Hoi,

Het is alweer 9 jaar geleden dat mijn moeder zelfmoord heeft gepleegd, maar ik begin nu pas te realiseren dat ik nu pas aan het begin sta van het verwerken van dit verlies. Nu pas weet ik hoeveel invloed dit op mij en mijn leven heeft (gehad).

Ik ben nu 20 jaar en was, toen het gebeurde nog maar 11 jaar oud. Mijn zusje was 9. Voor ons jonge gezin was het hartstikke moeilijk om met dit verlies te leven. Voor mij zijn de periodes ervoor en erna als een zwart gat in mijn leven. Want het is bij ons niet van de ene op de andere dag gebeurt. We wisten maar al te goed wat er aan de hand was. En ook al was ik nog maar 11, ik wist ook wel dat het vreemd was dat ze soms wel een half uur lang in het donker in de WC haar handen stond te wassen.

Het klinkt misschien raar, maar ik heb me als 11-jarig kind meer als moeder gedragen dan mijn moeder. Ik was degene die haar uit de WC probeerde te sleuren.

Ze heeft 2 pogingen gedaan. Na de eerste keer hadden ze haar gelukkig snel gevonden (ze was van een brug afgesprongen, maar een vissersbootje heeft haar, weliswaar bewusteloos, opgepikt). Ze had geen enkel lichamelijk letsel en we konden haar al snel in het ziekenhuis opzoeken. Ik moest en zou haar op de een of andere manier uitleggen dat we van haar hielden voor wie ze was en dat ze zich niet zo veel zorgen hoefde te maken. Maarja, je bent nog maar 11, dus wat doe je dan..

Ik had een broche voor haar gemaakt, die ze aannam, maar daarna meteen weer apart heeft gelegd. Ik weet dat het geen kunsstuk was, maar ze had hem toch symbolisch even kunnen dragen??

In het begin werd er natuurlijk gezegd dat we allemaal veel moesten praten over ons verdriet, en dat hebben we ook gedaan, maar op een gegeven moment vinden mensen dat het lang genoeg geleden is en dat je maar eens verder moet gaan met je leven.. Eigenlijk hadden we ook niet echt de mogelijkheid om langer stil te staan, we zijn heel snel weer verder gegaan.

We werden gelukkig goed opgevangen door vrienden en kennissen. Tussen de middag konden we meestal wel ergens terecht om te eten, maar toch gebeurde het vaak dat we alleen thuis waren na schooltijd. Mijn vader had me gevraagd een beetje op mijn zusje te passen, en dat heb ik gedaan (was niet altijd makkelijk.. ;-)

Ja, dan heb je als klein kind eigenlijk emotioneel gezien geen oudere persoon waar je echt mee kunt praten en je problemen aan kunt vertellen. Want mijn vader heeft echt goed voor ons gezorgd, hoor, maar het is nog steeds hartstikke moeilijk voor hem om er met ons over te praten. Eigenlijk kan hij alleen maar de feiten vertellen en een emotionele reactie
hoort hij liever niet. Hij heeft ons wel de rapporten laten lezen van de verschillende psychiaters en psychologen, en dat waardeer ik echt, maar ik heb me nooit echt kunnen laten gaan wanneer hij ons zoiets liet zien. Ik weet ook niet waarom, misschien omdat ik bang was dat het hem teveel pijn zou doen.

De laatste tijd ben ik een beetje vastgelopen en ben ik er daardoor achtergekomen dat ik toch echt nog wel de behoefte heb om erover te praten en dat dat ook goed voor me is. Met mijn vader kan ik er niet echt over praten, daar ben ik wel achter, maar sinds kort heb ik heel goed contact met een heel lieve tante van mij, en met haar kan ik heel goed praten. Ik lees ook een boek, "Zonder moeder", van Hope Edelmann, wat gaat over dochters die hun moeder op jonge leeftijd verloren hebben. Dat helpt mij heel erg. Ik herken mijzelf er heel erg in, en dingen die ik eigenlijk zelf altijd al dacht, worden nog extra bevestigd.

Ik probeer er nu zoveel mogelijk weer over te praten. Ik merk dat dat echt goed is. Ik zou ook heel graag in contact willen komen met lotgenoten. We kunnen dan elkaars ervaringen en gevoelens uitwisselen, en zouden elkaar een beetje kunnen helpen...

Twijfel alsjeblieft niet om te reageren!

Veel liefs, Ireen