Ik haat de betekenis van deze woorden
Ze stoten me tegen de borst
Ze doen mijn broer tekort
Ik wil uitleggen, verklaren
Ik wil vergeten
Suïcide is me te medisch
Zelfmoord te misdadig
Zelfdoding……………
Zoeken naar verklaringen
Proberen in zijn hoofd te kruipen
Ze zeggen "Je moet het accepteren"
Wil ik wel accepteren?
Accepteren is toegeven
Toegeven is tekort geschoten voelen
Rationeel weet ik dat ik, mijn moeder,
niets meer konden doen dan onze liefde geven
En toch schuldig voelen
Praten, je moet praten
O jawel ik praat, ik praat alsof het mij niet aangaat
Ik praat vanuit de derde persoon
Hoe moet ik echt praten als ik steeds
het gevoel heb dat ik tekst en uitleg moet geven
Hoe moet ik praten als ik het gevoel heb
niet gewoon te kunnen vertellen hoe het gebeurd is
Een lotgenoten groep
Ik heb me ingeschreven
Mijn moeder heeft dit ook gedaan
Bij Carla den Hartog en Marrie Verhoef
Ze is er heel positief over
Het gevoel elkaar zonder uitleg te begrijpen
Alles kunnen vertellen
Leren dat vragen onbeantwoord kunnen blijven
Inzien dat veel nabestaanden worstelen met schuldgevoelens
Kwetsbaar mogen zijn
Foto's, brieven, persoonlijke spullen laten zien
En er voor elkaar zijn
Mijn moeder voelt zich hierdoor minder alleen staan (als moeder)
De groep vroeg of zij een stukje wilde schrijven
Het lukte maar niet
Ik zou haar helpen
En van dat helpen kwam niets
Je wilt je verdriet niet altijd voor elkaar tonen
Want we hebben al zo veel verdriet
Het samen op papier zetten was nog te moeilijk
Het verdriet gaat ook niet altijd samen op
Ik geloof in God
Mijn broer heeft het nu goed
Mijn moeder kan dit nog niet zo zien
Of beter gezegd, voelen
Ik heb er zo vrede mee
Tegelijk voel ik me schuldig over die gedachten
Heb ik er wel vrede mee?
Of is het omdat ik niets aan de situatie kan veranderen?
Denk ik daarom ook "zoals mijn broer het heeft gedaan is beter dan……"
Het gevoel dat zelfdoding te voorkomen is
speelt steeds door mijn hoofd
Kanker is te vatten
Maar psychische processen!
Als je gezond bent is het onbegrijpelijk niet meer
te willen leven
Je kan het niet voelen
Hoe je je best ook doet
Je denkt: doe iets leuks, breng structuur aan,
ga vrijwilligerswerk doen enz.
Maar sinds ik depressief ben weet ik wel beter
En ook nu kan ik het niet uitleggen
Een ding weet ik wel: Als nabestaande is
niets meer hetzelfde
Je hoort nu bij een andere wereld
De wereld die een speciale gevoelsspriet heeft
voor soorten rouwadvertenties, die artikelen
in de krant anders lezen……
Mijn broer is drieëndertig geworden
Hij zou nu vijfendertig worden
Als hij er nog was, hoe zou hij eruit zien?
Ik mis zijn liefde, adviezen, houding, uitspraken Zijn zijn
Ik mis het delen van jeugdherinneringen
Ik ben ook jaloers op hem
Hij weet hoe het "daarboven" is
Hij is bij familie, die we al eerder moesten verliezen
Boos. Ook boosheid komt soms naar boven
Hij laat me alleen voor mijn moeder zorgen
Hij laat me alleen met alle vragen van zijn dochter
Zo ontzettend veel gevoelens
Van de ene naar de andere kant geslingerd
Juist daarom is een lotgenotengroep goed
Want durft U, jij, hardop te zeggen
dat met de dood ook veel bezorgdheid
en angst is weggevallen zonder de indruk te geven
blij met de dood te zijn?
Zonder uitleg?
Joselien Derks