Wie herkent het dat een familielid voor de omgeving totaal onverwachts suicide heeft gepleegd en wat zijn de ervaringen voor wat betreft je eigen gevoelens hierin, maar ook de reacties van de omgeving? Reageren

Ik ben zelf 18 en heb mijn levenslust weer terug, waarvan alleen 1 vriedin wist dat ik hem kwijt was. Men vond me wel somber en sommige vonden me wel depressief, maar men kende mijn gedachte en naderhand mijn poging niet. Op die ene vriendin na. Mijn moeder is nu 43. Ze heeft het mommenteel erg moeilijk. Haar vader (mijn opa) is door een ongeluk (op 03 mei dit jaar) in levengevaar gekomen, na 7 dagen in coma gelegen te hebben, en niemand meer te kennen, maar heel erg verward en onrustig te zijn, is hij naar een verpleeghuis gemoeten waar hij continu wegliep.

Nu sinds een anderhalve week zien we weer wat vooruitgang. Daarbij heeft ze een super fout huwelijk, maar de stap om uit elkaar te gaan is te groot, waarschijnlijk onder andere omdat ze 3 kinderen heeft en vooral dat die alle 3 zelf mogen kiezen. Waarvan ook bekend is dat ze er 2 verliest. Maar er zijn vast nog veel meer redenen waarom ze die stap niet kan / durft te nemen. Liever nog zou ze er helemaal uit willen stappen. Ze heeft het er over om voor een trein te rijden (met de auto). Dan is ze naar eigen zeggen in 1 keer van alle ellende en van alle problemen af. Dit hele gebeuren zit mij niet lekker, het laat me niet met rust. Ik wil haar helpen het licht te vinden, daar heb ik alles voor over, ik kan en wil niet zonder haar verder moeten. Want ook al begrijp ik haar gedachten, en zou ik het haar niet eens kwalijk kunnen nemen als ze het zou doen, sterker nog ik zou achter haar beslissing kunnen staan, ze betekent voor mij te veel om zo 1, 2, 3 op te geven. Daar wil ik ook voor gevochten hebben, en alle andere mogelijkheden overwogen hebben. Maar ik zou het kunnen accepteren omdat ik weet wat er allemaal speelt en omdat ik helemaal in haar gedachten in kan komen, al weet ik dat dat niet de enige en ook niet de beste oplossing is. Maar van de andere kant, wie ben ik om te zeggen dat ze moet blijven???

Is er iemand die in vergelijkbare situatie zit of heeft gezeten, en wil er ook over praten, laat dan a.u.b. wat horen. Jup. Reageren.

Kan ik een zelfmoordpoging zien te voorkomen? Wat kan ik doen of juist niet doen? s.v.p. help. Reageren

Hallo mensen.

In januari dit jaar, nog maar 19 dagen na de nacht dat we elkaar allemaal oprecht een gelukkig nieuwjaar toewenste..........heeft onze jongste zoon het leven toch niet meer aangekund en is door zelfdoding om het leven gekomen.

Ons verdriet is groot, het gemis vreselijk, maar ik wist al vele jaren dat dit eens zou gebeuren. Mijn kind en ik hebben altijd vrij over alles gesproken. Toen hij eens zei, dat hij niet eens dood kon gaan, omdat wij er waren, hebben we samen heel diep gepraat, en heb ik hem gezegd, dat ik hem niet in een onleefbaar leven wilde laten lijden. Maar zei ik hem voor, je tot zo'n stap definitief over wilt gaan, open alle deuren, die er zijn, kijk of er ergens een plekje is waar jij je thuis en veilig voelt.

Samen deelden we bijna alles, verstonden elkaar als geen ander. Toch heeft hij dat plekje niet kunnen vinden, en hebben wij hem op zijn 32ste geboortedag terug moeten geven en is m'n dierbaarste mens op die dag begraven, voorgoed weg uit mijn leven.

Ik gun hem zijn rust en hoop dat hij in een mooie wereld is nu. waar hij wel z'n plekje heeft maar ik mis hem vreselijk. En de vraag blijft, terwijl ik denk dat ik alles heb gedaan wat in mijn vermogen lag, had ik nog meer kunnen doen, heb ik iets over het hoofd gezien.........

Waarom ik dit schrijf weet ik eigenlijk niet want het is zo beknopt en ik zou vellen vol kunnen schrijven over zijn moeizame leven. zijn vreselijke innerlijke eenzaamheid. mijn liefde voor hem. misschien is er iemand die ongeveer het zelfde heeft meegemaakt. mijn mailadres is: kreng1tje@hotmail.com.