Op vrijdag 18 februari 2005 om 21.45 heb ik mijn vader voor het laatst gesproken. Wij hadden een afspraak staan voor 19 februari 2005. Het eidigt het gesprek door te zeggen dat hij van me houdt en vervolgens hangt hij zich zelf op. Zaterdag 19 februari 2005 om 12.30 heb ik hem gevonden. Kan iemand mij vertellen hoe ik hier mee om moet gaan het enige wat ik voel is verdriet ik zie het mooie van het leven niet meer.
Reageren.
Het is nu bijna 3 jaar geleden dat mijn zoon zelfmoord gepleegd heeft ben er nog altijd niet over vraag mij nog iedere dag waarom heb ik te kort geschoten waarom doet men zo iets met al die vragen zal ik waarschijnlijk altijd blijven zitten. Reageren.
Vanmorgen heeft mijn a.s. schoonzoon zich opgehangen, niemand weet waarom, mijn dochter Lotte zit nu aan zijn ziekenhuisbed, hij ligt nog aan de beademing maar de artsen hebben hem al opgegeven. Mijn dochter hoopt nog dat er een wonder gebeurt, ik ook, maar ik ben bang, ze houdt zoveel van hem, hoe kan ze dit ooit verwerken? Ik wil graag dat ze hulp krijgt, nu mischien nog niet, maar straks als ze het echt gaat beseffen, dat hij er niet meer is, ze zal zoveel vragen hebben, en zich mischien schuldig voelen, iedereen is zo van de kaart, ik weet gewoon niet wat te doen. Reageren.
Hoi ik heb op 3 april mijn vriend verloren, heb hem zelf gevonden en hem van de riem afghaald, ik heb zoveel vragen, maar behoefte om te praten, met anderen die hetzelfde heben meegemaakt. Ik woon zelf in omgeving Roosendaal, weet iemand of er daar een praatgroep is?? Groetjes Shalini -
Reageren.
Pas geleden zag ik het gewoon niet zitten. Geen vader in mijn leven, een man die ons niet als zijn kinderen ziet. Zijn familie die zelf geen contact met ons opzoekt. Een broer die in de problemen zit door alles, en die verschrikkelijke dingen heeft gedaan, die ik hem niet kan vergeven. Een moeder die sinds kort een nieuwe vriend heeft na zoveel jaar met haar alleen te zijn. Door hem ziet ze mij soms niet meer staan. Alles kwam boven en was gewoon kwaad op mezelf kwaad op andere.
Het idee dat ik er niet meer was voelde goed, konden sommige eens zien wat ze deden. KOn ik gewoon van bovenaf zien hoe het hier op aarde ging en mensen helpen. Heb eerst een paar x me gewoon met een mes gesneden om te kijken hoe dat ging. Daarna heb ik een mes en het mesje van een scheermesje gepakt. Ben gewoon in mijn pols gaan snijden. maar lukte helaas niet. Het mes was te bod. Ben het gaan slijpen aan de muur. Maar hielp niet veel.....helaas. Ik weet niet wat ik nu moet, maar wil zo niet meer door.
Reageren.
Mijn moeder was geestelijk ziek en heeft haar hele leven hier al mee geworsteld. Zij had zolang ik mij kan herinneren altijd al zelfmoordpogingen en dit was een manier van aandacht vragen van haar. Als zij kwaad op iemand was of boos werd dan raakte zij in een van haar buien en deed dan een poging. Dit keer was ze boos op mij en ik kon daar niet meer goed mee omgaan. Zij is kort daarna naar het spoor gelopen en dit keer is het wel gelukt. Ze wilde op het laatste moment nog wegstappen, maar dit was al te laat.
Ik voel me verschrikkelijk en vraag me af of er uberhaubt mensen zijn die zoiets hebben meegemaakt. Er zijn weinig mensen die begrijpen hoe het is om een een moeder te hebben die psychisch ziek is en hoe je op een gegeven moment een muur om je heen bouwt, jezelf te redden zelf niet onderuit te gaan. Ik weet dat het moeilijk is maar mischien zijn er mensen die een zelfde soort situatie hebben en daar ook graag over willen praten.
Iris
Toen ik kleiner was, was het leven zo mooi. Mijn broers, mijn vader, moeder en later ook nog een zusje, het leek allemaal zo prefect. En toen gebeurde het, mijn ouders...ze gingen scheiden. Ik had zoveel verdriet, ik ging mezelf haten. Mijn broers die gingen bij me vader wonen, en mijn zusje en ik bij mijn moeder. Het voelde net alsof ik me broers kwijt raakte. Me moeder had meteen een nieuwe vriend, meteen toen ik daar was voelde ik me niet veilig. Mijn vader had ook een nieuwe vriendin, die was/is best aardig. We zouden elk weekend naar m'n vader gaan, als ik daar was voelde ik me altijd veilig. Bij mijn moeders vriend was het altijd ruzie, ik mocht nix van hem. Hij heeft ook 2 kinderen, 2 criminelen. Ik voelde me opgesloten, opgesloten in een gevangenis. Elke dag wegrennen, wegrennen voor het verdriet. Ik wist dat het niet meer kon, elke dag ruzies en bedreiginge. Maar ik was zo bang voor hun, en mijn oeder stond aan hun kant. Dat heeft me nog het hardst geraakt!
Ik was gewoon niet meer haar kind, zo leek dat dan. Ik was stil, at weinig, sneed in mezelf. Mijn zusje, moeder, vriend van me moeder & zijn kinderen waren een familie geworden. Ik probeerde zoveel mogelijk weg te zijn, maar dat mocht niet altijd. Ik was en ben nog steeds zo bang voor die kinderen en voor hem al helemaal. Hij heeft me zoveel pijn gedaan, en mijn moeder die wil het nog steeds niet begrijpen. We zijn zelfs moeten weg vluchte, omdat we anders in elkaar werden geslagen door hun. Nu wonen we niet meer bij hun, die kinderen zijn het huis uit. En mijn moeder, zusje & ik hebben een eigen huis. Maar nog voel ik me niet veilig, mijn moeder heet nog steeds contact met hem. En dat doet me zoveel pijn, dat zij nooit voor mij heeft gekozen maar altijd voor hem, die kinderen en iedereen behalve mij. Het voelt alsof ze mij in de steek heeft gelaten, en dat gevoel kan neimand wegnemen. Ik snij nog steeds in mezelf, val vaak flauw & heb zelfmoordneigingen.
Ik heb zoveel woede in me zitten, dat ik er ziek van word. Mensen denken dat ik gestoord ben, ik weet niet meer wat ik moet doen. Kan iemand me helpen... Reageren.
Geen verhaal, wie heeft mij willen horen?
Geen stop, wie is er ooit voor mij gegaan?
Geen zorg, wie heeft dat ooit voor mij gehad?
Niets doen, wie heeft ooit iets voor mij gedaan?
Ik ben niemand. Degene die niet gemist wordt als ie er niet is...
Morgen wordt een mooie dag...
Oktober 1997, ja al bijna 8 jaar geleden pleegde mijn moeder zelfmoord. Ze was 64 jaar. Nog dagelijks worstel ik met vragen die waarschijnlijk nooit beantwoord zullen worden. Juist dat is haast ondraaglijk. De relatie met mijn vader is erg slecht. Eigenlijk had ik al geen band met hem, maar je hoopt en verwacht toch iets. Mijn jongste zoontjewas net geboren. Ze heeft hier denk ik op gewacht...... Praten met anderen lukt niet. Ze voelen niet wat ik voel. En ach je houdt zelf ook je mond, het is immers al bijna 8 jaar geleden, wat zeur je nou toch?
Ik moet er zijn voor mijn 3 kinderen en man, ik heb het beloofd, maar het valt echt niet mee. Stil verdriet.
Silvia
Ik heb geprobeerd te reageren op een oproep in feb 2005 (Van Goethem), maar ik krijg de mail terug. Ik zou toch graag contact zoeken, kan dat via deze weg?
Reageren.
Mijn zus heeft 2 jaar geleden meerdere pogingen gedaan tot zelfmoord. Gelukkig is die poging mislukt. Ze heeft mij toen beloofd het nooit meer te doen, maar laatst zag ik weer sneeën in haar pols staan. Ik vertrouw haar nu niet meer omdat ze eerst zei dat ze het nooit meer zou doen, en nou heeft ze het toch weer gedaan. Ik ben zo bang dat ik haar kwijtraak.
Zelf ben ik hierdoor vorig jaar depressief geworden, omdat ik de pijn niet meer aan kon. Ze heeft me heel veel pijn gedaan in mijn hart, alleen zij weet dit niet dat ik het er nu nog moeilijk mee heb. Hebben jullie misschien tips hoe ik de pijn kan verminderen en hoe ik het een plekje kan geven? Want ik moet er toch mee leren leven, maar zoals het nu gaat, dan zou ik het nooit een plekje kunnen geven. Help me! Reageren.