Hallo mijn naam is dirk. Ik heb al een tijdje zelfmoord plannen maar het is er nog nooit van gekomen maar ik heb zo'n gevoel dat het binnenkort zo ver is mijn hele leven is een grote puinhoop. Ik ben geboren als ongewenst kind en werd van huis naar huis geslingerd mijn zus zecht misbruikt te zijn door onze vader en zo kan ik nog wel ffies door gaan maar dat heeft geen zin denk ik of wel maargoed na al die elende dacht ik er weer boven op te zijn maar nee dus ik had eindelijk een vader gevonden pleegde hij in 1999 een moord dat was dus een hele klap voor me nadat ik er weer boven op was kreeg ik wat met een meisje en die heeft mij vervolgen aangeklaagd voor mishandeling en mijn biologische vader ook en haar vader ook heb toen in de bak gezeten en weet het echt niet meer ik wil van die elende AF!!!!

Ik wil hier weg ik kan geen hulp meer verdragen echt niet kan ik met iemand van mijn leeftijd praten die dit ook heeft mischien vind ik de levens lust weer het is vandaag 24-3-2005 ik ben 21 jaar en weet het niet meer mischien ben ik er niet meer als je reageerd!!!! Dus dan weet je wat er met me is gebeurt ik hoop dat er iemand is die dit ook heeft. Reageren.

Graag zou ik in contact komen met vrouwen van rond de vijftig die, net als ik hun partner verloren hebben door zelfdoding. Misschien vind ik (en jullie?) een beetje rust door ervaringen te delen. Josee.

Hallo ik ben mijn vader door suicide verloren toen ik tien was. Twee jaar geleden ben ik mijn stiefvader verloren door suicide. Vroeger heeft mijn moeder ook een poging gedaan. Ik ben nu 42 jaar en heb mijn vaders graf gevonden en het zelf ingericht met een zelfgemaakte steen. Ik ben nog steeds zeer verdrietig. Met mijn moeder heb ik geen contact meer. Ik voel me eenzaam met mijn gevoel. Soms ben ik radeloos. Ik zou graag met iemand willen praten die ook iets dergelijks heeft meegemaakt. Ben wel onder behandling want ik het DIS. Reageren.

Ik ben een meisje van 21.mijn papa is overleden in jaar 2000 hij heeft zich verhangen. De eerste 2 jaar had ik het moeilijk nu ben ik de vrolijke maar van binnen in mij ga ik er aan kapot,ik kan dit niet meer aankan er met niemand over praten want dan denken ze weer"daar is ze weer". Ik mis hem heel hard. hij heeft wel afscheidsbrieven achter gelaten dat me heel erg sterk houdt. Iemand reageren???

Na de dramatische daad van mijn echtgenoot op 10 februari had ik erg veel behoefte om te lezen over de pijn (mijn pijn) en het rouwproces (mijn rouwproces). Veel baat heb ik bij WENEN OM HET VERLOREN IK, Over verlies en rouwen van Arthur Polspoel (Uitgeverij Ten Have, Davidsfonds/Leuven).

Na eerst het hoofdstukje "Nabestaanden na zelfdoding" gelezen te hebben, ben ik op de eerste pagina begonnen en heb het boek van voren tot achteren gelezen en daarna nogmaals van achteren naar voren. Het geeft veel troost. Goede uitleg, herkenbaar. Regelmatig herlees ik hoofdstukken, afhankelijk van hoe ik me dan op dat moment voel. Het boek bestaat uit een deskundige visie op citaten en voorbeelden van nabestaanden. Ik kan het iedereen aanbevelen. Wil je lezen over ervaringen van anderen? Onder redactie van Ellen van Monsjou-Krijger vertellen 12 nabestaanden na zelfdoding over hun verwerkingsproces. Het boekje heet: EN HOE NU VERDER...? "Verliesverwerking bij zelfdoding" (Uitgeverij Ankh-Hermes BV, Deventer). Iemand nog andere suggesties? Reageren.

Ik ben een jaar geleden een vriendin verloren ten gevolge van zelfmoord. en nu ben ik op zoek naar mensen die er ook (soms) aan denken en daarover met mij willen praten of mensen die daarover gewoon iets kwijtwillen om zo die situatie beter te kunnen begrijpen ben. Reageren.

Ik ben bezig met een afstudeerscripte over "rouwverwerking bij kinderen na zelfdoding van één van de gezinsleden." Graag zou ik dan ook met iemand in contact komen die mij uit eigen ervaring het e.e.a. over kan vertellen. Reageren.

Mijn vriend heeft zelfmoordgedachten en ik wil hem helpen. Hoe kan ik dat he best doen help mij! ik kan er niet tegen dat ik hem niet kan helpen ! Evelien

Alles in het leven loopt fout. Soms is de enige uitweg een uitweg waar je nooit aan zou denken, niemand had gedacht. Het trieste is het achterlaten van mensen die deze daad nooit zouden begrijpen door het onbegrip dat is getoond, maar ik merk dat de signalen die je soms te vaak aangeeft worden aangemerkt als ... vul maar in. De site is goed en laat mensen nadenken. Reageren.

Hoi ik ben Miriam en ik ben 23 jaar, gescheiden en moeder van 2 jonge kinderen. Ik heb een nieuwe relatie nu en dat gaat best goed. In 1999 heb ik mijn beste vriendin aan zelfdoding verloren en in april 2004 mijn nichtje van 18. Ik heb zelf ook meedere pogingen gedaan om niet meer te leven. als je meer weten wil mail me alsjeblieft, ik heb geen mensen die het kennen en erover kunnen praten. Liefs Miriam.

Hallo allemaal, Ik mis mijn vriend na 1,5 jaar nog steeds. Hoe kom ik hier ooit overheen....?! Groetjes Wanda

Onlangs heeft er in een blad een artikel gestaan over een psychiater. Dat was nou niet bepaald positief. Ik ben een klein onderzoekje gaan starten naar de ervaringen van mensen met de hulpverlening. Ik heb al een aantal reacties binnen gekregen en bij sommige verhalen denk ik echt, hoe is het mogelijk dat zoiets kan gebeuren in ons land. Dit is een forum voor mensen die iets ontzettend moeilijks hebben meegemaakt. Ik lees veel vragen die de mensen hebben, het waarom, wat had ik anders kunnen doen. Door die vragen werd ik eigenlijk ontzettend benieuwd naar wat hun ervaringen zijn omtrent de hulpverlening.

Geven de mensen zichzelf de schuld, is het de schuld van de hulpverlening, hadden die anders moeten ingrijpen etc etc. Daar ik wel benieuwd ben naar de antwoorden, wilde ik het aan de mensen vragen. Reageren: U kunt mij bereiken op het volgende e-mail adres: dorcashulp@hotmail.com.

Ik ben heel trots dat er zoveel mensen op de uitvaartplechtigheid waren, trots op de hartver-warmende woorden in het condoleanceregister op http://www.cdenhartog.com/www.zichtlijnen.nl (zoek: Gidius) en op de bergen post. Gidius z'n leven was beslist de moeite waard dat hebben al zijn vrienden, collega's en familie mij laten weten. Zo jammer dat hij er zelf niet meer in geloofde.

Hieronder mijn afscheid op de dag van de crematie 21 februari 2005.

Sinds zijn dood ben ik op zoek geweest naar een teken van Gidius. En vanochtend vond ik, geheel toevallig iets. 'n Paar zinnen opgeschreven in september: "Vermoeidheid is nu al zo groot dat ik psychisch en fysiek niet in staat ben werk te klaren. Ik ben ziek en oververmoeid. Discipline en het idee daaraan te moeten werken maakt me moedeloos en haat ik het leven en ben net zo lief dood."

Lieve, lieve Gidius Je wilde zo graag goed doen, mensen helpen. Maar jezelf kon je niet helpen. Je was scherp en intelligent. Je had zoveel talenten. Geen probleem was te zwaar voor je. Je vond altijd oplossingen. Maar niet voor jezelf Jij moest alles kunnen, jij mocht geen fouten maken. Altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen. Toen ging er iets helemaal mis. Jij zag geen uitweg meer.

'n Smsje van Gidius, 21 januari: "Het moet nou maar afgelopen zijn met het gezeik. Ik besef dat het hard werken wordt, maar met jouw hulp moet het lukken. Vergeef me als het niet altijd lukt. Mijn humeur. Ik besef dat je te waar-devol voor me bent. Ik wil leven samen met jou en samen met jou oud worden en in harmonie. Kus. Gidius"

Gidius heeft zo gevochten. De laatste dagen voor zijn dood. Elke dag begonnen we opnieuw. We vergaten gisteren… Hij was aan het lijnen, bezig met de renovatie van zijn gebit. Hij speelde sinds kort tafeltennis en had het gevoel dat hij in zijn club geaccepteerd en gewaardeerd werd. Op zaterdag hadden we nog schoenen ge-kocht. Hij heeft er één keer op gespeeld. Hij was er zo blij mee. Op 31 januari trof ik hem weer in een zware depressie thuis: "Alles is zinloos, niets interesseert me meer. Ik voel me machteloos en ik weet niet eens hoe ik met mezelf om moet gaan, gooi me maar van vier hoog naar beneden."

Wrang! De Wanhoop. Het onafwendbare van die 10e februari. Onafwendbaar? Had ik het kunnen voorkomen. Hadden wij het kunnen voorkomen? Als hij alleen was - was zijn wanhoop en lijden nog groter. Woensdag was ik speciaal thuis gebleven omdat hij zo somber was. Hij voelde zich nutteloos, waardeloos. Er was niets meer van hem over, zei hij Met vrienden was hij de vrolijke, geestige Gidius. De Gidius van de slappe lach. Stoeien met de jongens. Hij wilde het liefst kind met de kinderen zijn. Onbevangen, probleemloos. In zijn goeie buien met mij hadden we plezier. Ondanks alle spanningen was er een diep gevoel van verbondenheid. Liefde. Hij kon op zo'n typisch jongensachtige wijze uiting geven aan zijn verliefdheid, grapjes uithalen…. 'n Paar maanden geleden heeft Gidius hulp gezocht, maar het was al te laat, we wisten het nog niet – hij was terminaal. Zijn psycholoog vertelde me dat Gidius leed aan aanvallen van totale leegte en aanvallen van onvoorstelbare geestelijke pijn. Josée maak je hoofd leeg, zei hij altijd tegen mij en over zichzelf: Ik wil mijn kop stil krijgen. Ik word gek van dat hoofd.

Liefste Gidius. Nu is het stil. Stil in jouw hoofd en stil om mij heen. Je was een bijzonder mens. Ik hou van je. Ik…, wij zullen je nooit, nooit vergeten. - Josée Josée Voormans - Reageren.

Allereerst wil ik zeggen dat ik het ontzettend erg vind wat u heeft meegemaakt. Ik heb een aantal berichten gelezen en wat mij opvalt is dat u vaak aan uwzelf twijfeld; "had ik meer kunnen doen", "ik had het aan moeten zien komen", etc etc. Onlangs heeft er in een magazine, een erg negatief artikel gestaan over een hulpverlener. N.a.v. dat artikel ben ik een onderzoekje gestart. Waar ik al redelijk veel reacties op heb gekregen. Het onderzoek heeft te maken met ervaringen met de hulpverlening.

Ik heb vele slechte ervaringen gehoord. Mijn vraag is dan ook aan u, heeft u ook het een en ander meegemaakt wat betreft de hulpverlening, voordat u naaste zelfmoord pleegde? Vind u dat de hulpverlening beter had moeten ingrijpen / inschatten etc etc.? Wilt u uw verhaal kwijt, kunt u mij mailen op: adelaartjelovesthesun@hotmail.com. Zelf ben ik bezig met een studie om hulpverleenster te worden en daarvoor ben ik dus het onderzoek(je) gestart. Om ervoor te zorgen dat ik een beeld krijg hoe mensen de hulpverlening ervaren en wat dus kan verbeteren.

Hallo, ik ben benieuwd hoe kut het nu is voor nabestaanden. Heel kut lijkt mij, maar godverdomme daardoor word de keuze zo veel moeilijker en voel je je ook nog es meer egoistisch. Het is zo'n dilemma, alles is zoo fucked up, kut kut, druk prestaties, niemand die wat door heeft. en het lijkt me zo makkelijk, maar als ik dan denk aan mijn ouders en jongere broertjes, dan kan ik wel huilen om hun. Ik ben wel een dikke klootzak, maar weet dat ze toch om mij geven en verdriet hebben, jezus wat is het moeilijk. Student, 21 jaar

Op Tjebbe,

Hier zit ik dan, ik zit alleen
en in de kamer om me heen
zie ik nog een herinnering.
De schrik, toen jij jezelf ophing,
gaat telkens weer dwars door me heen.
Oh God, hoe blijf ik op de been?

Als vader heb ik jou gekend,
besefte ik ooit wie jij bent?
We wisselden zelfs dromen uit.
Hoe kwam jij tot je doodsbesluit?
De pijn van 't leven viel je zwaar,
dat werd 'k me door jouw dood gewaar.

Reageren.