Hallo, het zou mooi zijn als er instanties waren die psychische pijn net zo serieus namen als lichamelijke. en dat er niet zoveel aandacht voor de nabestaanden zou zijn, maar ook de mensen die zelf niet meer willen gehoord zouden worden. mijn huisarts werd boos, noemde me gestoord en zei niks te maken te willen hebben met hulp bij mijn dood, gooide de hoorn erop, net als mensen bij de ggz. Reageren.

Ik vind het zo vreemd dat ik lees dat er zoveel graag contact per mail willen om er over te praten en wanneer ik een mailtje stuur met mijn zelfde ervaring, dan hoor ik niets meer. Waarom wil dan iedereen contact als er toch niet wordt gereageerd? Het is mij al verschillende malen overkomen en ik doe nu dus geen moeite meer, maar ben ik de enige of hebben anderen hier ook ervaring mee? Reageren.

Mijn moeder is 14 maart j.l. overleden en dit alles wegens medische fouten die zijn gemaakt. Het is te complex om alles uit te leggen ook de band die ik met haar had en die wegens omstandigheden helaas twee maanden voor haar sterven ernstig was verstoord, ik heb haar alleen nog maar in het ziekenhuis kunnen zien en binnen twee weken was ze overleden. Normaal gesproken ben ik zeer gevoelig voor overleden mensen en heb in mijn leven de meest rare ervaringen gehad die telkens voor mij enerzijds heel gewoon zijn en anderzijds toch steeds weer schokkend zijn.

Ik heb mijn moeder ook zoveel mogelijk willen steunen in haar angst om dit leven los te laten en over te gaan naar het volgende omdat een herstel er helaas niet meer in zat en zij zo enorm achteruit ging in zo een korte periode. Het merkwaardige is dat ik haar onbeschrijfelijk veel mis en maar geen contact met haar krijg, helemaal niets terwijl opa's en oma's en zelfs vreemden mij wel hebben bezocht na hun overlijden en hebben laten weten dat het goed gaat met ze, dat was een enorme troost.

Bij mijn moeder heb ik alleen maar de intense-dromen waarin ze verteld dat ze helemaal niet happy is waar ze nu is en vreselijk huilt, dat maakt mijn verdriet alleen maar erger, ook omdat ik verder geen contact met haar krijg.Ik zal geduld moeten hebben, maar was tot nu toe altijd overtuigd,vanwege mijn ervaringen, dat het na het overlijden alleen een mooi,vredig en gelukzalige dimensie is wat uiteraard niet vergelijkbaar is met het aardse leven en ook moeilijk uit is te leggen aan personen die niet deze ervaringen hebben die ik heb gehad van jongs af aan.

Dus ondanks het normale rouwproces ben ik extra verdrietig en geschokt, dat deze informatie die tot mij komt in zijn geheel niet is wat ik al een leven lang denk te weten en maakt het verlies voor mij maar zeker ook voor mijn moeder extra zwaar. Wie heeft soortgelijke ervaringen.CARO. Reageren.

Hoi, ik ben Marcel. Een maand geleden heeft mijn tweelingzus (25 jaar) zelfmoord gepleegd. Ze had al vaker pogingen gedaan en heb haar de eerste x net op tijd gevonden, dat ze het net overleefde.Voor de poging mocht ik als enige weten dat ze ermee liep, dus kwam vaak kijken hoe het ermee was en was op mijn hoede en had stiekem wel mensen ingelicht, maar die zeiden het is een schreeuw om aandacht.

Na de mislukte serieuze poging is zij twee weken bij mij in huis geweest en heb er goed over kunnen praten met haar en het zo mooi mogelijk voor haar gemaakt. En die twee weken had ze niet willen missen. Ze wou na ons verdriet te hebben gezien, het toch nog proberen uit haar langdurige depressie te komen. Ze heeft het nog geprobeerd hier maar leefde niet meer voor zichzelf, maar voor ons en dat zei ze ook.

Nu heb ik zon dubbel gevoel. Voor haar ben ik raar gezegd blij dat ze nu eindelijk heeft wat ze zo lang wou en niet meer hoeft te strijden want ze had verschillende grote problemen waar ze maar niet vanaf kwam, maar voor mezelf kan ik haar niet missen, en vind het te erg dat ze zo heeft moeten lijden en denk steeds of het nou echt nodig was. Toch voel ik me beetje in de steek gelaten, mede doordat zij mij in haar laatste week vroeg of ik haar niet in de steek wil laten, want ze kon niet zonder mij en ze zei je bent en blijft mijn maatje. Ook al is ze zo open en duidelijk geweest dat ze het liefst dood is, ik snap het nog niet en heb nog zoveel vragen en geloofde dat ze er weer bovenop kwam.

Ik voel me leeg, eenzaam, beetje in de steek gelaten we waren maatjes vertelden elkaar alles en voelde me altijd goed bij haar. Het doet pijn, kan er niet mee omgaan. Kan ook niet verwoorden wat ik voel. Snap het leven en dood niet en waarom de wereld zo in elkaar zit dat dit moet voorkomen in de wereld. Kan ook niet begrijpen dat het kan dat ze nu echt weg is. En kan niet begrijpen waarom ze zo verdiet moest hebben, ze was een goed en lief mens en heeft dit niet verdient. Ik kwam altijd bij haar als ik ergens mee zat, kon alles met haar delen en bij haar kwijt en kon goed met haar praten zoals ik dat met niemand anders had en heb in moeilijke tijden veel aan haar gehad. En ik baal dat ik machteloos stond en haar niet meer kon helpen.

Ik weet niet meer wat ik nu moet. Ik snap er nog maar weinig van, denk de hele dag door aan haar en heb nergens meer lol in en ben alleen nog maar aan het denken denken en nog eens denken. Hoop dat dit niet voor altijd zo blijft en er ooit mee kan leren leven. Probeer het op een rijtje te krijgen maar dat lukt tot nu toe maar slecht. Het leven is keihard en antwoord op je vragen over waarom en wat houd de dood nu in voor haar krijg je toch nooit. Een stukje van het ei kan ik hier in elk geval maar even kwijt, het missen raak ik denk nooit meer kwijt. Het leven kan echt keihard zijn, soms te hard als je het mij vraagt.

Reageren

Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd toen ik 12 was.Twee van mijn drie broers konden hun verdiet niet verwerken en hebben de jaren erna diverse zelfmoord pogingen ondernomen. Ik ben nu 36 en heb er nog steeds erg veel moeite mee.Mijn vrouw steunt me zo goed als ze kan maar ik wil nu eindelijk wel eens praten met anderen die gelijksoortige ervaringen hebben beleefd.Leeftijd maakt me niet uit,wel oprechtheid over dit moeilijke onderwerp.Ik ben er nu klaar voor om erover te praten. Reageren.

Hoe moet ik beginnen mijn hart is kapot mijn ziel verwoest.

30 april 2007 heeft de zoon van mijn zus en zwager op 25 jarige leeftijd zich opgehangen. Mijn zus vond als eerste haar kind mijn zwager bleef maar reanimeren maar hij was al dood ik zal het gillen van mijn zus en het schudden naast mij van mijn zwager op de crematie nooit maar dan ook nooit vergeten. Dit is niet te bevatten van binnen zijn we verwoest. Hij was meer een broertje als neefje voor mij. Ik was 8 toen hij werd geboren. Trots dat ik was (8 jaar en tante zijn).

Samen gezellig in bad ik maakte met badschuim een kerst mannetje van je. Je was zo een heerlijke baby. Samen spelen op de tuin bij mijn vader en moeder. Samen onder een grootte rok zitten die ik als tent had gefabriceerd. Daarna werden we ouder ik een relatie en jij speelde verder met je vrienden. Ik samenwonen en jij kwam gezellig een keer logeren samen babbelen over van alles. S' morgens je bed uit porren want je moest naar school. Volgende fasen we werden nog ouder. Jij opstap met vrienden en had je eigen leven zoals het hoort ik verder met mijn leven. We spraken elkaar niet vaak maar dat was goed zo. Je hoeft elkaar niet veel te zien om te weten dat je zielsveel van iemand houdt. 6 maanden voor je dood heb ik je nog bij je ouders thuis gezien. Je zag er goed uit tja hoe ziet iemand eruit die dood wilt.

Afgelopen jaren had je wat tegenslagen die we allemaal wel eens hebben. Maar wat voor de een niet zo erg lijkt kan voor de ander het einde betekenen. Ik heb foto's op de computer van je gezien van 4 maanden terug mijn hart brak wat was er met je gebeurd die grootte lieve mooi blauwe ogen stonden zo triest en wat was je mager. Jij zo vrolijk brede grijns met zoveel dierbare vrienden genoeg aandacht van meiden en goede scholing gehad je diploma's gehaald ouders die heel veel van je hielden.

Wat is er met je gebeurd. Wat , waarom , had ik je nou maar vaker gezien misschien dan tja wat dan had ik je kunnen helpen hadden wij je kunnen helpen. Intens lief mens dat je was waarom ben je van ons heen gegaan je was veel te lief en jaren terug had je als eens tegen je moeder gezegd dat je de grootte mensen wereld maar niets vond mensen zijn hard. Ik wil je terug oud en grijs zien worden dat we kunnen lachen om elkaars rimpels maar jij koos ervoor om niet oud maar jong en mooi te gaan. Nooit meer jou lach nooit meer die lieve grootte blauwe ogen nooit nooit meer jou stem nooit meer die warme knuffel die je aan iedereen gaf je rook altijd zo lekker mijn zus en ik noemde dat baby nest geur familie geur een fijne vertrouwde zoete geur. Ik zal het nooit meer voor lief nemen dat mensen er zijn voordat je het weet zie je ze nooit meer. Hoe ga je met dit gruwelijk verdriet om ik zag je daar in die kist liggen nee nee
nee dat hoort niet oh god waarom werd je niet meer wakker waarom waarom.

Mijn lieve neefje Rimie Janssen ik bekijk je filmpjes op youtube zo vaak en het breekt telkens weer mijn hart zoals je daar heerlijk gitaar zit te spelen thuis op zandvoord en bij je vrienden heb ik iets over het hoofd gezien. Tja als ik naar de filmpjes kijk zie ik je wel veranderen. Oh god had ik maar. Zo stil en leeg zonder jou. Nee we zien je nooit meer en dat is niet te dragen.

Leonie. Reageren.

Geachte heer/mevrouw,

Misschien een idee om op uw site onze themalezing "Rouw na zelfdoding" te vermelden. De lezing wordt gehouden door Ton Baakman in ons uitvaartcentrum Monuta Soek, Hoogmadeseweg 66, 2351 CV, Leiderdorp. Datum: woensdag 27 juni om 20.00 uur. Met vriendelijke groet, Edward Kardol. Reageren.

Hallo, in 2002 heb ik mijn moeder verloren. Ik was toen 15. Nu bijna 5 jaar later mis ik haar zo verschrikkelijk veel, er zijn geen woorden voor. Ik zoek meiden van mijn leeftijd (20) die dit ook hebben meegemaakt. Please, reageer dan. Ik heb behoefte om met medegenoten hier over te praten. Groetjes Henrieke. Reageren.