Mijn man pleegde in 1998 zelfmoord, ik bleef achter met onze twee kinderen. Ik ben nu 53j, zoon 26j en dochter 23j, mijn maatje en hun vader is er niet meer mijn toeverlaat.de wereld stort in. Nog is het moeilijk ook om je verhaal kwijt te kunnen, vandaar deze reactie.

Ik zoek lotgenoten die net als ik erover willen praten onder begeleiding in de omgeving regio 0599. Ben in begeleiding van een psychologe rouwverwerking,wij willen starten in sept:/okt:onder voorbehoud. Ik weet dat het moeilijk zal zijn ,het is en blijft een taboe voor vele mensen,door er samen erover durven te praten is al een hele stap. U kunt contact opnemen via mijn e-mail adres. Heel veel sterkte een lotgenote Lammy.

Ik heb nu 10 jaar geleden mijn oudere zus verloren door zelfdoding. Door familieomstandigheden en het taboe dat er op zelfmoord rust, heb ik eigenlijk nooit met mensen over haar dood gesproken of geleerd om met haar dood om te gaan. Ik merk dat ik het 10 jaar later nog steeds moeilijk heb met haar dood en haar nog steeds erg mis. Bijna niemand van mijn huidige vrienden weet iets van haar af omdat ik het vervelend vind om mensen met zoiets lastig te vallen of omdat ik bang ben dat er op een rare manier op gereageerd wordt. Als mensen vragen naar broers of zussen laat ik haar ook automatisch weg, waardoor ik me ook weer schuldig voel. Ik zou het fijn vinden om met mensen van mijn leeftijd te spreken die hetzelfde hebben meegemaakt of die dit herkennen. Maartje (24)

Mijn moeder pleegde in maart 2003 zelfmoord. Totaal onverwacht maar achteraf kan ik haar wel een beetje begrijpen. Mijn vader stierf plotseling in oktober 2002 aan een herseninfarct dus bleef mijn moeder alleen achter. In het begin sloeg ze zichzelf er behoorlijk goed doorheen maar haar gedrag was veranderd, ze was haar maatje kwijt. Mijn moeder voer altijd mee op het kompas van mijn vader, zelf dingen ondernemen deed ze niet. Mijn vader kwam met de ideeën, samen voerden zij die uit. Tot de dag dat mijn vader overleed. Een paar maanden na de dood van mijn vader begon de ellende pas goed. Mijn moeder sliep niet meer, at niet goed en voelde zich heel erg angstig. Die angsten heeft mijn moeder altijd al gehad maar werden versterkt na de dood van mijn vader. Mijn oma, de moeder van mijn moeder, bleef daarom maar slapen bij haar om haar te steunen. Op de dag van haar dood heeft ze oma naar huis gestuurd en heeft tegen haar gezegd, "ik moet het toch een keertje zelf proberen". Dezelfde middag heeft ze zich verhangen aan de trap in mijn ouderlijk huis waarna mijn vrouw en ik haar 's avonds hebben gevonden. Geen afscheidsbrief helemaal niets. We denken dat ze die middag zo'n angst heeft gehad dat ze deze beslissing heeft genomen, als je van een beslissing kan spreken. Volgens mij kon ze op dat moment totaal niet meer nadenken anders had ze het nooit gedaan.

Op zich gaat het best redelijk met me maar ik heb eigenlijk niemand om tegen aan te praten hierover. Ik heb een enorm goed sociaal leven met veel vrienden en hang maar de vrolijke jongen uit, terwijl ik van binnen eigenlijk ontzettend hard aan het huilen ben. Natuurlijk praat ik er wel eens over met mijn vrouw maar dat is lang niet hetzelfde dan met mensen die een van hun ouders hebben verloren. Ik zou graag willen weten of er een praatgroep is in Brabant waar ik een keertje naar toe kan gaan. Mij lijkt het fijn om een keertje mijn hart te luchten over dit, nog steeds, onderwerp waar mensen niet zo gemakkelijk over praten. Mike.

Ik zoek iemand voor mee te chatten die er niets mee in zit dat de persoon om met een persoon te chatten die een autoongeval heeft meegemaakt? Reageren.

Mijn oudste zoon heeft zich opgehangen in zijn slaapkamer drie weken voor zijn 18e verjaardag op 30 augustus 2001. Ik merk dat mijn omgeving mij en mijn andere kinderen in een isolement plaatsen omdat er al "genoeg" erover gepraat is. Maar schuldgevoelens en vraagtekens blijven en het wordt alleen maar sterker. Mijn dochter heeft nu dezelfde leeftijd bereikt en ik vind dit heel eng. Naar buiten toe is alles "normaal", maar binnen deze muren thuis is dat alles behalve. Reageren.

Op 31 juli 2002 heb ik mijn broer verloren aan zelfmoord hij werd 25 jaar oud,ik mis hem nog steeds elke dag,we waren meer dan een broer en zus voor elkaar,we waren ook echte maatjes van elkaar en deden veel dingen samen, ik zou graag in contact willen komen met mensen die dit ook hebben meegemaakt,en er misschien over zouden willen praten. Reageren.

K heb de laatste tijd ook vaak de nijging om zelfmoord te plegen... Iedereen haat me tog en veel vrienden heb k nie want die laten me na een poosje tog weer zitten k wil dat dit gevoel stopt laats heb k een mes op me pols gezet... Ik schrok van mezelf... Hoe kan ik dit stoppen??

Een interessante site: www.ivonnevandevenstichting.nl

De Ivonne van de Ven Stichting is opgericht met als doel:

• Suïcide als urgent maatschappelijk probleem aan de orde stellen;
• De verbetering van suïcidepreventie;
• Het bevorderen van wetenschapelijk onderzoek naar suïcide;
• Het verhogen van de kwaliteit van hulpverlening aan nabestaanden.

Mailen.

Ik ken een meisje van 15 ze roept steeds dat ze dood wil. Ik wil haar helpen niet met sterven,maar met leven.Ik weet alleen niet wat ik moet zeggen zodat ze er beter van word kan iemand mij helpen? Reageren.

Ik heet Lies en ben 21. Afgelopen 13 december ben ik mijn vader verloren. Hij heeft zich opgehangen in een park. Voor zijn dood bleek hij wel echt depressief te zijn, maar toch hebben we het niet echt aan zien komen. Ik weet rationeel gezien dat het mijn vader is die dat gedaan heeft en ik mis hem ook heel erg. Alleen soms heb ik het gevoel dat het allemaal een film is, ook al weet ik dat dat niet zo is. Je leest veel over boosheid en schuldgevoelen, maar die heb ik eigenlijk niet echt. Alleen in het begin even gehad. Ik zou graag in contact komen met mensen die dit herkennen, want soms heb ik het idee dat ik de enige ben die het zo ervaart. Reageren.

Ik wilde vragen of de site die wij voor onze zoon Stefan hebben gemaakt (is op 18-11-1999 door zelfdoding gestorven) ook bij deze geplaatst kan/mag worden?

Het is te bekijken op www.home.zonnet.nl/jvdkruk.

Groeten, Nettie

Ik heb mijn moeder nu ook 8 maanden geleden verloren aan zelfmoord. Ik bezoek regelmatig uw site en moet zeggen dat ik er veel op lees. Ik ben nog niet zo ver dat ik er op wil reageren ( weet ook niet of ik dit zal doen) maar weet wel dat ik hier troost en begrip bij vind. Ik hoop dat ik het ook zal accepteren maar begrijp dat ik hiervoor nog een lange weg te gaan heb. Reageren - Corina Hermans.