Ik heb een paar maanden geleden een oproep gezet op uw website omdat ik naar verhalen zocht van mensen die op jonge leeftijd hun partner hebben verloren. Ik ben er onterecht vanuit gegaan dat reacties in mijn prive-mailadres zouden komen.

Nu kwam ik deze week even op uw website en zag dat er al in mei 2005 iemand een reactie op mijn oproep heeft gegeven (Carla Nagelhout). Ik probeerde haar nu alsnog te mailen door op haar naam te klikken, maar dat is niet gelukt.

Nu wil ik u vragen hoe ik met haar in contact kan komen. Reageren.

Gaarne breng ik onder de aandacht het boek wat ik heb geschreven en wat op 1 november is uitgekomen. ik verloor mijn moeder. Ik was 31 en zij 58. Alcohol maakte haar en mijn leven kapot. ik heb een indrukwekkend goed leesbaar boek geschreven. Graag breng ik dat onder uw aandacht. ( zie bijlage krantenartikel 1 nov 2005, komt helaas met deze email niet mee ) en de informatie op mijn website http://www.rydl.nl/

meer info ook op de website van de uitgever; http://www.bergboek.nl/ - "Durf van mij te houden"

Ze was een spontane, vrolijke en gezellige vrouw en geliefd bij velen. Ze stond graag in het middelpunt van de belangstelling en was iemand die met humor en een lach haar problemen van zich afschoof. Maar, als haar veerkracht en optimisme haar in de steek laten,dan verliest ze zichzelf en bijna alles wat haar dierbaar is. Lees meer over dit exemplaar.

Het boek is te bestellen:
http://www.rydl.nl/
http://www.bergboek.nl/
of stuur mij een email boek@rydl.nl met naam en adres .
mogelijk wilt u op u site informatie vermelden?

vriendelijke groet,

Yvonne de lange
Heerderweg 8
8161 BM Epe
0578-621990
06-27131140

Hallo ik ben Sebastian IJpelaar, 27 jaar en hallbloed Surinaams-Hindoestans en woon in Tegelen. Ik ben manisch depressief sind mijn jeugd en ik ben daar een paar weken geleden achtergekomen. Sindsdien sluit ik mezelf thuis op zodat ik contact met de buitenwereld kan vermijden, voordat er weer wat misgaat, ik teleuergesteld word, of het vertrouwen verlies in mezelf of anderen. Om mijn leven weer fatsoenlijk op te starten heb ik de energie niet voor en ben bang dat ik niet vooruit kom zoals is gebleken.

Toen ik 3 jaar was wonende in mijn geboorteplaats Breda werd ik samen met mijn twee halfbroers bij mijn moeder weggehaald door de kinderrechter. Bij mijn broers begint de stress al. Halfbroers omdat we alle 3 een andere vader hebben. Het is oneerlijk dat hun wel de vader kennen en contact kunnen hebben. Ik weet het niet en weet ook niet meer hoe ik er achter kan komen. Van een famililid heb ik via via een naam van mijn vader weten te bemachtigen. Mijn moeder houd het sinds ik het vanaf mijn twaalfde ben gaan vragen verborgen en waarom is me een groot vraag teken. Misschien is ze verkracht door hem of zo...ik wet het niet. Ze heeft een aantal verschillende verhalen verteld over hem die niet kloppen zoals dat hij dood is en dan leeft hij en is hij politie agent in Nederland en dan weer in Suriname en weer dood. Dus besloot ik in 1998 met de naam van hem in Suriname te gaan zoeken. Geen succes. De oudste broer, die half Creools en Javaans is, is in Suriname geboren en de jongste, die blank is vanwege een blanke vader, en ik in Breda. We hadden wel dezelfde achternaam van mijn jongste broertje zijn vader waar mijn moeder alleen mee is getrouwd om hier te blijven. Het feit dat ik nou de laatste van de IJpelaartjes ben doet me pijn omdat ik nu helemaal geen gevoel van identificatie heb. De een heeft zijn naam laten veranderen in de familienaam van mijn moeder en de jongste, die anderhalf jaar jonger is als ik, is getrouwd met een meisje van 16 die ook nog eens zwanger is, en heeft haar naam genomen. Wat voor hem inmiddels al de vierde wordt bij de derde meid overigens. De oudste heeft er ook een. Ook dit stoort me want ik zou graag willen, maar heb er geen.

Wat nu dus blijkt doordat ik met manische depressie om moest gaan zonder dat ik wist. Weet je wel, contacten opbouwen en weer afbreken en niets overhouden. De kinderrechter heeft ons weggehaald bij mijn moeder met de rede dat na onderzoek en verklaringen van de buren is gebleken dat zij ons verwaarloosde zoals opsluiten en geen eten geven. We werden in een gesloten internaat geplaats waar we 3 jaar verbleven en daar toen zijn weggehaald door fam. van der Werff. Daar woonde we in Etten-Leur 5 jaar lang.

Genoten van het pleegeld (3x725 gulden) dat voor ons bestemd was en kochten daar 2 plezier jachten van, waar we iedere zomervakantie door nederland voeren en verplicht logboek bijhouden, en ondertussen werden wij geslagen. Een keer met een dikke broodplank op mijn billen en die brak gewoon in 2. Toen moest ik lachen en toen vloog ik tegen de kapstok. De oudste hield het niet vol en begon opzettelijk geld te stelen uit hun portemonee en werd ook uitendelijk weggestuurd naar een internaat in Venlo. Na verschillende weglooppogingen samen met mijn broertje mochten we van Stichting Jeugd en Gezin weg. Niet naar Venlo maar Veldhoven. Een half jaar geprotesteerd en mochten toen wel naar Venlo want daar zat de oudste. We waren wel in Venlo maar alledrie in een ander internaat. Na 2 jaar ging ik naar een pleeggezin in Blerick. Leek leuk en aardig, iedere zomervakantie naar de camping. 2 Zussen en 1 broer. Na tweeenhalf jaar moest ik daar weg omdat ik een zakje m&ms had gestolen. Later kreeg ik te horen van Peter Michels, de groepsleiding die mij daar ook heeft geplaatst, dat ze in een scheiding zaten al vanaf dat ik daar kwam en het nou toch ging gebeuren en er dus geen plaats meer was voor mij. Toen naar het crisiscentrum 3 maanden en toen een half jaar internaat. Daar werd ik de straat op gezet omdat ik een gevaar voor mezelf en andere bewoners was vanwege dat ik mijzelf besneed in de bovenarmen. Na effe rondzwerfen kon ik bij een tante in de Bijlmer Amsterdam terecht. Daar was ik een halfjaar. De school die ik in Venlo volgde kon ik niet hervatten vanwege het tijdstip van het jaar dus ging ik de straat op tussen criminele jongeren.

Het was mijn verjaardag en ging uit jaloezie, op de uitbundige verjaardagen die mijn oudste broer kreeg van zijn toen inmiddels pleegvader, omdat ik mijn verjaardag nog niet fatsoenlijk had gevierd zoals mijn broer, terug naar Venlo om te laten zien dat ik mijn verjaardag ook goed kon vieren. Samen met een makker ging ik zonder geld met de trein naar Venlo. Om aan geld te komen beroofde we op klaar lichte dag,zoals we hadden gezien in de film Menace to society, een sigaretten winkel. Eindstand poging tot doodslag. Kreeg psycolochisch onderzoek waaruit bleek boven hoog gemiddelde intelligentie zit en volledig toerekeningsvatbaar was 30 maanden gevangenis. 17 Jaar en toch volwassen H.V.B.. Tijdens detentie 3x verlof aangevraagd en alle 3 geweigerd, dus zonder begleiding weer naar buiten. Naar Diemen in een studenteflat waarvoor ik me had ingeschreven toen ik net vast zat. Nog 3x vastgezeten en tijdens de laatste keer werd de flat door deurwaarders ontruimd, dus kwam ik vrij en gelijk op de srtaat oudejaarsdag. Zwerven door Amsterdam en slapen op Schiphol waar ik 2 topjes van mijn vinger ben verloren. Uiteindelijk kreeg ik een woning in Amsterdam via Begeleid Wonen Amsterdam. Ook mijn Koksdiploma via CVO gehaald en Sociaal Hygiene. MIjn oudste broer vond dat ik lang genoeg zo had geleef en bood mij aan om in zijn pas samen met vriendin gekocht huis te komen wonen. Heel verleidelijk dus deed ik dat. Ze startte zelf net op dus ik was al gauw te veel en ze gebruikte drugs wat ik zelfs nog niet eens deed toen ik op de straat leefde. Ik ging bij zijn pleegvader wonen. Daar kon ik niet blijven vanwege de leugens. Vond een vriendin met een kamertje van 3-4 waar ik bij ging wonen. Zelf studio gevonden en ging daar sanmenwonen. Na 2 jaar ging dat fout en heb ik mijn pols doorgesneden. Na herstel heb ik mijn rijbewijs gehaald, auto gekocht en een zwaar ongeluk met gebroken kaken onder andere.

Na herstel heel onzeker met meisjes want ik kon niet meer kussen. Nog 1x vrachtwagenongeluk maar zonder letsel, wel auto weer totallos, gevolgd door nog 3 Auto's. Toen kreeg ik schimmel op mijn penis en heb mij toen laten besnijden in Venlo, Maastricht en toen maar naar AMC Amsterdam, waar in totaal anderhalf jaar voorbij ging zonder sex en nog steeds niet helemaal goed. Toch samenwoonrelatie met moeder van 2 kinderen gekregen. Na 2 jaar noemde ze me papa, toen hield het ook op. Terug naar me flatje met mijn met mijn hond. Ook uitkereng werd weggenomen wat een half jaar later een foutje bleek te zijn. Intussen Psoriases op handen en hoofd wat niet goed uit kwam want ik werkte als schoonmaker en glazenwasser voor A.C.S.. En toen brand in mijn flatgebouw waardoor ik verplicht moest verhuizen samen met mijn hond naar Tegelen. Boedha mijn hond is wegelopen door jaloerze buren.

Gelijk mijn heftruckrijbewis gehaald via T-Team waarvoor ik de komende 4 maanden met overeenkomst voor de kosten zou werken, maar ze kunnen niet leveren. Als laatse krijg ik van de tandarts te horen dat al mijn tanden er uit zullen vallen. Dat nieuws kon ik niet aan en ben gaan drinken en rijden. En dus mijn rijbewijs kwijt. Geen werk als kok, geen hond, geen geld, dus alleen. Totdat ik op tv Buitenbeentjes op teleac zag. Heb infomatie verzameld en resultaat is manisch depressief. Omdat ik geen buitenbeen wil zijn of zo voelen blijf ik binnen in huis en bemoei of spreek met niemand. Toen ik stichting Wel.Kom belde kwam gelijk de politie mijn deur in rammen. Dus praten wilde ik ook niet meer. Tot ik deze mogelijkheid zag. Want met huilen de hele dag door kom ik ook nergens. Ik maak hier gebruik van omdat ik me verhaal kwijt wil en wardeer als iemand contact met me neemt om te praten. Alvast bedankt. Groeten Bas. Reageren.

Hallo heb 4 jaar geleden de vader van mijn zoontje moeten afgeven aan zefmoord, wie wil erover praten, hopelijk tot gauw. Reageren.

HENK
Na een verslaving van 8 jaar besloot je om voor mij te vechten tegen de drugs. Dat ging je redelijk goed af, maar negatieve zelfbeelden zorgden ervoor dat onze relatie wankel kwam te staan. Ik wou even een break, jij brak toen voor altijd...
Ik ben nu 6 jaar verder, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk.
Ik hou van je, voor altijd... Je Sagitta

Via goolge kwam ik op deze site terecht middels het zoekwoord 'zelfdoding'. De reden van deze zoektocht is dat ik werkzaam ben voor tijdschrift Relevant, een uitgave van de NVVE (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig LevensEinde). Het doel van deze reactie is u te informeren over het benaderen van de doelgroep van dit tijdschrift. Dit aangezien het een groep mensen betreft (oplage 90.000) die zich op een aantal vlakken al bezighoud met dit onderwerp.

Vriendelijk groetend,

Leen Weijs
Telefoon: 038 - 4606 384
http://www.acquiremedia.nl/
http://www.nvve.nl/

Reageren

Hallo ik ben een meisje van 12 bijna 13 en ik voel me echt rottig en heb vaak problemen met mijn familie. Mijn mama is bijna in het kanaal gevallen en daardoor is mijn bomma bijna doodgegaan. overlaatst had ik weer enstige ruzie met mijn mama en mijn bomma en bomba waren bijna gestorven hun hart kon het niet verdragen.ik problzeem allang zelfmoord te plegen maar heb er de moed niet voor ik vraag me altijd af wat er gaat gebeuren als ik erniet meer ben... ik heb het vaak waar dus en ik heb gene vrienden of vriendinnen en dus kan ik bij niemand meer terecgt en zo efkes typen kan ook mijn hart wat luchtin!! bedankt iedereenxxxxxx van 12-jarige Anoniem. Reageren.

Op dit moment ben ik bezig met een web-log op internet te zetten over zelfdoding. Hier wil ik mijn verhaal vertellen hoe ik tot een poging gekomen ben(door 2 jaar depressie) wat mijn gedachten waren en gevoelens, zodat ik het leven niet meer zag zitten. Ik stond 14 hoog met twee tegengestelde gedachtes. Mijn vraag is: kan ik dit wel doen, kan ik hiermee misschien een taboe doorbreken en zo ja, zou u dan mijn welkomswoord op papier willen zetten, waarom dit zin heeft o.a. Bij voorbaat dank voor uw reactie, met vr. groet Rob Linthorst.. Reageren

Mijn naam is Anneke 13 jaar geleden heeft mijn man zelfmoord gepleegd. Nadat hij dat had gedaan heeft hij 7 weken in coma gelegen en is daarna gestorven. Het moeilijke voor mij is dat er nooit officieel is gesproken over zelfmoord. In mijn omgeving werd in eerste instantie over een hersenbloeding gesproken maar dat was niet het geval. Mijn man had zoveel alcohol genuttigd waardoor zijn bloed dun werd en er tussen zijn hoofdhuid en schedel bloed kwam waardoor zijn hersenen in de verdrukking kwamen.

Hij is toen in coma geraakt en in het VU te Amsterdam geopereerd. Had hij uit die coma gekomen was hij geheel verlamd geweest. Zijn zelfdoding kwam niet uit de lucht vallen hij zou in die week worden opgenomen in een verslavingskliniek en dat zag hij niet zitten. Een dag daarvoor heeft hij zoveel gedronken en het gevolg was niet te overzien.

Nu na 13 jaar en mijn kinderen inmiddels zijn getrouwd en kinderen hebben en een in het buitenland en de ander gaat in September naar het buitenland voel ik mij heel erg eenzaam. Ik zou heel graag na zoveel jaar in contakt komen met mensen die het zelfde hebben meegemaakt. En het zou fijn zijn als ik met mensen in contakt zou kunnen treden die kinderen in het buitland hebben (Italie en Australie).

Nu 13 jaar vind ik het contakt met mijn kinderen ook moeizaam nu zij zelf kinderen hebben komt er veel los bij mij en vermoedelijk ook bij hen. Fijn dat ik het even kon opschrijven. Reageren.

Hallo ik heet Will Feenstra. Ik ben moeder van 4 eigen kinderen en 2stief kinderen. Je ziet het al ik ben gescheiden en heb nu weer een nieuwe vriend. Maar ook deze vriendschap gaat stuk. Ik ben 6 jaar geleden getrofen door dystrofie, en zit nu in een rolstoel. Het is een lang verhaal om uit te leggen wat er precies is gebeurt allemaal maar ik kan zeggen dat het veel is en was.

M mijn kinderen zijn mishandelt en misbruikt door mijn exman, en daar heb ik het heel zwaar mee. maar nu heb ik ook nog heel veel ruzie met mijn vriend wel elke dag, ik heb van alles geprobert. praten maar dan gaan we schreuwen teggen elkaar, het gaat het meeste over de kinderen (mijn kinderen) en als ik iest over zijn kinderen heb dan draait het op niets uit maar hij kan heel goed over de fouten van mijn kinderen praten. en daar erg ik mij heel erg aan, waarom wel over mijn kinderen en niet zijn kinderen.

en nu hoefen we maar de mond open te treken over iets dan gaat het mis. en we praten al een maand niet meer met elkaar wel over koetjes en kalfjes en dat gaat wel. maar ik wordt gek van die stilte en dat we zo lang's elkaar langslopen, ik kan hier niet meer teggen en ik weet niet wat ik nog moet doen. ik ben nu zo ver dat ik me zelf over al de schuld van geef het ligt aan mij.

Ik ben een slecht mens, want dat is ook wat ik hoor, jij dit jij dat. ik heb ook het gevoel dat hij nu vreemd gaat wand hij is lang weg alleen zonder mij. en ik kan dit niet meer aan. ik weet dat ik net zo goed schuld heb maar ik zoek hulp maar niks helpt ook deze hulp helpt niet. ik weet het niet meer, wij hebben ook al 3 maanden geen sex's meer. Wie kan mij raadt geven wat ik nog moet doen ik weet het niet meer. ik heb al een huilijk achter de rug van 23 jaar wat ook niet tof is en nu dit, en ook al 6 jaar. wat moet ik nog doen wie kan mij helpen. groetjes Will. Reageren.