Ik ga nu een verhaal vertellen over een heel bijzonder mens. Mijn broer Martijn. Ik ben hem op 29 maart 2004 op een gruwelijke manier verloren aan suïcide. ‘t Is echt vreselijk dat hij uit het leven weg is gerukt. En dat ik mijn maatje en mijn broer kwijt ben. Hij was meer dan een broer voor me. Hij was ook een goede vriend, een maatje van me. We konden enorm goed met elkaar overweg. Bij Martijn kon ik altijd mezelf zijn. Hij had een heel sterk ontwikkeld gevoelsleven namelijk en hij kon heel goed met anderen over het gevoel praten. Hij had ook de gave om het gevoel bij anderen zeer nauwkeurig te peilen zonder dat daar woorden aan te pas kwamen. Hij wist vaak precies hoe ik me voelde als ik hem alleen al aankeek. Daarom waren maskers overbodig.
Martijn was iemand die veel talenten had. Zo was hij erg muzikaal. Hij kroop vaak achter de piano en hij improviseerde dan een heel eind. En dat klonk vaak prachtig. En vaak zong hij hier ook nog bij. Hè, even lekker een stukje piano spelen zei hij dan. En dan speelde hij zo een uur piano. En daarna kon hij er weer even tegen. Had hij weer nieuwe energie opgedaan om weer de dag door te komen. Hij kon ook heel leuk tekenen. Hele grappige figuurtjes tekende hij dan geregeld. En tot slot was hij heel contactueel. Hij kon heel snel het vertrouwen winnen van mensen. En ‘t was een hele lieve jongen. Kortom; iemand waar velen zich prettig bij voelden. En Martijn was een hele bijzondere gesprekspartner.
Maar helaas waren deze vele talenten, gecombineerd met een prachtig karakter, die hem tot een prachtig mens maakte, niet genoeg om hem te weerhouden van de verschrikkelijke keuze, die hij op maandag 29 maart 2004 ten uitvoer heeft bracht. Ik ben er helemaal kapot van dat hij er niet meer is! Ik vernam op dinsdag 30 maart van de politie, die aan de deur kwam, dat mijn broer zich van ‘t leven had beroofd. Ik kwam direct in een zware shocktoestand terecht. Mijn wereld stond direct stil! Letterlijk. Ik kom nu weer wat uit de shocktoestand (waardoor de realiteit zich steeds harder aan me op gaat dringen). Daarom ben ik in staat om dit verhaal te schrijven over mijn prachtige broer Martijn.
De band die Martijn en ik hadden gaat terug naar de eerste dag dat ik geboren werd. Eigenlijk de tweede dag. Ik ben ruim drie jaar jonger dan mijn broer. Hij had een dag nodig om te wennen dat er een broertje bij was gekomen. De tweede dag was hij al helemaal gewend aan mij en onze band werd, in de loop der jaren, alleen maar sterker. Als kinderen voerden wij met weinig middelen de grootste toneelstukken op en dat waren mooie tijden.
Helaas kreeg Martijn rond zijn zestiende jaar last van depressies die, in de loop der tijd, alleen maar erger werden. Hij kwam daardoor steeds zwaarder in het leven te staan. Hij wist zijn depressieve buien wonderbaarlijk goed te verbergen voor zijn omgeving. Alleen de intimi merkten ‘t als hij, bij tijd en wijle, enorm depressief was. En hij had een enorm groot minderwaardigheidscomplex, gekoppeld aan faalangst, dat zich al vroeg in zijn leven ontwikkelde. Dit totaal ten onrechte, omdat Martijn een prachtig mens was. Alleen verloor hij langzaam aan het contact met zijn positieve zelfbeeld en zijn depressie nam steeds meer ruimte in beslag. Hij hield zijn problemen, die hieruit voort vloeiden, steeds meer voor zichzelf omdat hij, begrijpelijk genoeg, sterk over wilde komen voor zijn omgeving.
Martijn en ik schreven veel brieven met elkaar en we belden elkaar enorm veel. We woonden een eind uit elkaar, maar onze band is altijd ijzersterk gebleven! Hij had ‘t vaak erg moeilijk. Maar ik had toch de indruk dat hij bereid was te vechten voor zichzelf en het leven. Het was een levenslustig mens, tot twee weken voor zijn overlijden. Zijn medicijnen (antidepressiva) vielen totaal verkeerd, zo zei hij tegen mij en daardoor was hij niet meer in staat tot een intensief contact met mij. Ik had voor hem graag de pijn willen wegnemen, willen overnemen, willen wegvagen voor hem. Ik had hem graag willen laten zien hoe prachtig hij was en hoe mooi het leven ook kan zijn. Helaas is me dit niet meer gelukt. Hij heeft op een gruwelijke manier afscheid van het leven genomen. Een manier, die ik niet wil bespreken op deze site.
Ik mis hem enorm! Een prachtig mens is van ons heen gegaan. Ik kan niet accepteren dat de dood definitief is. Toch zou ik met deze pijn een weg moeten vinden. Zo ook mijn ouders en de vrienden en vriendinnen en verdere familieleden die ook van hem hielden voor wie hij was! Martijn leeft voort in onze harten. We zullen hem nooit vergeten! Dag lieve broer!
Nooit meer
Die lach
Die warme arm om me heen
Het begrip en die blik
De stem, de intonatie
De oudere broer
Die er voor me was
Nooit meer samen
Nooit meer bij elkaar
Nooit meer mijn maatje
Die er altijd voor me was
Te jong uit elkaar gerukt
Door teveel onbegrip
Van deze ongrijpbare wereld
Te jong alleen gelaten
In het donker
Ik zal waken
In het licht
Marc van der Klooster
De rust,
Rust maar,
rust in de avond
als de uil zijn ogen opent
en de gele flits
in zijn ogen schijnt-
de wijze uil.
Het kan en mag?
Ja. Ik zal waken
in het licht van de maan.
Ik kweek mijn eigen paradijs.
Nu red ik het wel.
Ik ben weer bij mezelf.
Martijn van der Klooster
Grafmonument voor Martijn
