Ik heb zoveel elende meegemaakt in mijn hele leven het is een te lang verhaal om zo maar even neer te zetten. Het komt erop neer dat ik vanaf mijn 3e levensjaar in 1953 ben verkracht door mijn vader en mishandelt dat heeft veel strekende gevolgen gehad in mijn hele leven waarbij moord aan slagen zijn gepleegt op mij verkrachtingen mishandelingen noem maar op. Ik heb zlefmoord plannen daardoor om dat er toen in 1953 geen hulp verlening was en ik weet geen weg er uit te komen ik heb verschillende psychiatersgehad op genomen geweest 3 jaar lang waar van een halfjaar in een isoleeercel en ook nog is door mijn ecvbriend 2 en een halfjaar dakloos geworden op straat gezworven en geslapen. Ik begrijp heus wel dat het veel is maar ik zie geen uit weg meer ik heb zoveel behandelingen ondergaan heel veel verschillende medicatie`s gehad shok behandelingen niets heeft geholpen en ik ben ik begrijp ook niet waarom mensen mij iedere keer kapot willen maken wat tot op heden wel gebeurd is ik kan daar niet meer mee omgaan en kan daar door ook geen vriendschappen meer aangaan. Angela
Vorige maand (april) ben ik mijn vrouw na 23,5 jaar huwelijk verloren door zelfdoding, zij was 51 jaar. Het gemis dringt nu de laatste dagen steeds verder door. Ze had borderline en we hebben dan ook behoorlijk wat meegemaakt (we hebben twee kinderen 20 en 18 jaar), vooral het afgelopen jaar was zeer
heftig, kliniek in en uit, diverse malen de crisisdienst aan de deur, op de I.C. gelegen na overmedicatie etc.
Ik heb met echtscheiding rondgelopen, maar kon het niet, niet na 23 jaar huwelijk, nu achteraf ben ik daar verschrikkelijk blij om, dat ik haar niet in de steek heb gelaten, maar bij haar gebleven ben tot het
laatst. Ik sta er alleen versteld van dat er zo weinig geregeld is op het gebied van nabestaanden contact bij zelfdoding, voor zover ik kon vinden is dit de enigste site die er in Nederland te vinden is.
Ik weet niet hoe ik verder moet, van de week ga ik weer beginnen met halve dagen werken, want van thuis zitten word ik zo langzamerhand ook helemaal tureluurs van, soms is er zo'n overweldigend verdriet, dat je het gevoel hebt alsof je stikt. Nou dat wilde ik even kwijt. Ton
Hallo, ik ben een jonge vrouw, midden 20 en heb sinds een tijd een relatie met een lieve man die weduwnaar is. Hij is zijn vriendin 4 jaar geleden verloren door zelfdoding. Hij heeft dit alles een plaats gegeven waardoor wij er prima over kunnen praten. Toch loop ik in de relatie tegen dingen aan omdat zij natuurlijk altijd een rol blijft spelen in zijn leven. Ik wil daar graag goed mee omgaan maar soms is dat best dubbel en lastig. Ik loop tegen problemen aan die de omgeving moeilijk begrijpt. Ik zou heel graag in contact komen met iemand die in ongeveer dezelfde situatie zit als ik. Niet om te vertellen hoe zwaar we het hebben, juist niet, maar om van gedachten te wisselen hoe je omgaat met reacties van anderen, fasen waar ik zelf door heen ga nu ik hem steeds beter leer kennen en haar daardoor dus ook en dat soort dingen. ik ben benieuwd en hoop op een reactie, groetjes
Reageren
Hallo ik wil wel graag in contackt komen met mensen die ook een verlies heben geleden van mijn man is het nu bij na twee jaar en ik krijg het gevoel dat het steeds erger word met het verdriet en het gemis ook moet ik er nog bij vertellen dat mijn zoon ook is oveleden wel er graag over mailen. Reageren
16 maart 2003 is mijn vader overleden en ondanks dat het nu enige tijd geleden is heb ik het er nog steeds heel erg moeilijk mee. Mijn vader was drugsverslaafd en verbleef in de gevangenis waar hij nog ongeveer anderhalve maand straf moest uitzitten. Mijn vader heeft twee zelfmoordpogingen gedaan, eerst heeft hij geprobeerd zijn keel door te snijden maar is hij naar het ziekenhuis gebracht waar ze hem gehecht hebben en een paar dagen erna heeft hij zich opgehangen in zijn cel voor het raam. Mijn vader was alles voor me ondanks zijn verslaving en mijn wereld ziet er nu heel anders uit. Anderhalve maand nadat we mijn vader beraven hadden in Turkije bleek ik zwanger te zijn en mijn wereld stond totaal
op zijn kop.
Nu ben ik 25 en ik mis mijn vader nog elke dag, de leegte die ik voel wil maar niet weggaan en ook ga ik gebukt onder schuldgevoelens. Ik ben van half turkse afkomst en in mijn vaders cultuur rust er een vreselijk taboe op zelfmoord en veel van mijn familie daar denken dan ook dat mijn vader ziek was en aan de gevolgen daarvan is overleden. Ondanks dat ik een heel lieve vriend heb die me veel steun geeft en we samen een prachtige dochter hebben van 2 valt het me erg zwaar iets van mijn leven te maken. Alles wat ik aanpak lukt niet omdat ik niks afmaak. Iedere dag ben ik moe en soms gewoon uitgeput doordat ik veel last heb van nachtmerries en slaapproblemen.Heb hulp gezocht maar aangezien ik geen medicatie wil denk ik dat het weinig zin heeft er mee door te gaan. Er zijn weinig mensen die begrijpen hoe ik me voel en er zijn er nog minder die begrijpen dat ik er na drie jaar nog steeds heel veel moeite mee heb. Als iemand hier dit leest en voelt wat ik voel zou ik het fijn vinden als je me mailt. Ik wens iedereen hier veel sterkte met het verwerken van hun verlies. Liefs van Selda.
Verloren mijn beste vriend door zelfdoding . WAAAAAAAAAAAAAAAAROM KUT POLITIE EN JUSTITIE. m,n VRIEND was niet schuldig. Reageren
In 1998 heeft mijn toenmalige vrouw,na 4 jaar psychisch ziek geweest te zijn, zelfmoord gepleegd. Over mijn ervaringen tijdens haar ziekte en haar overlijden heb ik een boek geschreven. Het komt binnen nu en een half jaar uit. Zou ik u tzt een mail mogen sturen, zodat anderen het kunnen lezen en
er misschien iets aan hebben. Zo ja, wilt u dan uw e-mail adres aan mij toesturen.
Alvast bedankt, John de Langen
Gister het nare bericht gekregen dat mijn nichtje door zelfdoding om het leven gekomen is, 14 jaar. Wil een gedicht voorlezen op de begrafenis. Is er een gedicht wat geschikt is om voor te dragen, wat het niet verdrietiger maakt dan dat het is, wat de nabestaanden iets meegeeft, wat de dingen even in het midden laat die gebeurd zijn, etc. Heb zelf geprobeerd iets te maken, maar er komt niets uit, misschien een leidraad om te dichten is al voldoende. Reageren
Het is nu half 11 sóchtends. 2 Uur geleden kreeg ik het nieuws. het zou vandaag een leuke dag worden, lekker naar de halve marathon kijken en mijn ouders op bezoek. Half 9 gaat de telefoon, zo vroeg kan
alleen maar slecht nieuws zijn. Ze heeft zelfmoord gepleegd. 15 Jaar en geen uitweg meer zien. Maar het ging toch net zo goed? Ja, nee, toch niet. Uit coma komen, revalideren, je ouders bijna in scheiding, het is veel voor 15 jaar. Maar antwoorden op waarom en waarom niet zal ik nooit krijgen. Ik ben 23 jaar en heb een vriendin die haar kind heeft verloren aan zelfmoord. Het is niet te bevatten en zal het nooit worden! ik huil, ik huil om haar verdriet en om van de nabestaanden en die van mij. ik praat, iedereen praat, maar het helpt niet! hoe kon het zo ver komen en hoe kom je er van af. als ik dat of zus of zo had gedaan, nee! dat kan niet. zij wou het en daar kan ik niks aan doen. ik kan niet eens boos zijn. zij wou het en ik hoop dat zij aan gene zijde goed wordt opgevangen. ik huil maar weer en denk aan haar. meer kan ik nu niet doen. dag lieve sterke anouk! wij houden wel van je! Reageren