Mijn man heeft zelfmoord gepleegd. Hij was 3 weken vermist en ik was toen met de scheding bezig tussen ons ging het al jaren en maanden al niet meer goed. afgelopen maandag belde mijn zus op en vroeg dat ik met spoed terug naar Maastricht moest komen zwe hebben de stofferlijk lichaam gevonden in de woning waar hij woont. Ik hebben van de voren weken lang nachtmerries gehad maar wist niet wat het betekende. Hj heeft een afscheid brief geschreven alleen dat de hij wilde dat zijn 2e moeder de wil beschikking moest regelen. verder weet ik niet wat hij verder heeft geschreven in die brief. Ik heb nog steeds on beantwoorde vragen en ben de laatste tijd depressief wat speelt bij hem in zijn hoofd. Kan hij de scheiding niet verkroppen en waarrom doet hij het. Die vragen en vele andere vragen blijven voor mij een groot vraagteken.
Reageren.
Ik ben Sieriena, Ik ben een meisje van 14 jaar geboren op 14-11-1990! ik heb sinds kort 10-08-05 mijn vader verloren! Hij werd slechts 44 jaar oud! veel te jong om te gaan! Mijn ouders waren al 10 jaar gescheiden en mijn vader had al een nieuwe vriendin.
Daarmee kreeg hij sinds maart een nieuw kindje. Ik dus een broertje. Ricardo Verder had die nog een zoontje mijn broertje michael hij is nu 12 geboren op 28-40-1992. Papa kwam ons om de 14 dagen ophalen. Michael en mij michael en ik gingen met mijn moeder en haar vriend. 2 en half week naar Spanje op vakantie. We hadden het erg naar onze zin. De 9de kwamen we trug tegen een uur of 9 toen ben ik meteen gaan slapen ik was doodop van de reis toen ik de volgende ochtend wakker werd rond half 10. Pakte ik meteen mij tel. en smsde papa dat we veilig thuisgekomen waren en dat we hem misde en we van hem hielde. Nog geen 5 minuten later werden michael en ik naar beneden geroepen door me moeder. En toen vertelde me moeder dat me vader was overleden aan een hartaanval op zijn werk. Ik en me broertje storte in, nog nooit iemand verloren en nu ineens je vader. 4 dagen lang aan een kist gestaan en nog steeds kon je het niet begrijpen en vandaag leek het net of papa ons weer opkwam halen. het is moeilijk te begrijpen maar hij is er niet meer! en ik mis hem! Reageren.
Ik heb een boek geschreven. Mijn moeder pleegde zelfmoord. ik was 30 en zijn 58. Het is al 25 jaar geleden en nu pas, ook na het schrijvan van mijn boek, heb ik mijn moeder terug en heb ik geen vragen meer. jullie kunnen me mailen, yvonne@rydl.nl kijk alvast even op mijn website http://www.rydl.nl/. het boek is in november te bestellen 300 blz. en ± 20 euro. allen veel sterkte gewenst. Reageren.
Ik zou graag in contact willen komen met jonge mensen die te maken hebben gehad met zelfdoding in hun directe omgeving. zelf ben ik 23 jaar en verloor in de nacht van 22 op 23 februari dit jaar mijn broertje aan zelfdoding. Hij heeft veel geschreven en achter gelaten voor ons.. maar er blijft zoveel leegte.. ik heb het gevoel niet meer verder te komen en stil te blijven staan terwijl de wereld doordraaid.. wie wil zijn/ haar ervaringen met mij delen? wie heeft er nog tips? wie heeft er gewoon een bemoedigende opmerking? alles is welkom.. iedereen veel sterkte toegewenst.. Liefs Janneke
Een tunnel
Een lange tunnel licht!
Schemer..!
Duisternis…!
Diepe duisternis
ik zie de uitweg niet
verstikkende duisternis. Reageren.
Ik ben een jongeman van 37 jaar en verloor bijna Ik ben een jongeman van 37 jaar en verloor bijna 9 jaar geleden mijn vader door suicide. Sindsdien ben ik niet meer de oude en trek me steeds meer terug. Negatieve reacties en de grote pijn houden mij veel thuis. Ik zoek langs deze weg contact met lotgenoten om elkaar tot steun te zijn. Reageren.
Van mijn vriend heb ik net te horen gekregen dat zijn oma zich van het leven beroofd heeft door een plastic zak over haar hoofd te trekken. Ze was op leeftijd en voor haar hoefde het na het overlijden van haar man niet meer. Maar niemand had deze actie verwacht. Aangezien wij hier nog nooit mee te maken hebben gehad, hoop ik dat jullie ons misschien wat kunnen vertellen wat er misschien gaat komen. Dat de begravenis gaat plaatsvinden is duidelijk, maar ik denk dat er nog veel meer voorbij zal gaan komen waar we nu helemaal niet bij stil staan. En misschien hebben jullie wat "tips" hoe ik hem het beste kan bijstaan. Groet Natalie
Hallo, Op 1 mei j.l. heeft mijn ex-echtgenoot zich van het leven beroofd. Schokkend en verdrietig voor mijn 2 kinderen, mezelf en vele anderen. Ik werd/word naast het verdriet met een hoop rompslomp geconfronteerd als wettelijk vertegenwoordiger van zijn minderjarige kinderen. Kennen jullie meer mensen in dezelfde situatie als ik waarmee contact mogelijk is? Groetjes van Wil (moeder)
Hallo iedereen. Mijn naam is Wendy verwimp 22 jaar. Ik heb ook al veel meegemaakt in mijn leven problemen thuis, geen vrienden enz ben daardoor depressief geworden, zou graag met anderen jongeren in contact komen die depressief zijn en misschien kunnen we elkaar wat helpen om de pijn dragelijker te maken enz met 2 is beter als alleen he. Ik zal mezelf even voorstellen zo weet je al iets meer van me he ik ben een lief(te lief),eerlijk,gevoelig,betrouwbare meid van 22 jaar. Ik sta altijd klaar voor mijn medemensen enz .rook niet en drink geen alcohol.ben een dierenvriend enz.ps hopelijk volgt er reactie alvast bedankt. Reageren.
Mijn naam is Loth Christiani en ik ben aan het afstuderen aan de School voor Journalistiek. In het kader hiervan wil ik graag een artikel schrijven over zelfdoding op het spoor. Ik ben erg onder de indruk van de reacties op deze website. Daarom wil ik ook graag de andere kant hiervan belichten. Niet alleen de machinist aan het woord laten, maar ook nabestaanden zou ik hun verhaal willen laten doen. Is er misschien iemand die bereid is om zijn/haar verhaal aan mij te vertellen? Reageren.
Graag informeer ik u over de publicatie van mijn derde poëziebundel "Aan de rand van het water" ( Troostende woorden bij rouw) bij uitgeverij KOK (Kampen). Kok is marktleider inzake religieuze en zingevingsliteratuur. Het boek verschijnt in de eerste helft van oktober. In hun herfstcatalogus staat het volgende erover vermeld:
"Dit menselijk en invoelend boek is bedoeld als steun voor wie kampt met verdriet en afscheid en voor hen die rouwende mensen bijstaan. Haar poëzie kan een tochtgenoot zijn bij diverse momenten in de rouwtijd.
In een poëtische stijl gaat de auteur op zoek naar woorden van troost en meeleven met allen die afscheid moeten nemen van een geliefd persoon door ziekte of zelfdoding. De bundel bevat diepgaande en fijngevoelige poëtische teksten, gericht tot de overledenen en de nabestaanden. In gebeden, die getuigen van eenvoud en een doorleefd geloof richt zij zich vol vertrouwen tot God. Verdriet, gedachten en gevoelens rond de dood worden met empathie beschreven. Alles is met tederheid geschreven. Er gaat een positief appél uit van haar woorden. Zij gaat op zoek naar hoop en houvast in donkere dagen. De teksten zijn ook bruikbaar in bijvoorbeeld een afscheidsviering.
Auteur: Lina Van Mellaert ((1950) was eerder actief als psychologe. Nadat zich bij haar een chronische ziekte openbaarde is zij zich gaan toeleggen op het schrijven. In 2001 publiceerde zij "Een warme hand" ( Gebeden van troost bij ziekte en pijn). Zij schrijft spirituele poëzie over existentiële thema's: hoop en verdriet, lijden en dood, geloof en zingeving. " Het boek is verkrijgbaar in de boekhandel: ISBN 90 435 1160 9. Het telt ca 96 blz en kost ca 11,50 euro. Met vriendelijke groeten, Lina Van Mellaert psychologe en christelijk auteur Sportveldstraat 22 2360 Oud-Turnhout Belgie Tel: 003214450170 (na 11 h). Reageren.
IK BEN EEN VROUW VAN 32 . VORIG JAAR BEN IK MIJN ZOON VAN 14 VERLOREN DOOR ZELFDODING. iK WEET NIET HOE IK NU VEDER MOET IK ZOU GRAAG WETEN OF ER HULPGROEPEN BESTAAN WAAR IK HEEN ZOU KUNNEN GAAN? Reageren.
Mijn vriend waar ik 11 jaar een relatie mee had, heeft zich op 19 augustus van het leven beroofd. Hij zag het allemaal niet meer zitten en heeft er een einde aan gemaakt. Ik heb het verschrikkelijk moeilijk met het idee, waarom heb je dat gedaan, waarom toch. Ik snap het niet en toch telkens heb ik de drang om naar hem te gaan en te praten met hem en dat doe ik dan ook. Maar iets maakt me bang, ik weet niet wat precies maar soms ben ik beng en durf zelfs niet alleen te gaan slapen en vraag ik mijn dochter om mee te gaan en bij me te slapen. Ik maak me daar wel wat zorgen over. Ik mis hem met heel mijn hart en praat nog veel met hem en stel dan ook vragen waar ik geen antwoord op krijg en ook geen weet. ik wilde hem nog zoveel zeggen en zoveel vragen maar nu is hij voor altijd hierboven en dat doet echt vreselijk pijn. Bijna dagelijks ween ik nog om hem. Ik kan hem niet vergeten. Bedankt dat ik eens mijn verhaal mocht komen doen en dat jullie wilden luisteren. grtjs. Reageren.
Een jaar geleden verloor ik mijn dochter (31) volledig onverwacht door zelfdoding. Zes jaar geleden kreeg zij een postnatale depressie. Zij was depressief en had last van psychoses. Het gezinnetje trok tijdelijk bij ons in. Na een paar weken werd mijn vrouw ziek, bij haar werd kanker geconstateerd. Na een jaar stierf mijn vrouw, mijn maatje. Mijn dochter was inmiddels hersteld en ik kreeg veel steun van haar. Ze was weer als vanouds: vrolijk, spontaan, geestig en bezorgd voor haar omgeving.
Na enige tijd werd mijn dochter echter weer depressief. Ik gaf haar zoveel aandacht als ik kon. Hoewel zij vaak langdurige periodes had dat het prima met haar ging, leefde ik constant ‘met de rem erop'. Begin vorig jaar werd zij manisch. Na een korte opname reageerde ze goed op de nieuwe medicatie. We waren hoopvol gestemd! In de zomer vorig jaar kreeg zij een terugval, wat volgens de psychiaters een ‘normaal' verschijnsel was. Ze bleef ook goed functioneren, maar ze had last van angsten, van onbestendige gevoelens die ze niet kon uitleggen. Begeleiding kreeg ze niet of nauwelijks, hoewel ze er grote behoefte aan had. Hoewel mijn dochter absoluut niet suïcidaal was – ze had mij meerdere keren verzekerd dat ik daar nooit bang voor hoefde te zijn - vond ik haar op 26 augustus 2004 dood op bed. Psychologen en psychiaters waren verbijsterd. Ik heb weinig familie, een aantal vrienden laat het afweten. Hun reacties zijn vaak onhandig en mat. Ze ontwijken het. 'Ik moet er maar niet teveel aan toegeven, het slijt wel. Het leven gaat immers gewoon door'. Uit zichzelf praat bijna niemand erover. Ik durf er inmiddels niet meer over te praten omdat ik bang ben dat ik mensen lastig val. Ik voel me alleen.
Mijn kleinzoon woont ver weg, zodat het contact niet al te frequent is. Maar als hij bij me is, genieten we beiden van elk moment. Ik merk dat ik al die jaren nauwelijks aan de verwerking van het verlies van mijn vrouw ben toegekomen. Ik werd teveel afgeleid door de steeds terugkerende onzekerheid rondom mijn dochter. De impact van het verlies door zelfdoding is zo volledig anders ! Altijd zijn er weer die vragen, die nachtmerries, het waarom. Had ik dingen anders moeten doen? Ik ben er vrijwel onafgebroken mee bezig. Ik weet dat ik alles voor mijn dochter heb gedaan en toch verval ik steeds in dat gepieker. De film van die afschuwelijke manische periode draait onafgebroken. Het beeld toen ik haar vond duikt regelmatig op. Ik probeer me al een jaar in de denkwereld van mijn dochter te verplaatsen. Ik weet bijna zeker dat ik haar begrijp. Ik stoor me aan reacties van anderen die haar niet begrijpen. Ik verdedig haar steeds met man en macht, maar dat is zo verdomd moeilijk. Ik ben niet onder behandeling. Het vertrouwen in psychologen en psychiaters is er eenvoudig niet meer. Als mevrouw Den Hartog dichterbij zou wonen, dan zou ik overwegen om deel te nemen aan een gespreksgroep, omdat ik geloof dat ik het niet meer alleen kan. Carl. Reageren.
Het is misschien een beetje ongebruikelijk dat ik jullie een vraag wil stellen, maar ik heb deze week een spreekbeurt over Zelfmoord. ik zou jullie graag willen vragen of jullie mij konden vertellen wat de gevolgen zijn van zelfmoord..! ik zou het heel erg fijn vinden als jullie mij daar snel een antwoord op zouden kunnen geven! Met vriendelijke groet, Judith Jochems
Ik ben nu bijna 4 jaar verder nadat mijn broer door toedoen van zyban. om het leven kwam. Er is veel gebeurd. Door de traumatische ervaring die ik destijds heb opgelopen, ben ik een eigen leven gaan leiden met m`n verdriet en de afschuwlijke dingen die ik gezien had. Dit heeft tot gevolg gehad dat mijn vrouw niet meer met mij kon leven we waren totaal uitelkaar gegroeid. Het gevolg een echtscheiding.
Nu zorgt zij alleen voor onze 4 kinderen. Ik ben na bijna 4 jaar weer op de weg terug,maar kom tot de conclussie dat ik het zelf heb moeten doen. De beschadiging op mijn harde schijf staat nu in quarrantaine, en ik hoop dat mijn herstel zo blijft gaan als dat het nu gaat. Ik heb mijn broer verloren. Heb m`n bedrijf moeten sluiten. De liefste vrouw van de wereld kwijt. Maar ik blijf knokken. En pink op 12.11.2005 weer een traan weg. Tim.
Reageren.