Mijn moeder is volgens mij psychis alleen weet ik niet wat ik moet doen ze vraagt heel veel om aandacht tenminste dat vinden wij op de manier hoe zij altijd reaggeert als wij haar kritiek geven of iets doen wat zij niet leuk vind dan krijgt ze aanvallen en of valt ze flauw soms dreigt ze ook met zelfmoord ze ging altijd naar een psychiater maar die heeft ze wijs gemaakt dat ze beter is ik weet niet wat ik moet doen ik denk er over om een huisarts te bellen ofzo want zo kan het niet langer doorgaan het lijkt wel of wij op eieren moeten lopen! Reageren

Ik zou graag willen reageren op de eerdere reactie van degene die schrijft dat hij zegt steeds contact te zoeken met de nabestaanden die een oproep doen op deze site, maar vervolgens niet reageren. Ik snap wel dat U heel veel moeite doet om de mensen te benaderen en dat is absoluut helemaal geweldig, maar de reactie erna begrijp ik niet helemaal.

Zelf ben ik directe nabestaande van mijn man die door suicide het leven heeft verlaten. Ik heb de vreselijke rijkdom gehad van vrienden, familie, de juiste hulp van de huisarts en de medewerkers van de GGZ. Ik ben wil er ook graag zijn voor andere nabestaanden, ik zou ook graag zien dat andere nabestaanden net als ik het leven weer oppakken al weten de meeste recent na een suicide niet hoe. Toch weet ik van mijzelf dat de schaamte, het schuldgevoel en de angst ondanks de aangeboden handen van een ander vaak ver weg zijn omdat de stap daadwerkelijk in je verdriet te stappen ontzettend veel kracht en energie kost. Ik snap dus heel erg goed dat er mensen zijn die een oproep plaatsen, maar er vervolgens niets mee doen. Ik zou het dus andersom willen doen. Ik ben er voor iedereen die te maken heeft gehad met suicide, zelfmoord, zelfdoding hoe je het zelf ook wil noemen.

Ik weet niet of ik je kan helpen in je verdriet, ik weet niet of er iets is wat ik voor je kan betekenen, ik weet niet of de pijn weggaat, ik weet niet of ik iets kan doen zodat je de kracht weer krijgt om door te gaan met leven, maar ik kan luisteren en ik snap zo goed wat je voelt. Bij deze dus mijn aangeboden hand. Iedereen die behoefte heeft om mij te mailen mag mij altijd mailen of lees mijn weblog waar ik mijn leven en dat van mijn kinderen in beschrijf, mijn rouwproces en hoe ik dag voor dag door kom. Veel liefs, Claudia

Ik ben een meisje van 22 jaar, en toen ik 14 was heeft mijn moeder zelfmoord proberen te plegen. Dat is iets wat ik haar tot de dag van vandaag nog steeds kwalijk neem. Mijn ouders hebben al jaren een heel moeizame relatie, en iedere keer dag het mis gaat, dreigt ze met zelfmoord. Ik ben de jongste, en de rest is al het huis uit, dus alle ellende, gezeur en gezeik komt bij mij neer. Afgelopen jaar heeft ze weer twee keer met zelfmoord gedreigd. Ik ben het constante zoeken naar aandacht, en zielig doen van haar kant, meer dan zat. Ik wil graag met mensen in contact komen, die iets soortgelijks hebben meegemaakt/meemaken, zodat ik misschien eindelijk eens kan beginnen met het verwerken van al het verdriet dat ze me sinds haar eerste poging gedaan heeft, gezien het feit dat ik het hier nog nooit eerder met iemand over gehad heb. Alvast bedankt. Reageren.

Mijn vrouw heeft 6 weken geleden gekozen voor zelfdoding, de confrontatie met dit gebeuren is een enorme last. Graag zou ik dit willen delen met anderen die dit ook hebben ervaren, ik woon regio Hoorn N.H., ben geen hulpgroep tegen gekomen. Vriendelijke groet, Jan Neelen

Suïcide ligt uiterst gevoelig; achterblijvers voelen zich vaak zeer kwetsbaar. Een van de manieren om zo'n vreselijke gebeurtenis te verwerken, is zoeken naar herkenning. In 'Ik heb geen toekomst, zei ze' vertellen nabestaanden hun verhaal. De auteur laat ouders, broers en zussen, vrienden en vriendinnen aan het woord. Ook gaat ze in op haar eigen ervaring met suïcide, de directe aanleiding voor het schrijven van dit boek. Tevens wordt in het kort een aantal theorieën over suïcide overzichtelijk in kaart gebracht.

Bekijk het boek bij Bol.com

Ik ben twee jaar terug mijn broer verloren door zelfmoord. Ik had geen afscheid kunnen nemen van hem omdat zijn ex vrouw dit niet toeliet, wat ik tot vadaag de dag niet begrijp. Het moeilijkste vind ik nu de verwerking van het verdriet, zonder afscheid te nemen is het dit wat lastiger voor mij.Heeft iemand hier soortgelijk ervaring mee? Samantha Sipahelut.

Hallo lotgenoten, ik ben Claudia en ik ben intens verdrietig. Mijn broertje heeft op 8juli een einde aan zijn leven gemaakt. Zoals jullie misschien herkennen ben je de 1e weken niet bij jezelf rond omdat er vanalles 'moet'...maar nu is nu en kan ik de wetenschap dat mijn broertje voor altijd uit mijn leven is niet verdragen. Ik heb geen 'waarom' vragen, het 'waarom'is het gebeuren. Ik ben door deze daad opnieuw veroordeeld tot een leven met angst. Ik zeg opnieuw omdat 11jaar geleden mijn toenmalige vriendje een einde aan zijn leven maakte. De tijd heelt alle wonden en reit ze ook weer open....maar dit kan ik niet dragen. Help. Reageren.

In september 2007 start het Regionaal dienstencentrum van westfriesland een lotgenotengroep voor jongeren; rouwverwerking voor nabestaanden na zelfdoding. Is het mogelijk om via uw site hier aandacht te besteden? We zoeken nl nog een weg om jongeren te bereiken. Reageren.

Hallo ik ben vader van ooit eens vier kids en een vrouw in mijn gezin pleegde mijn vrouw met kerst in 1995 zelmooord is gevonden na een week van vermissing onder het ijs in een vijver daar sta je dan met vier jonge kids en het leven gaat verder en dan zegt mijn baas van doe je kinderen in een kinder tehuis en kom lekker werken ????? maar hoe vraag me dat niet om dat aan je kids te vertellen is met geen pen te beschrijven ik hoor mijn dochter schreeuwen en huilen mamma waar ben je een paar jaar later pleegd mijn zoon van 18 jaar zelfmoord hangt zichzelf op wat je dan voelt is echt niet te beschrijven je eigen kind zo te zien hangen na jaren worstelen ben ik nu aan hulp nodig wie kan me raad geven om met zoiets om te gaan hoe verwerk je zoiets mijn kinderen zijn nu 23 18 en 17 maar ik zit straks alleen thuis met al dat verdriet jaren probeer alle verdriet te dragen ook van mijn kids maar het houd eens op wie geeft me tips of heeft een luisterend oor ik wil niet zielig doen en ik weet dat het leven doorgaat maaar hoe verwerk je zoiets???? Reageren.

Op 11-6-2003 heeft mijn oom zich verhangen in de schuur. Hij liet 4 kinderen,en zijn vrouw achter en heel veel schulden. nu een aantal jaren later is zijn zoontje 12 en begint nu te beseffen dat zijn vader er niet meer is en echt niet meer terugkomt.

Het is een stil manneke vrolijk maar onder tussen gaat er heel veel in zijn koppie om, maar vertellen doet hij niet. nu gaat het manneke liegen/ dingen verzwijgen en haalt rare actie s uit zoals 2 uur bij mij voor een gesloten deur staan wachten terwijl hij gewoon naar huis kan maar dat doet hij dan niet.

Ik weet het niet, hij praat ook niet en ik wil hem zo graag helpen maar ik weet niet hoe.Als iemand tips heeft hoor ik deze graag. Reageren.

De Werkgroep Nabestaan na zelfdoding Friesland heeft een nieuw adres voor haar site:
http://www.nabestaandennazelfdodingfrl.nl/

Tevens is er een nieuw e-mail adres:
info@nabestaandennazelfdodingfrl.nl