Ik ben Jan en woon in Brabant, ik ben ongeveer 10 weken geleden mijn vriend verloren door zelfdoding. Zou iemand met mij daarover kunnen praten die ook zijn vriend is verloren. Als U mij wilt mailen dan zal ik U terugmailen en evt. tel.nr. doorgeven om met elkaar hierover te kunnen praten omdat ik er zo verschrikkelijk veel moeite mee heb. Met vriendelijke groet, Jan. Reageren.

Het is al 10 jaar geleden dat mijn vader zelfmoord pleegde. Ik was slechts 22 jaar. Ik heb hier erg lang mee rondgelopen en na zijn dood in een zeer diepe depressie geraakt waarbij deze gedachtes ook in mij opkwamen. Door het leed dat ik zag hij achter had gelaten, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om dit ook te doen, zeker voor allernaaste familieleden dit aan te doen.

Na vele jaren ben ik er weer 'bovenop' gekomen en denk nog vaak aan mijn vader. Nog steeds zit ik na 10 jaar met de vraag ' waarom? ' en vooral een stukje boosheid dat hij er zo tussenuit is gestapt, niemand in de gelegenhied stelde afscheid te nemen, en zijn 3 kinderen voor altijd vaderloos door het leven te laten gaan. Dat zal ik nooit begrijpen. Ik voel mij in de steek gelaten, weggegooid als een oude schoen.

Aangezien ik zelf wel begrijp hoe het is zo depressief te zijn dat je leven geen zin meer heeft, je nergens plezier in hebt, met zo veel pijn rondloopt dat je maar 1 oplossing ziet er vanaf te geraken en maar aan 1 ding kan denken: begrijp ik wel, het moment dat hij de strop om zijn nek heeft gelegd. maar ik heb weinig begrip voor deze daad die zoveel mensen met pijn, vragen en een levenslang gemis heeft opgezadeld
Eerst, voordat ik zelf een zelfmoord in mijn omgeving meemaakte, vond ik leven en dood een leuze voor de individu, nu vind ik zelfmoord een egocentrische daad.

Ik zou niets liever willen dan hem nog 1 maal te spreken, dat is voorgoed onmogelijk gemaakt.

Al ben ik nu eindelijk gelukkig met mijn leven, ik mis hem nog erg vaak, vooral juist op de momenten dat ik gelukkig ben wens ik dat hij erbij is, zo van: kijk eens hoe mooi het leven is!? Ik wilde dat hij net als ik, van het leven kon genieten. Hij had het onvermogen juist iets van zijn leven te maken.

Ik heb hem vast niet kunnen weerhouden hiervan, al denk je in het begin van wel. je denkt ; Als..dit en dat..."

Ik neem aan dat iedereen op deze site met dit soort gevoelens worstelt. Uit ervaring: de pijn word inderdaad minder met de jaren, minder intens en niet dagelijks aanwezig: maar komt vaak terug, met verdriet en tranen . ik huil regelmatig om de treurig geschiedenis. Pijn waar hij niet meer mee wilde rondlopen en abrupt en definitief heeft beeindigd, heeft hij nu min of meer opgezadeld'aan de achterblijvers. De pijn leeft voort, mijn kinderen bv zullen hun opa nooit leren kennen, dit heeft generaties lang invloed.

Zijn er andere mensen die net als ik, al een jaar of 10 verder zijn met hun verwerking van verdriet. Die eea een plaatsje hebben gegeven, ik heb dit nog niet kunnen plaatsen. Hoe gaat dat met jullie? Reageren.

In juli 2004 heeft mijn beste vriend Rickie zelfmoord gepleegd, overdosis pillen. Ik heb hem in december 2003 leren kennen, toen we allebei bezig waren met afkicken. Ik ben daarna weer bij mij moeder gaan wonen, terwijl hij weer verslaafd is geraakt en bij een vriend van hem woonde. Vanaf dat moment zag ik hem steeds minder, vooral omdat ik bang was zelf ook weer terug te vallen in oude gewoontes, maar we bleven elkaar toch opzoeken. Het was op een dinsdag dat Rickie bij mij voor de deur stond, omdat hij het leven niet meer zag zitten. Ik heb hem gezegt dat ik hem zo snel mogelijk zou komen opzoeken, ook omdat ik en mijn moeder erg van mening verschilde over Rickie, en ik geen ruzie wil over hem. Maar ik heb hem nooit meer gesproken...

Zaterdag hoorde ik eindelijk iets, een mailtje, alleen was het niet van hem, maar van die vriend waar hij bij in huis woonde. Om me te vertellen dat Rickie was overleden, zijn vriend (Rob) was zelf sinds maandag niet thuis geweest en toen hij thuis kwam, en Rick om 3 uur 's middags zijn bed uit wilde laten komen...bleek Rick later al sinds donderdag dood te zijn geweest. Ik hoop via deze weg in contact te komen met mensen die ook zoiets hebben meegemaakt, en misschien dat er iemand is die mij kan helpen eindelijk te beginnen dit te verwerken, want ik durf er neit aan te beginnen , ik ben zo bang dat ik hem helemaal zal vergeten, ik heb zelfs geen foto's van hem...Reageren.

Mijn vader is nu alweer 26 jaar geleden overleden aan zelfdoding. Ik ben er pas veel later achtergekomen, blijkbaar mocht ik dit toen niet weten. Ik denk er vaak aan dat hij in zijn laatste uren alleen heeft zitten wachten, zitten denken, om zich hierop voor te bereiden, alleen in een hotelkamer, wetende dat hij dit voor 24:00 uur gedaan moest hebben, omdat het zijn 46e verjaardag was. En hij wilde die datum als zijn officiele overlijdingsdatum, zodat zijn kinderen, later twijfels zouden krijgen, bij het verhaal wat ze te horen zouden krijgen.

Die twijfels waren er al direct maar pas na vele jaren is hier duidelijkheid in gekomen. Gelukkig heb ik zijn afscheidsbrieven mogen lezen en kan ik met recht zeggen dat ik wel kan begrijpen hoe hij zover is gekomen, meestal dan. Maar soms word ik ook kwaad, niet zozeer op iemand, maar gewoon kwaad, verdrietig, omdat ik denk dat het veel had gescheeld als hij had geweten, dat hij toen nog lang niet door mij gemist kon worden. Toch denk ik dat het goed is om hier af en toe bij stil te staan, omdat het de realiteit is. Als je er niet over praat,er niet aan denkt, dan is het niet weg, dan is het alleen maar weg-gedrukt en daar schiet je nou echt helemaal niets mee op. Dan pas hou je jezelf pas echt voor de gek. Het leven gaat door maar af en toe even stil staan,kan heel helend werken, Jezelf gewoon even de tijd gunnen. Zo, dat wilde ik even kwijt,
groeten, Joren.

Hoi ik ben een meisje van 26, heb heel wat meegemaakt en ben eigenlijk sinds mijn elfde al depressief, ik ben heel erg gepest op school en hoorde nooit ergens bij. Ik hoor altijd van iedereen dat ik een hele aantrekkelijke en leuke meid ben, maar zo voel ik me totaal niet en mensen snappen het gewoon niet. niks wil lukken bij mij, werk niet relaties niet, ik heb zo'n laag zelfbeeld en ben erg onzeker en ben veel moe van al het denken en mezelf depressief voelen, soms denk ik wel eens was ik er maar niet meer, dan zou het een stuk makkelijker zijn maar ja, ik heb een hele lieve familie die ik dat niet aan wil doen, ik wil graag in contact komen met mensen die dit ook meemaken allemaal, er met iemand over praten die dit begrijpt want ik voel me vaak onbegrepen. xje Sabine

Hallo mijn naam is Daisy ik ben 7 maanden geleden mijn vriend kwijt geraakt aan zelfmoord nadat hij mij vertelde dat hij ff sigaretten ging kopen, toen hij te lang weg bleef vond ik hem in ons kelder. Ik heb 2 kinderen van hem en weet echt niet hoe verder waar ik hulp kan krijgen en door wie. Alsof dit niet erg genoeg is, heeft iedereen afstand genomen de hele famielie wijst mij aan als schuldig omdat wij (zoals de meeste) af en toe menigsverschillen hadden dus ik sta alleen in mijn cultuur is het makkelijk zo te denken zodat iedereen het snel van zich af kan zetten.

Hoe dan ook tegen beter weten in ben ik het gaan geloven dat het wel aan mij gelegen zou hebben (was ik maar ietsjes eerder naar de kelder gegaan had ik hem kunnen redden) Maar dat heb ik niet en hij is er niet meer waar het op neer komt ik leef en moet nou mezelf redden. Alles is welkom ik hoor graag van anderen die mij kunnen helpen, bij voorbaat dank Daisy.

Ik meende haar te kennen. Een jonge vrouw van omstreeks 23 jaar. Was ik haar eerder al in de lift tegen gekomen? Ze was lang en slank en stond te leunen op de ballustrade van onze galerij. 13e woonlaag, 15e verdieping. Ik was argwanend en vroeg haar verlegen lachend: "Je staat hiet toch wel te genieten hé?"

Met een glimlach zei ze: "Ja nou he." Het was mooi, de avond viel en wij keken eerst in de richting van Wouw, toen richting Vossemeer. Ik zei haar gedag en ze lachte me vriendelijk toe. Mij een één en zeventig jarige. Ik ging naar de lift om de lege flessen weg te brengen naar de glasbak bij de Gageldonklaan. Ik ruimde daarna enige zaken uit de berging op en liep naar de vuilcontainers. Ik wilde omhoog kijken of het meisje er nog zou staan. Iets hield me tegen. Met de lift ging ik terug naar boven. Op de galerij stond het meisje nog.

"Nog steeds genieten.", vroeg ik. "Ja," zegt ze, "ik wacht hier op mijn oma en het is zo mooi."
"Ja", is mijn antwoord.
"Het is helder en je kijkt zo ver. Daar sta je hier toch voor he?"
"Ja", zegt ze, "of is hier wel eens iets gebeurt?"
Ik zeg: "Ja, maar dat ben jij toch niet van plan hoop ik?" Zei:"Nee ik wacht op mijn oma, hoezo wat is er dan gebeurd?

Iemand gesprongen? Heeft u dat al eens meegemaakt?"
Ik:"Nou twee of drie jaar geleden heeft de huismeester iemand kunnen tegen houden die wilde springen en meerdere jaren terug heeft iemand wel gesprongen. Maar blijf jij maar genieten want het is te erg om er aan te denken." Zei:"Nou zegt ze." En ze rilde. "Prettige avond verder."sloot ik af en ging twee deuren verder naar binnen. Ik vertel mijn vrouw over een ontmoeting en ga zitten achter mijn computer, lees een bericht en zet me aan het bewerken van muziek. Het is 15 tot 20 minuten later als mijn vrouw bij me komt en roept:

"Ik geloof dat er iemand van de galerij gesprongen is." Het dringt meteen tot me door wat er gebeurt is en ik begin te vloeken alsof de hel los gebarsten is. Het zal toch niet waar zijn! Ik storm het huis uit en kij naar beneden. Op dat moment wordt een draagbaar de ambulance binnen geduwd. Erop ligt iemand onder een witte bedekking. Ik moet naar beneden. Ik wacht op de lift. Die komt, gaat open en mijn buurman komt er uit met zijn dochter. Zij huilt. Ik vraag hem of hij weet wie het was. Hij antwoord dat dat meisje wel drie kwartier voor zijn woning had gestaan. Zijn vrouw had haar binnen willen vragen. Ook tegen hen had ze verteld op haar oma te wachten. Kort nadat ik met haar gesproken had was ze gesprongen. Hebben mijn woorden haar gesterkt in haar daad. Er is immers moed nodig om van zo hoog naar beneden te springen. Ze was zo fris, jong en lachte lief tegen me. Eigenlijk wees niets op haar laatste daad. Ik, wist ik het? Het is nu 4 uur na haar dood en die onzinnige vraag poog ik te beantwoorden. Reageren.

Allereerst, mijn complimenten voor deze prachtige en vooral ook reikende site. Wat is het toch een prachtig gegeven, dat mensen zoveel voor elkaar kunnen betekenen.

Mijn naam is Jose de Klerk. Op mijn website; In Taal & Teken, plaatste ik onlangs een nieuw gedicht, getiteld Mama. Het gaat in het kort gezegd, over een moeder die door zelfdoding om 't leven kwam... Bij deze wil ik u laten weten, dat ik zo vrij ben geweest, uw website als link onder het betr. gedicht te plaatsen. Ik hoop van harte dat dit voor u geen probleem zal zijn. Het gedicht kunt u eventueel lezen onder de link:

Mama: Fotogedicht, op mijn site. Met de meest vriendelijke groeten, Jose de Klerk. www.intaalenteken.moerstaal.nl.

Hoi, met Ancila uit Oosterhout. Ik zag jullie site. Ik vind het heel goed ik heb ook een groot verhaal waar ik dierbare verloren ben ik zal mijn verhaal aan jullie voorleggen misschien dat er nog meer mensen zijn die er over willen praten.

Ik wil graag met andere mensen over praten aangezien mijn verleden en het verdriet dat ik nu nog steeds heb. Oke mijn verhaal: ik was 20 jaar en leerde een jongen kennen we trouwde toen ik 21 jaar was we waren 10 maanden getrouwd en hij sprong van een flat af in Tilburg maar liefst 16 hoog. Ik heb hem zien liggen maar hij was half verlamd en lag op het laatst. Hij riep nog van die woorden toen ik bij hem op het dak zat van de berging, Ancila ik heb er spijt van. Half uur nadien stierf ie in de ziekenauto op weg naar het ziekenhuis ik bleef met die vragen zitten waarom heb je het gedaan.

Achteraf bleek dat er nog meer dingen in zijn hoofd hadden rondgespeeld. Zijn ouders heb ik niet meer gezien dit is nu 21 jaar geleden 4 jaar geleden is zijn vader overleden en toen ik op de crematie kwam (kreeg een condelancekaart van iemand van de fam) ben ik naar toe gegaan. Hes wat allemaal zo raar maar mijn boek was gesloten. In die tussentijd zijn mijn ouders overleden dus ook geen pretje. 2 jaar geleden is mijn vriend overleden aan hartstilstand in mijn armen na mijn scheiding leerde ik hem kennen. We wilde een nieuwe relatie opbouwen kochten een huis samen en met mijn dochtertje en zijn zoon een nieuwe start het heeft maar een jaar geduurd. Toen overleed ie. Ja het is erg wat een mens mee kan maken op jonge of oude leefdtijd. Ik merkte in mijn omgeving dat er ook mensen waren die je niet meer opvingen die niet met dit om kon gaan dus moest het alleen maar op zien te knappen. Het lukte aardig maar toch blijf je met vragen zitten. Ik wil daarom ook heel graag met mensen daar over praten aangezien mijn ervaring in mijn jonge jeugd. En nu ik ben nu 43 jaar moeder van een dochtertje van 9 alleenstaand. Als jullie willen reageren of met me praten heel fijn misschien kan ik jullie ook helpen met praten. Ik ben een open boek en help graag mensen hier mee. Bedankt, mail me gerust.

Hoi, 5 jaar geleden is mijn zus (27)vermist geraakt, dit duurde ongeveer 6 maanden. Uiteindelijk is ze gevonden in het psychiatrisch ziekenhuis zelf waar ze was opgenomen met een zware depressie. Ze had zichzelf verhangen zonder dat ook maar iemand wist waar ze die 6 maanden was. Er was een grootscheepse zoekaktie opgezet. Nooit had ik durven vermoeden van mijn eigen sterke zus dat ze ooit een eind aan haar leven zou maken.

Wij als broer en zus waren samen juist altijd sterk door wat we samen in onze jeugdjaren mee hadden gemaakt met een psychisch zieke moeder en een gebroken gezin etc. Ze was net een paar jaar afgestudeerd in de comunicatiewetenschappen, zou met haar vriend gaan samenwonen en is ineens afgegleden in een depressie. Nu 5 jaar later heb ik sterk de behoefte er met lotgenoten over te praten, bijvoorbeeld ervaringen van anderen die door wat ze hebben meegemaakt tegen een hoop problemen aanlopen in de maatschappij op wat voor manier dan ook. Misschien zijn er net als mij ook mensen bij wie zo'n zwaar verlies het leven een totaal andere wending heeft genomen. Groet, Victor.

Het is niet zozeer voor mezelf dat ik dit schrijf, maar voor de persoon die het eigelijk veel moeilijker als mij zou moeten hebben. Zo'n 9 weken geleden heeft een kennis van mij zich opgehangen, niemand weet waarom, iedereen heeft zo zijn eigen versie van het 'waarom'. Ik heb het ook nog altijd niet verwerkt. Ik ben op deze moment nog te kwaad op hem voor iedereen in de steek te laten, en ik ben niet zo goed in dingen verwerken. Maar ik maak me veel meer zorgen over zijn vrouw die nu achter is gebleven. Het is een erg sterke vrouw, altijd al geweest, en hoe ze dit opneemt is...bijna onwaarschijnlijk. Ze is in de eerste plaats ook woedend, maar ze laat het er niet uit. Ze heeft amper geweend om hem, alhoewel dat ze hem ongelofelijk graag zag.

En nu, nog maar enkele weken verder, gaat het niet zo goed. Ze gaat continu op stap terwijl ze dat nooit eerder deed, ze reageert heel idioot op alles en iedereen, trekt zich niks meer aan van de mensen die haar al die weken hebben op gevangen en haar probeerden te helpen, ze is aggressief, is terug beginnen roken, drinkt nogal veel en ze zegt dat ze iemand heeft ontmoet, maar wilt niet zeggen wie of wat. Ze vertelt af en toe wel iets erover, maar altijd over 'een iemand'. Ze zegt dat ze het al verwerkt heeft, en dat ze zich niks meer aantrekt van haar gestorven man, want 'hij heeft ook maar gedaan wat voor hem goed uitkwam'.

Ik heb het gevoel alsof ik haar aan het kwijtraken ben, alsof zij niet meer beseft wat ze aan het doen is. Ik vind het niet erg moest ze een vriend hebben, maar hoe ze doet en reageert... Ik ben echt bang dat ik haar ga kwijtraken en weet totaal niet hoe ik dit moet aanpakken... Ik wil haar helpen, maar ik dring niet tot haar door.Ik hoop zo erg dat iemand misschien tips ofzo voor me heeft, want ik vrees voor het ergste. Haar ook nog eens verliezen ga ik niet aankunnen.... Reageren.

Op zondagavond 16 mei 2004 heeft mijn lieve tweelingbroer Reinier er voor gekozen zelf een einde te maken aan zijn leven hier op aarde. 35 Jaar hebben we samen gedeeld en opeens sta ik er alleen voor. Hij is mijn andere helft, een deel van mij dat altijd zal blijven, ook al is hij niet meer zichtbaar aanwezig in mijn leven. Ondanks veel lieve mensen om mij heen, voel ik mij sommige periodes intens alleen.

Mijn hele verleden, mijn kind-zijn, bestond alleen nog uit hem. Dat is samen met hem van mij heen gegaan. Ik weet dat hij nu zijn vrijheid heeft, dat wat hij in zijn leven niet kon bereiken hij nu wel gevonden heeft. Dat geeft mij enorm veel troost, de wetenschap dat het voor hem goed is nu. Toch neemt dat niet je eigen verdriet om het gemis weg. Want missen doe ik hem heel erg ! Zijn aanwezigheid voel ik nog erg vaak. Net alsof hij een oogje in het zeil houdt en telkens laat weten dat hij niet helemaal weg is gegaan. Zijn er nog meer mensen die een dergelijk conta! ct voelen van een overleden dierbare, en die niet met schuldgevoelens en waarom vragen zitten, maar wel met het gevoel van een heel groot gemis, waar je toch mee verder moet leven? Reageren.

Ik sta hier omdat ik er echt helemaal doorheen zit! Heb veel dingen waar ik gewoon niet meer uitkom .....Ben vroeger jarenlang zwaar mishandeld en vernederd geweest door mijn familie die deels was opgegroeid tijdens de Spaanse burgeroorlog tijdens de dictatuur onder Franco.

Mijn moeder is al sinds haar jeugd borderliner hetgeen ook zijn tol heeft geeist bij mij. Heb nooit geen liefde gekend thuis omdat ze zelf ook geen liefde gekend hadden....(ergens wel logisch).....Als ze bijv. mijn kop kapot geslagen hadden tegen een bedrand of zo kreeg ik na afloop cadeau's zodat ik mijn mond zou houden! Mijn oudere neef sloeg me tot bloedens toe met hout met nietjes erin! Vaak sloten ze mij op ....op een donkere zolder om een bekentenis af te dwingen van iets wat ik geeneens had gedaan.....Maar ja.....uiteindelijk geef je maar toe om er maar vanaf te zijn ....met als gevolg een pak slaag met een stalen pijp!

Zo zijn er nog zat dingen....Ik kan een boek vullen.......Was als gevol g hiervan mensenschuw en bang voor mensen en contacten tot mijn 22 ste.......Uiteindelijk sloeg mijn angst voor mensen om in waanzin! Ging volop trainen ....veel anabolen spuiten........feesten ......werd gigolo.......ging aan de drugs.......werd steeds medogenlozer en gewelddadiger en ging wraak nemen op mensen die mij als kind mishandeld hadden ....For no reason!!! Want ....wat een kind van 8 ook doet ....niemand heeft het recht om hem/ haar te mishandelen!!! De wijkagent zei toen tegen mij.....die mensen zijn bang en je moet het laten rusten want toen was toen ...nu is nu!!! precies zei ik ...en nu is het mijn beurt!!! Heb 2 keer gezeten voor zware mishandeling van iemand die mijn geliefde iets aandeed! Was dusdanig agressief dat ik in 2001 na een zelfmoordpoging met
een overdosis van 20 gram coke......In therapie ging! Hetgeen ik nu nog steeds doe met het gevoel dat ik er geen baat bij heb, want zo'n psychiater praat een uur met je en haalt alles naar boven en je herbeleeft alles weer en dan......tsja......het uurtje zit er op! Tot ziens.......En dus kun je thuis in je eentje met al je shit er maar proberen uit te komen.....Hetgeen niet lukt!

Ik ben nu inmiddels zo ver heen dat ik mijn zelfopheffing zorgvuldig aan het plannen ben!!! Tot nu toe was ik te laf! Wilde al niet meer toen ik 16 was.....ben nu 31!! Mijn jeugdliefde Suzanne pleegde zelfmoord op haar 17de, evenals Patrick (sprong van een flat), Priscilla (nam overdosis pillen), een andere kennis van mij sprong van het Weena..........en dan zeggen mensen: Zelfmoord plegen is laf en de weg van de minste weerstand??? Yeah right!!! Ik zou het nooit op die manier durven!!! Je moet het maar wel durven ....voor de trein aan stukken gereden worden!!! Maar nu weet ik de oplossing......veel slaappillen en koolmonoxidevergiftiging!!!

Genoeg is genoeg.....Elke dag verdriet, haat , verbittering, en degene die daar oa aan hebben bijgedragen.....leven vrolijk verder en zeggen doodleuk: Ach jongen.....Laat het rusten......je vader wist niet beter en je opa ook niet!!!! Oh neeeee???? Nou mijn ex heeft ook een kind maar dat houdt verdomme nog niet in dat ik haar ook maar 1 keer heb aangeraakt onder het mom dat ik vroeger mishandeld ben!! Ik doorbrak die cirkel!!! Maar ondanks dat ben ik zo opgebrand!!! Ik vind geen rust meer in mijn donder!!! Gelukkig stierf mijn opa (die mij vanaf mijn 5de de tering sloeg met een stok elk jaar als mijn ouders mij 6 weken naar Spanje stuurden!!! Ik haat ze daar nog elke dag om!!! Ben zo fucking rancuneus dat ik niet eens naar de begrafenis ben geweest!!! Als enige!!! Ik ga niet als een hypocriet rouwen om iemand die ik vanuit mijn hart haat!!! Ik zit zo vol haat en woede dat ik er echt aan onderdoor ga!!!

Heel mijn leven is een zooitje nu!!! Elke relatie hou ik niet vol omdat ik zo in de knoop zit!!! Ik wil ook niemand lastigvallen uit mijn omgeving. Vandaar dat ik anoniem hier sta! Ik moet gewoon mijn verhaal kwijt in de hoop dat iemand mij begrijpt zonder mij te veroordelen. Echt......Ik kom er niet meer uit!!! Weet je wat het erge is en wat veel mensen niet begrijpen???

Mensen met zelfmoord gevoelens willen niet specifiek dood!!! Ze willen rust in hun kop!!! Dus geen medelijden (want ik en keihard voor mezelf!), maar gewoon fucking rust!!! En aangezien et mij op geen enkele andere wijze lukt, is voor mij de enige uitweg......er gewoon mee stoppen!!! Ik heb echt zoiets ......Laat ze maar lekker de tering krijgen ......heel mijn pleurisfamilie! Ik vertrek nadat ik alles op orde heb wat ik voormezelf op orde wil hebben!!! En nogmaals .....zit echt niet te wachten op medelijden!!! Ik ben er echt heel nuchter onder!!! Ik neem na jaren een strijd binnen mezelf gevoerd te hebben het heft in eigen handen!!!

I am the Master of my Fate!!!... I am the Captain of my Soul!!! Reageren.

Hallo, Ik wilde even weten hoe ik in contact kan komen met mensen die net als ik een dierbare zijn verloren? Melissa.