Ik heb de berichtgeving na Nina´s overlijden gevolgd, er zou een soort hype zijn onder jonge meisjes in oost Nederland. Ik denk eerlijk gezegd niet dat daar sprake van was; Nina kende geen van die meisjes, er was dus gewoon geen verbinding. Wel heb ik met een nichtje een website gemaakt, op die site waarschuw ik voor zelfdoding. Ik wil niet dat jongeren er een romantisch idee bij hebben.

Eigenlijk kan ik me helemaal nog niet voorstellen dat wat ik je nu vertel echt is gebeurd. Het is nu zo´n negen maanden geleden en al die tijd heb ik eigenlijk in een soort van waas geleefd. Sinds kort voelt het alsof de mist optrekt, alsof ik wakker word. Dat is heel moeilijk. Ik krijg nu gerichte traumatherapie om wat beter met mijn angsten om te kunnen gaan. Dat is heftig, ik ben bang mezelf te geven omdat ik vrees dat ik finaal onderuit zal gaan. Er zijn dagen dat het best redelijk met me gaat, maar ik heb ook erg veel slechte dagen. Dan kijk ik naar onze zoon, hij is nu 9; ik wil dat hij een gelukkige jeugd krijgt en niet dat hij later denkt dat voor ons alles voorbij was toen zijn zus overleed.

Ik ben gillend het huis uit gerend, was volkomen in paniek. Ik begreep er helemaal niets van, Nina was voor mij altijd een open boek geweest. Ik vroeg me af wat ik gemist had van mijn eigen kind dat dit had kunnen gebeuren. Ik realiseerde me ook heel snel dat ik nooit meer zou kunnen slapen in het huis waar dit vreselijks was gebeurd. We hebben eerst een paar weken bij mijn broer en schoonzus in gewoond en zijn toen verhuisd. Ons hele leven is veranderd. Ik durf mijn man of zoon eigenlijk niet meer alleen te laten. Als ik eens wegga, ben ik dolblij als ze allebei gewoon in de kamer zitten als ik terugkom. Het relatief zorgeloze leven dat ik leidde toen Nina er nog was, is weg. Voorgoed voorbij.

Die ochtend zat zij televisie te kijken toen ik de deur uitging. Ze wilde graag een bikini kopen en vroeg of ik ´s middags tijd had om even met haar de stad in te gaan. Ik zei dat ik dat prima vond, maar dat zij dan even moest stofzuigen, zodat we allebei klaar waren als we weg wilden. Het was een heel gewone dag, aan niets merkte ik dat Nina niet goed in haar vel zat. Maar toen ik rond kwart over elf weer thuiskwam, voelde ik onmiddellijk dat er iets vreemds was. De stofzuiger stond onaangeroerd in de kamer. Ik riep Nina, maar kreeg geen reactie. Ik dacht dat ze op haar kamer naar muziek zat te luisteren en liep naar boven. Toen ik haar daar niet aantrof, ben ik naar de slaapverdieping van mijn man en mij gegaan, op zolder. Ik riep telkens haar naam, maar kreeg geen reactie. Met bonzend hart ging ik de trap op. Boven vond ik Nina, op ons bed, ze had zichzelf van het leven beroofd.

“Het was donderdag 23 maart toen ik ´s ochtends de deur uit moest om een paar bezoekjes af te leggen voor mijn werk. Nina was thuis, want ze was geschorst op school omdat ze een stinkbommetje mee had genomen. Dat was het derde incident in een paar dagen tijd en ik had haar er op aangesproken. Ik ken Nina niet als een kind van incidenten. Zij was vooral een erg zónnig meisje, dat middenin het leven stond…

Zelfdoding is al jaren doosoorzaak nummer twee onder jongeren. In de vroege zomer verschenen in een aantal dagbladen berichten dat jonge meisjes in Twente elkaar aanzetten om zichzelf van het leven te beroven. Nina van der Plas was 13 jaar toen zij - in maart van dit jaar – zelfmoord pleegde. Haar moeder Dorenda is sceptisch over de berichtgeving.