Aanmelden   Contact | Sitemap 
Naar de Homepage cdenhartog.com
Johan

Ik was een jong meisje net 13 jaar toen Johan in mijn leven kwam. Toen ik 15 jaar was kregen we echte verkering. Verliefd waren we allebei. Ik was erg onzeker en Johan hielp mij mijn onzekerheid overwinnen.
Hij zei altijd: "jij, jij bent uniek, zoals jij bent is er geen een".

Na vier jaar verkering hebben we een jaar samengewoond en zijn we getrouwd in september 1984. Johan was inmiddels begonnen als vrachtwagenchauffeur, vrachtwagenchauffeur in hart en nieren. We leefden ons leven, wat volgens mij normaal was, hard werkend allebei fulltime, in het weekend poetsen en boodschappen doen en samen met vrienden afspreken. Zo vergingen er 10 jaar voor we het wisten.

Toen ik ongeveer 28 jaar was wilden wij graag kinderen. Johan had altijd al een grote aantrekkingskracht bij kinderen. Als wij oppaste zaten ze liever op dan naast hem. Een kindje van ons zelf was een grote wens.
Maar helaas dat was niet zo eenvoudig.

In de lente van 1997 werd Marceline geboren, Johan z'n oogappeltje.Hij adoreerde haar. Had alles voor haar over. Zo trots als hij was.

Oktober '99 begonnen achteraf gezien de eerste symtonen, en wel halverwege de zwangerschap van Jeroen: "trouw toch met een ander; laat ons maar uit elkaar gaan, ik ben toch niet goed genoeg voor jou, jij verdient toch beter". Ik heb het toen weggewimpeld als zijnde: allé doe effe normaal zeg.

Enkele maanden later stierf Johan z'n vader. Zijn grote voorbeeld. Haast heilig verklaard bij wijze van spreken. Dus een heleboel verdriet en droefheid.

Per 1 januari 2000 raakte Johan z'n baas het bedrijf kwijt als klant waar Johan al 13 jaar voor reed met als gevolg inplanning via moederbedrijf en dus vaste collegateam voorgoed uiteen gevallen en het grote hoop-effect.

Toen werd op 2 februari 2000, dus 2-2-2000 om 22 over 2 Jeroen geboren. Johan kon mij niet zo goed steunen als bij Marceline maar ik kon dat toen verder niet verklaren. Stond er ook niet bij stil eigelijk.

Jeroen was 12 dagen oud, Marceline at haar bord niet leeg wat spanningen aan tafel gaf en hij zei: ik ben weg hier en hij vertrok om nooit meer terug te komen (het was maandag). 's-Avonds tevergeefs zitten wachten en wachten, niets. De volgende morgen een bericht vanuit het ziekenhuis: "de eerste poging is een feit geweest!!!!"

Ik donderde van de roze wolk als van 10 hoog naar beneden. Begreep er niets van. Waarom toch? Wij zijn toch gelukkig? Wat is er toch? Ik snapte er niets van, helemaal niets én ik schaamde me rot.

Een week later kwam de waarheid naar boven. Johan had een geheim, en wilde dat de dood mee innemen. Hij had eigelijk al jaren een dubbel leven geleid, een feit waar ik inhoudelijk verder niet over wil praten.
Hij kon er niet langer omheen, schaamde zich rot en durfde niet verder meer. Gelukkig heeft hij mij zijn geheim verteld en ik dacht meteen: Maar Johan dit hoeft je leven toch niet te kosten? Hier komen wij samen wel aan uit. Hij beloofde ook aan alles en iedereen dat hij het nooit meer zou doen.
Dat hij nu inzag wat hij teweeg had gebracht.

Na gesprekken met psychologen en een psychiater kwamen we tot de conclusie dat Johan vooral moeite had met de verantwoording voor zijn gezin en daarom werd geadviseerd, ook vanuit zijn houding die erg starrig was ten opzichte van mij om enkele dagen afstand te nemen van elkaar. Johan wist het allemaal niet meer en twijfelde zelfs aan zijn liefde voor mij. Ik wilde dat hij weer gelukkig werd en dat wij samen gelukkig werden en dacht dat het beter ging. Johan ging op het buitenland rijden en was de gehele week weg. Voor Johan de mooiste maanden uit zijn leven. Hij genoot als God in Frankrijk. Voor mij was het echter geen leven. Stond overal alleen voor en werd gewoon jaloers op zijn fantastische vrije leven.

Toen op maandag 16 oktober 2000 kwam de tweede poging! Niet zomaar een poging, maar heel serieus.
Johan en ik hadden heel intens afscheid genomen en de details voor de uitvaart waren besproken.
En weer was het (gelukkig) een poging en weer mochten we verder maar nu uit een nog dieper dal!!!

De eerste opname was een feit. In Lievensberg op de PAAZ. 7 weken opname. Medicijnen afstemmen, bijverschijnselen, zware tijd. Iedere avond ging ik op bezoek. Vond dat belangrijk om hem te steunen. Een hele toestand om iedere keer oppas te vinden!!! Om Johan zo goed mogelijk te kunnen steunen, heb ik toen een half jaar niet gewerkt.

Na enkele weken mocht hij in het weekend naar huis en dan ging het steeds niet goed. Van de 5 weekends ging het 2 maal goed. De verwachtingen voor de weekends lagen al erg laag omdat het anders zo kon tegenvallen. Op de PAAZ werd na vier weken de diagnose gesteld: Borderline persoonlijks stoornis én een innerlijke depressie. Dit alles moest ik via Johan horen omdat tegenwoordig deze informatie alleen gegeven wordt direct aan de patient. Johan wimpelde deze diagnose weg: ik snij toch niet in mezelf dus ik ben geen borderliner!

Donderdag's 7 december 2000 mocht hij met ontslag. Ik was er niet blij mee. Kon zien dat hij er niet aan toe was. Ik was bang dat het weer fout zou gaan, maar de psychiater beweerde anders, hij zou niet suicidaal zijn. Johan zei nog vreemd dat ik nu voor drie weken gelijk mijn medicijnen krijg terwijl het anders pilletje voor pilletje onder toezicht wordt verstrekt. Je bent toch zeker wel wijzer zeker zeg ik nog. Natuurlijk zei hij. Als je maar weet dat ik het nooit meer doe!

11 december (weer maandag) (dus 3 dagen later!) ging het weer fout de derde poging ging erg snel. Johan was niet tegen te houden en vertrok weer om het te doen. Deze poging was erg serieus en ernstig omdat deze keer de medicijnen van de PAAZ de geslikte middelen waren. Volgens zijn psycholoog een forse aanslag op zijn leven. Haast in coma is hij weer gered. Vertwijfeld hoe dit toch allemaal kon stond ik machteloos met onze twee kleine kindjes. Johan wilde niet naar Vrederust, was er bang van gemaakt op de PAAZ. Maar naar huis komen kon ook niet dus was opname in Vrederust onvermijdelijk. Vreselijk was het om hem daar naar toe te brengen, je hond breng je daar nog niet naar toe.

Johan kwam twee weken op een gesloten afdeling. Wat voor Borderliners funest kan zijn. Symptonen kunnen dan zelfs ontstaan of verergeren, iets wat bij Johan ook gebeurde: Hij kreeg gelijk de eerste avond de beste al een behoorlijke angstaanval: bestaande uit een hyperventilatie gevolgd door een soort epilepsie en eindigend in een vorm van dissociatie. Het werd steeds gekker. Wat was er toch allemaal aan de hand?
Johan werd in die tijd steeds afstandelijker, voelde zich door mij opgeborgen. Snapte niet dat ik hulp kreeg en hij daar "vast" moest zitten. Belde mij, manipuleerde mij en maakte mij bang. Dreigde met scheiding en wilde ondanks alles naar huis. Belde de ene dag op: ik wil niets meer met je te maken hebben om vervolgens te bellen en overal spijt van de hebben en weer je vragen hem op te halen.

Die tijd was enorm zwaar en maakte dat het bijna een IBS (In bewaring stelling onder gerechtelijke macht) werd. Je vraagt echt niet zomaar IBS aan voor diegene waar je van houdt! Johan wist echter de second opinion psychiater straal voor de gek te houden en IBS werd afgewezen. Dat hij daarmee zichzelf voor de gek hield zag hij niet.

Vervolgens ging hij op eigen initiatief weer op therapeutische basis werken als bijrijder, want zelf rijden kon niet met de medicijnen. Tussen kerst en oud en nieuw heeft hij toen enkele dagen meegereden. Dit gaf hem niet de voldoening die hij wenste, hij wilde tenslotte graag zélf rijden en toen hij hoorde dat hij m.i.v. het nieuwe jaar een nieuwe vrachtwagen kreeg besloot hij om op 3 dagen tijd zijn stemmingsregulatoren af te bouwen en meldde hij zichzelf op 3 januari 2001 weer beter!!! Zijn baas ging volledig met hem "mee" en gaf hem zijn gloednieuwe vrachtwagen op 4 januari. Eén dag heeft hij ermee gereden en toen hij 's avonds thuis kwam stortte hij volledig in. Voor de eerste keer stond hij toen open voor mij bewoordingen en kreeg ik eindelijk de kans om hem te bereiken en kon ik hem vertellen hoé ziek hij eigelijk was en als hij dat niet inzag er voor ons beiden geen toekomst meer zou zijn. Zelf was ik heilig ervan overtuigd dat allerlei therapieen die omschreven stonden zouden baten.

Johan schrok zich wezenloos en gaf gelijk aan er alles aan te willen doen. Toen kwam de tijd van praten bij de psycholoog op poliklinische basis en verder "gewoon" thuis zitten. Gerichte therapie was namelijk niet mogelijk, de groep was vol en in augustus!!! was er pas een plaatsje. Een poging om op therapeutische wijze weer te werken, dit maal in de loods, mislukte al na 2,5 week. Het ging steeds slechter met Johan. Alle symptonen verergerden. Zelf omschreef hij die tijd als "ik leefde toen als een beest". Voor mij werd het steeds ondraaglijker en besloot begin maart dat een opname weer onvermijdelijk was, ik kon niet meer!!!!
Johan was blij dat ik dit regelde, voelde zelf ook dat het zó niet verder kon.

Johan kwam in Vrederust op de Vliet te zitten, een soort verlengde PAAZ. Verder was het advies rust, veel rust. De opname zou als een soort overbrugging zijn naar de therapie van augustus.

Johan liet álles en dééd alles wat gevraagd werd maar knapte helemaal niet op. Achteraf denk ik nu: had maar beter dit aangegeven aan de hulpverlening!!! Weer ongeveer zeven weken zat hij intern en kwam geleidelijk aan dagdelen in het weekend naar huis. En nog steeds hoopte ik dat het goed zou komen. Hou vol Johan, kop op. Toen ging hij drie weken van intern naar dagbehandeling en reisde hij met de taxi naar de therapie. Hij verslechterde en zag het allemaal niet zitten, snapte niet dat er "niets" gebeurde.

Toen op de zondag van het Hemelvaartweekend werd ik voor de eerste keer van mijn leven echt bang van Johan. Hij heeft me nooit fysiek bedreigd óf aangeraakt maar deze keer was ik voor de eerste keer écht bang.

Ik heb toen besloten omdat namelijk de andere dag bleek dat hij van heel het voorval niets meer wist, dat het beter was om uit elkaar te gaan. Johan stemde hier heel rustig in toe. Twee dagen vol onrust volgden.
Johan moest in één keer weg en haastig werd besloten om een appartement te huren in Bergen op Zoom. Per 1 juni lukte dit én de rust keerde weer.

Johan kon er naar toe en had eigelijk die behoefte niet eens meer. Op 1 juni is hij nog de hele dag bij ons gebleven en sprak toen zelf ook uit het zo vreemd te vinden. We zouden als geliefde vrienden uit elkaar gaan. Ik zou voorlopig voor hem blijven wassen en hij zou voor mij de tuin blijven doen.

We hadden afgesproken elkaar een week niet te zien. Vrijdag zouden we elkaar weer treffen.

Zaterdags echter liep Marceline door een ruitje wat een zware bloeding ten gevolge had en 's avonds besloot ik Johan toch maar te bellen. Oh zei hij, dit is de grootste fout die ik heb begaan, mag ik a.u.b. terugkomen. De muren komen op mij af. Ik kon hem toen aan de telefoon tot rust krijgen. De zon- en maandag waren pinksterdagen en dinsdag ging ik bij Johan op de koffie. Eigelijk was ik heel nieuwsgierig naar zijn appartement. Aanvankelijk begon deze ontmoeting heel normaal, maar na enkele minuten begon hij hard te huilen en smeekte hij om terug mee te mogen. Ik wist hem gelukkig te kalmeren en ging met gemengde gevoelens weg.

Uit elkaar wilden wij ook helemaal niet. Als je zoveel van elkaar houdt en toch niet meer samen kunt verder leven, dan doet dat zo'n pijn. Hartverscheurend!

Een dag later (woensdag 6 juni) kwam ik thuis van mijn werk en was hij al uren volop in de tuin aan het werken. Een knots van een bos bloemen had hij bij en wilde niets liever dan weer bij ons komen wonen.
's-Avonds hebben we uren gepraat. Een gesprek wat wij in jaren niet gehad hebben. Ik wees hem niet af maar maakte hem duidelijk dat een vervolgtherapie die inmiddels voor hem was uitgedokterd en waar hij enorm tegenop zag toch mijn inziens de allerbeste gang was. Hij vertrok die avond erg laat weer terug naar Bergen op Zoom.

Donderdag 7 juni heeft hij een afscheidstour gemaakt bij familie en kenissen. Dit hoorde ik uiteraard pas later.

Vrijdag 8 juni is hij de hele dag bij ons geweest. Was lief en aardig en vooral erg rustig. Niets was te veel. Ik dacht nog: "goh het lijkt wel of we nog nooit problemen hebben gehad in ons leven. Waarom proberen we niet "gewoon" verder te gaan.

's-Maandags 11 juni zou hij twee gesprekken hebben omtrent die vervolgtherapie en hadden we de afspraak dat hij mij zou bellen die avond. Er werd niet gebeld. Toen besloot ik later op de avond zelf te bellen en kreeg de voice-mail. Dinsdag ben ik de hele dag in Rotterdam gaan winkelen met een schoonzus maar moest iedere keer aan hem denken en probeerde soms tussendoor even z'n GSM. Steeds die voice-mail.


Woensdag 13 juni, ik zit op mijn werk en probeer nog tweemaal te bellen en besluit om naar het appartement te gaan.

Daar aangekomen kon ik niet binnen en ben de politie gaan halen……………………………

De politie heeft de deur van het pand geforseerd en hebben hem gevonden. Al dagen lag hij dood op de grond. Badend in het bloed! Door de warmte (het was zomer en het appartement was een zolderkamer) was hij in verre staat van ontbinding. Geadviseerd werd om hem niet meer te zien. Toen leek mij dat het verstandigst, nu heb ik er spijt van. Johan is overleden aan een maagbloeding waarschijnlijk ten gevolge van een overdosis medicijnen. Vreemd genoeg had hij maar voor enkele dagen medicijnen in huis dus heb ik nog even getwijfeld of het wel een zelfdoding is geweest. Uit de belspecificatie van zijn GSM is gebleken dat hij nog op zaterdag 9 juni om 19.00 uur spoedeisende hulp heeft gebeld. Hij moet volgens mijzelf kort daarna zijn bezweken.

Ik heb Johan een "tribute", een soort erebetoon uitvaart gegeven. Zijn grootste wens was thuis opgebaard te worden. Dit alles was niet meer mogelijk. Wegens de geur kon Johan zelfs niet in een mortuarium met gesloten kist worden opgebaard. Dit doet mij nog steeds pijn. Hij is begraven onder escorte van zijn "eigen" vrachtwagen en een collega vrachtwagen. De gehele stoet is langs ons huis gekomen. Zijn uitvaartmuziek was helemaal in stijl en naar wens van Johan. Ik weet zeker dat hij van bovenaf ervan heeft "genoten".
Ik liep met opgeheven hoofd achter zijn kist, ik voelde me haast trots. Johan is gestorven uit pure wanhoop maar vooral ook uit pure liefde voor mij en de kinderen! Wilde niet dat wij nog langer zouden lijden onder zijn lijden.

Zijn grafmomument is het mooiste van het kerkhof: apart geslepen groen/zwart graniet met echt gouden letters, compleet met gedicht van 250 karakters, een ets van zijn vrachtwagen en zijn foto.

Wat jullie misschien wel opvalt, is dat ik vooral heel uitgebreid heb gesproken over de laatste 1,5 jaar.
Logisch natuurlijk want die hebben ook een enorme impact gehad op onze relatie.

Maar Johan kende ik haast mijn hele leven. Het was een ontzettende goeie vent. Die allés voor mij over had. Niets was te veel. Hij stond voor iedereen klaar. Als er verhuisd, gesjouwd of geklusd moest worden was Johan van de partij. Gouden handen had hij.

Maar bovenal was het mijn knuffel, mijn steun en toeverlaat. Ondanks alle spanningen waren wij allebei zó bang om elkaar kwijt te raken!

En nu is het niet uit of uit elkaar ... Maar kwijt voor altijd!!

Ik moet nu verder zonder hem ik kan nog nauwelijks geloven wat er is gebeurd.
 


Statistieken Website cdenhartog

 
 

Disclaimer

@ 2007, Cdenhartog.com.
Nike air max goedkoop Nike Air Max Nike Air Max 1 Nike Air Max Dames Nike Air Max 1 Dames Nike Air Max 90 Nike Air Max Classic Goedkope Nike Air Max Nike Air Max Schoenen Nike Air Max 1 Leopard Nike Air Max 1 Dames Goedkoop Nike Air Max Classics Bw Nike Air Max Goedkoop Bestellen Dames Nike Air Max 1 Nike Air Max Goedkoop Kopen Nike Air Max 1 Essential Nike Air Max Online Shop Goedkope Nike Air Max Kopen Nieuwste Nike Air Max Classic Nike Air Max 90 Nederland Nike Air Max One Goedkoop Nike Air Max Pink Nike Air Max Thea Black Nike Air Max Bestellen Nederland Nike Air Max Goedkoop Dames Nike Air Max 90 Premium Nike Air Max Sneakers Online Nike Air Max Bestellen Nieuwste Nike Air Max 1 Goedkope Nike Air Max Nederland Nike Air Max 1 Goedkoop Dames Nike Air Max 1 Essential Woman Nike Air Max 1 Dames Bestellen Goedkope Nike Air Max 1 Kopen Nike Air Max 90 Infrared Schoenen Nike Air Max Nike Air Max 90 Essential Nike Air Max 90 Goedkoop Bestellen Nike Air Max 1 Bestellen Nederland Goedkope Nike Air Max Bestellen Nike Air Max Schoenen Dames Nike Air Max Dames Outlet Nike Air Max 90 Goedkoop Nederland Nike Air Max 1 Online Bestellen Nike Air Max Bestellen Online Sneakers Nike Air Max 1 Nike Air Max 1 Dames Kopen Nike Air Max 90 Schoenen Nike Air Max Essential 1 Nike Air Max Thea Dames Nike Air Max Leopard Black Nike Air Max Classic Black Nike Air Max 1 Sale Nederland Nike Air Max 1 Dames Leopard De Nieuwste Nike Air Max Nike Air Max Dames Schoenen Nieuwste Nike Air Max Dames Nike Air Max 90 Dames Goedkoop Nike Air Max Goedkoop Nederland Nike Air Max 90 Bestellen Nederland Nike Air Max 90 Goedkoop Kopen Nike Air Max 1 Nieuwe Collectie Nike Air Max 1 Goedkoop Bestellen Nieuwe Collectie Nike Air Max Nike Air Max 1 Kopen Goedkoop Nike Air Max Classic Online Nike Air Max 90 Kinderen Goedkoop Nike Air Max Bestellen Nike Air Max 1 Zwart Dames Nike Air Max 1 Amsterdam Online Nike Air Max 1 Bestellen Nike Air Max Leopard Nederland Nieuwe Collectie Nike Air Max 1 Nike Air Max 1 Nederland Bestellen Nike Air Max Nieuwe Collectie Nike Air Max 1 Online Shop Goedkoop Nike Air Max 90 Nike Air Max 1 Essential Dames Nike Air Max 1 Bestellen Goedkoop Nike Air Max 1 Kopen Online Goedkope Nike Air Max 90 Bestellen Nieuwe Nike Air Max Dames Goedkope Nike Air Max 90 Dames Nike Air Max 1 Dames Online Goedkope Dames Nike Air Max Nike Air Max Bestellen Goedkoop Nike Air Max Classic Goedkoop Bestellen Goedkope Nike Air Max Classic Dames Nike Air Max 1 Kopen Nederland Nike Air Max Thea Premium Nike Air Max Kopen In Nederland Dames Nike Air Max 90 Nike Air Max 1 Grijs Blauw Nike Air Max 1 Goedkoop Nederland Nike Air Max Online Bestellen Nederland Nike Air Max 90 Dames Sale Nike Air Max 1 Essentials Nike Air Max Vrouwen Goedkoop Nike Air Max Outlet Nederland Sale Nike Air Max 1 Dames Nike Air Max 1 New Collection 2014