelde van die zaaier
die ik al eerder heb geprobeerd...
Maar in die dood schuilt niets droevigs, het speelt zich af in het volle licht,
bij een zon die alles onderdompeld in een fijn gouden licht."
Een brief van Vincent van Gogh aan zijn broer Theo
Lieve Joachim,
Ik weet nog dat ik je nauwelijks kende, we stonden met een bordje langs de weg en op het bordje stond 'ver weg' en we waren er vrij zeker van dat we hiermee toch wel in Turkije ofwel tenminste in Spanje terecht zouden komen. We kwamen niet verder dan Arnhem waar we na een lange nacht rondhangen een bouwval vonden om een paar uurtjes te slapen. Het was een vage tijd, jij vond mij maar vaag en ik vond jou maar vaag.
We zijn daarna elkaar op een hoop andere vreemde plekken en in een hoop andere gemoedstoestanden tegen gekomen. Ik geloof niet dat de dingen er minder vaag op zijn geworden.
Morgen kom ok je in ieder geval nog wel op de vreemdste plek tegen (en dit keer niet toevallig, want ik weet dat je komt). Ik weet niet waar je nu weer naar toe gaat maar dat was wel vaker niet zo duidelijk. Ik vertrouw er maar op dat het allemaal wel goed komt.
Wat ik verder nog wou zeggen, is dat je heel bijzonder bent, omdat je zonder grenzen kan lachen en omdat je altijd zo ontzettend jezelf bent en zo ontzettend niemandanders kan zijn dan dat en omdat dingen soms niet meer logisch lijken als jij voorbij komt.
Alvast een goeie reis, maar ik zie je morgen en waar je ook naar toe gaat, er staat ze nog wat te wachten.
Sema
Ik heb jou altijd een heel getalenteerd mens gevonden met zeer mooie kwaliteiten, die je niet altijd hebt kunnen vormgeven. De ondragelijke lichtheid van het bestaan.
Joachim, ik respecteer je beslissing. En hoop dat waar je nu bent het licht schijnt. Liefde voor jou van Claudia.
Van: Zanne@dds.nl
Onderwerp: Joachim
Datum: Mon,28 aug 2000 00:48:33 +0430 (GMT+04:30)
I called my old friend Joachim, this evening. I was a bit puzzled because his mother picked up the phone and she didn't imidiately reconized who I am. Sounded confused. Asked me why I had called. I called for her son, but he had just died a few hours before. Got crashed by a car. I couldn't believe it. For me he is one of the most alive, real persons in this world. I know him for so long, know every face he can make. He is very childish and very alive, more alive than any other.
I met him on Queensday when I was sixteen. We were hanging out in the Vondelpark with a group of friends, and he was a friend of a friend. I loved him on first sight. He is very loveable, he has a beautiful laughing mouth. We got very stoned together and took of our clothes to jump in the lake.
It was a very beautiful day. A lot of people dancing and making music. We swam to thr fountain and climed inside. We saw rainbows.
Later on we couldn't find our clothes. We just grapped some things from the market and twirled through the crowd. He was crazy. He always stayed young.
I thought he was beautiful, one of the most beautyful persons I ever met. He had long blond hair, Smiling eyes. He was always around people. Everyone loved him.
Later on he was living again on his farm. I visited him sometimes with Pjotr. They were crazy about eachother. We let Pjotr ride on one of the small horses or just took of on his motorcycle to the forest.
He was an amazing person. When he talked there would fly butterflies out of hius mouth. In the night I would climb on cars with him and make anarchistic art out of traffic signs.
This night I called Joachim. See how he is doing. Is being dead. ########DEATH###########. I felt chocked. Crying. Almost the feeling of drowning myself.
Although it was a car accident, I was quite sure he comitted suicide. I guess Joachim would never get old. He didn't want to grow, but this
world forces. He was already too real to adjust himself to structures. I had strange conversations with him before, and I know he believed in some sort of magic. I think he got himself into another dimension by dying...
I feel sad about losing him. He is the kind of person you will never meet again. There will never be a person simular to Joachim. I don't think he ever found someone simulat to himself.
He said feelings are compact thoughts so we do not need to think. We can just follow our given feelings. It doesn't mater if you are walking or standing, your mind reaches everywhere....