21 Febr. 2005 – Anita in de ziektewet vanwege rug artrose en handartrose. In april krijgt ze depressieve klachten.In Juli gaat ze naar de huisarts, daar krijgt ze voor het eerst antidepressiva. Deze werken niet goed uit, de klachten verergeren. Uiteindelijk durft ze haar bed niet meer uit en hebben we voor het eerst contact met de BAVO/RNO aan de oudedijk, daar heeft ze 3 gesprekken met verschillende psychiaters/-logen?, en vervolgens melden ze haar tussendoor aan voor het MFC Zevenkamp van de BAVO.

Begin september gaat ze naar de open afdeling van het MFC (klinische opname), daar zit ze vervolgens 7 weken voor observatie, de diagnose die vervolgens gesteld wordt is een angst & paniekstoornis, waarna ze wordt aangemeld voor de angst & paniekgroep. Deze komt 2 x per week overdag bij elkaar in het MFC, de wachttijd is echter 3 weken.

Anita is 3 weken thuis, ik heb mijzelf ziek gemeld om haar in de gaten te houden en bezig te houden, dat houdt in eindeloze gesprekken voeren en wandelingen in het bos en park maken etc.

Anita is uiteindelijk welgeteld 2 x bij de angst & paniekgroep geweest, daarna kreeg ik haar de metro niet meer in, ze durfde niet. In de tussentijd hebben we ook gesprekken gehad met een psychotherapeut (Dhr. Wim van Vliet), deze is voor Anita zeer confronterend en jaagt haar de stuipen op het lijf, waardoor ze helemaal niet meer durft. Haar behandelende arts is op dat moment Dr. Metelmann van het MFC, al met al heeft ze ongeveer 5 keer andere antidepressiva gekregen en de nodige antipsychose medicatie ivm slaapstoornissen.

Ik ga verder met Anita bezig te houden, op de 1e zondag van (ik dacht november 2005) naar Dordrecht gegaan (kunstrondje Dordt) dat vond ze vroeger altijd leuk, tijdens de wandeling wordt ze steeds banger en gespannen, vervolgens rent ze weg zeggende dat ze er een eind aan wil maken door ergens van af te springen.Ze probeert nog een politie auto aan te houden (dat mislukt want die zien haar niet), maar uiteindelijk haal ik haar in en na veel praten, huilen en debatteren, krijg ik haar met veel moeite naar de auto, onderweg naar

Capelle dreigt ze diverse malen om eruit te springen. In Capelle direct door naar het IJsselland ziekenhuis waar de huisartsenpost is gevestigd, daar is gelukkig onze eigen huisarts Dr. Duran aanwezig.
Deze schakelt voor het eerst de crisisdienst in, we moesten naar huis en wachten op de crisisdienst (de gemiddelde wachttijd van de crisisdienst is meestal gemiddeld een uur of 4! Hartstikke leuk als er een crisis is)

Anita legt een mes onder haar kussen, deze halen wij uiteraard zodra we dat zien weer weg. Ik dacht dat Anita toen voor het eerst op de crisisafdeling terecht kwam van de BAVO in Capelle a/d IJssel, daar verbleef ze vervolgens 11 dagen (langer mag niet, dat is de regel!!)

Daarna verder met Dr. Metelmann van MFC Zevenkamp. Haar toestand is zeer onstabiel, waarna we al met al vervolgens nog een keer of 4 de crisisdienst aan de deur hebben gehad. In deze tijd is ook het PIT ingeschakeld, deze komen nagenoeg iedere dag 3 kwartier om Anita op gang te helpen en haar te proberen de deur uit te laten gaan. Het is inmiddels december, dan ga ik op een dag naar mijn werk en wordt ik even later gebeld door mijn zoon dat Anita teveel pillen heeft ingenomen, ik zei dat hij Dr. Metelmann moest bellen en ging direct naar huis, Dr.

Metelmann belde toen de politie en een ambulance, en toen ik thuis kwam, stond even later de politie voor de deur en nog even later een ambulance, Anita was behoorlijk suf, ze werd meegenomen naar het IJsselland ziekenhuis en belandde op de I.C. afdeling, daar moest ze een nacht blijven en de volgende dag kwam de crisisdienst tot twee maal toe langs voor een IBS beoordeling. Deze werd niet gegeven, wel ging ze daarna voor de tweede keer naar de crisisafdeling van de BAVO in Capelle.

Als ze in de crisis zit vragen we een second opinion aan bij het EMC, deze wordt goedgekeurd. De kerstdagen brengt ze door op de crisisafdeling, na oud en nieuw komt ze in het nieuwe jaar op DP3 van het EMC te Rotterdam, daar verblijft ze ongeveer 7,5 week. De eis van het EMC om haar op te nemen luidt echter dat ze geen gekke dingen mag doen en dus niet in de separeer terecht mag komen, een naar mijn inziens vreemde eis, aangezien ze daar niet voor haar zweetvoeten zit, dus uiteindelijk komt ze daar dus toch in terecht en na een tweede keer moet ze weer weg, de diagnose luidt echter een depressie en misschien een persoonlijkheidsstoornis.

Vanwege een teruggaaf regeling moet ze terug naar de crisisafdeling in Capelle, daar is inmiddels Dr. Stammen werkzaam deze is in de plaats gekomen van Dr. Oei, deze probeert eerst weer een andere antidepressiva uit, dat werkt niet, vervolgens wordt de diagnose persoonlijkheidsstoornis steeds duidelijker en komt de naam borderline om de hoek kijken, er wordt een aanvraag bij het CIB van Parnassia in Den Haag ingediend, de limiet van uiterlijk 11 dagen wordt opgerekt en uiteindelijk verblijft Anita voor ongeveer 4,5 week op de crisisafdeling.

Gedurende die periode komt ze een aantal keren in de separeer terecht, soms vraagt ze deze vrijwillig aan omdat ze zichzelf op dat moment niet vertrouwd, dat gebeurde ook een keer in het weekend, de dienstdoende arts kwam toen bij haar langs en zei haar dat zodra zij voelde dat het weer ging zij dit kenbaar kon maken aan de verpleging, in de loop van de dag zei zij dit tegen de verpleging, echter de verpleegster (Bettie) die dienst had, zei haar dat zij er niet uit mocht!!!!, zij is toen nog een gehele nacht in de separeer gebleven, ook is het bij deze zelfde verpleegster voor gekomen dat toen mijn vrouw in de separeer zat, zij op een gegeven moment last van diaree had, dat moet op een kartonnen bakje gebeuren, onder die omstandigheden zat er op een gegeven moment wat aan haar handen, zij mocht die niet wassen, en moest later met diezelfde ongewassen handen eten!!!

We hebben hier over ons beklag gedaan bij het hoofd van de verpleegafdeling, deze zou het met Bettie opnemen, en later terugkoppelen naar ons toe, dit laatste is nooit gedaan. Ik moet zeggen dat de rest van het verplegend personeel wel van goede wille was, maar ook regelmatig vastliepen in het systeem.

Gedurende die tijd is Anita 1 x buiten geweest om slechts 1 x bezigheidstherapie te volgen, dat was het invullen van een kleurplaat, dat naar buiten gaan hield dus in, even oversteken naar de overkant naar een ander gebouwtje. Verder is zij niet meer buiten geweest gedurende al die weken!!!, daar was geen tijd en geen personeel voor, werd er gezegd.

Op zondag19 februari overlijd mijn broer Wim aan Hodgkin, diezelfde week als hij thuis ligt opgebaard snijdt Anita tot twee keer toe haar pols door!! Ik zit er finaal doorheen. Vanaf dat moment wordt er tegen ons gezegd dat Anita niet meer weg kan, en als zij toch aangeeft weg te willen, zal er direct de crisisdienst gebeld worden en zal zij met zeer grote zekerheid een IBS krijgen. Op de crisisafdeling sijpelen berichten door van de opnameafdeling waar ze op een gegeven moment naartoe moet in afwachting van de beslissing en eventuele opname bij het CIB, die berichten zijn niet best, slechte accommodatie, veel mindere verzorging, veel lawaai, harde muziek etc., al met al lijkt het een behoorlijke achteruitgang, van de toch al niet geweldige omgeving.

Op 14 maart 2006 komt er 's middags om 16.00 uur iemand van het CIB langs om Anita te beoordelen, de uitslag zou pas volgende week bekend zijn want er vind in Den Haag maar 1 x per week overleg plaats op een dinsdag, vervolgens valt het doek wat betreft de crisis afdeling, Anita krijgt bericht dat ze op woensdag 15 maart rond 16.00 uur naar de opnameafdeling moet, zo geschiede.

DE OPNAME AFDELING

De eerste kennismaking 's avonds is schrikbarend, ze hebben Anita in een kamer gestopt die te gek is voor woorden, er zit een stalen rolluik aan de buitenkant zonder kijkgaten, dus je kijkt tegen een stalen plaat aan, er hangen geen gordijnen, de kast telt welgeteld twee planken de rest is eruit gesloopt door haar voorgangers, er is “schoongemaakt” echter onder de wasbak ligt een enorme pluk haar, de stoel vertoont barsten, het raamkozijn is te smal om haar plantje kwijt te kunnen, de verwarming is verroest, de spiegel is verweerd van ouderdom, er hangt een tekening aan de muur vastgeschroefd met 4 schroeven van een kind uit de 4e klas, (klas wel te verstaan, geen groep4 dus die hangt er al sinds mensenheugenis, toen er nog sprake was van klassen op de lagere school), dat is al de versiering, de wasbak is met een deur dicht te doen die alleen van de buitenkant weer is open te maken, dan sta je wel letterlijk klem tegen de deur en de wasbak want er is dan echt geen ruimte meer om te bewegen, de gehele ruimte is denk ik 2 meter bij 4 meter. Verder is iedereen zo'n beetje die er rondloopt te suf om aan te spreken van de medicatie, de gesprekken die er zijn gaan vnl. over drugs, de meesten zijn buitenlanders en praten ook tegen elkaar in het buitenlands.

De verdere accommodatie is zoals gebruikelijk zeer kaal en gammel.Ook waren er op de afdeling in het geheel geen faciliteiten om de patiënten bezig te houden, ik bedoel dingen zoals een sjoelbak of tafeltennis, etc.

Het enige wat er was, was een tafelvoetbal, maar die stond in de hal en daarvoor moest je vragen of je er mee mocht spelen, je moest namelijk door een afgesloten deur heen. Verder hoorde ik van Anita dat er een fitnisfiets aanwezig was deze stond in een halletje

Ik ben direct naar de verplegerspost toe gelopen om mijn beklag te doen, maar helaas zij konden er niets aan doen , die ruimte was nu eenmaal vrij en dus moest ze daarheen (al de andere kamers hadden wel normaal gordijnen en uitzicht naar buiten, over de rest kan ik niet oordelen), gezegd dat ik het er niet mee eens was en hier op terug zou komen.

Intussen was Anita helemaal van de kaart, zag het niet meer zitten en zodra ze mij zag begon ze over een echtscheiding omdat, volgens haar, een man die van zijn vrouw houdt haar nooit naar zoiets zou brengen, ik kon haar alleen maar gelijk geven, en zei haar dat ik alles zou doen om haar terug te krijgen naar de crisis afdeling. Dit is al die tijd mijn enigste wens geweest, om haar daar naartoe terug te krijgen, en dat heb ik telkens zeer luid en duidelijk kenbaar gemaakt, dat is vervolgens op een ongelooflijke manier ontspoord!!!

De volgende dag om 8.30 uur samen met Jessica en Vincent, naar de opnameafdeling gegaan, daar aan gekomen werd ons verteld dat er geen arts aanwezig was, daar deze naar cursus waren en om 10.30 uur weer terug zouden komen, gezegd dat we dan wel zouden wachten, echter dat kon niet daar maar in het IJsselland was vast wel plek! We hebben ons mobiele nummer doorgegeven en er werd verteld dat ze ons zouden bellen als de dokter er weer was, gewoon naar huis gegaan en om 10.25 teruggegaan zonder te wachten op een belletje.

De dokter was er nog niet, dus hebben we gevraagd of we even binnen konden wachten, nee dat kon niet ivm. de bewoners, gevraagd of er geen kamertje was om even te wachten, nee, die was er niet, oké dan wachten we buiten (het was tegen het vriespunt), gezegd dat het ons niet kon schelen hoe lang het zou duren maar dat we bleven staan totdat er iemand zou komen om mee te praten.

Na 20 minuten buiten staan komt er weer een verpleegster aan met de mededeling dat we anders wel bij de receptie konden wachten en even door moesten geven dat we een gesprek wilden hebben. Gezegd oké, maar als het geen soelaas zou bieden dat we dan direct weer terug zouden komen.

Naar de receptie, tegen de receptioniste gezegd dat we iemand dringen wilden spreken. In eerste instantie was er niemand, maar de receptioniste deed haar best en belde de regiomanager Dhr. Wim van Lierop, deze nam ons mee.
Het gesprek dat volgde leek zeer positief, hij vertelde dat hij de hoogste in rang was en dus behoorlijk wat in de melk had te brokkelen, dhr. van Lierop was zeer begrijpend en begreep mijn vraag goed om Anita terug naar de crisisafdeling te krijgen, wel was hij zeer verbaasd dat zij daar al reeds 4,5 week had vertoefd, toen hij ons had aangehoord vertelde hij dat er vanmiddag overleg zou plaats vinden en dat ik om 14.30 uur terug kon bellen over de uitslag.

De uitslag was zeer teleurstellend, NEEN zij kon niet terug naar de crisis, ik moest met de behandelende arts contact opnemen over eventueel een andere kamer en het te volgen plan van aanpak. Gezegd dat ik zeer teleurgesteld was en er niets van begreep, volgens mij is het in het belang van mijn vrouw dat ze in ieder geval op een afdeling zit waar ze nog enigszins kan functioneren, dat kon ze op deze afdeling totaal niet, op de crisisafdeling werd omdat mijn vrouw letterlijk om en om goede en slechte dagen had, op de slechte dagen een boterhammetje en een glaasje melk gebracht, dit deden ze niet op de opname afdeling, met als gevolg dat mijn vrouw die gehele dag niet uit haar bed durfde te komen en dus geen eten kreeg.

Mijn dochter gebeld om de uitslag door te geven, deze heeft Dhr. van Lierop teruggebeld en kon zich op een gegeven moment niet meer inhouden en heeft hem toen uitgescholden. Ik ben in woorden netjes gebleven, mijn gedachten verklap ik echter niet. Ik zou 's middags voor 16.30 uur teruggebeld worden door haar behandelend arts dr. Oosterhuis, om 16.28 uur belt echter Sjaak Weeda om te vertellen dat dr. Oosterhuis nog druk doende was en mij iets later zou bellen. Dat deed hij, hij vertelde mij dat Anita ernstig ziek was ( daar was ik inmiddels zelf ook al achtergekomen!!!!) en dat zij rust nodig had, ik vroeg wat de therapie ging inhouden, hij vertelde dat er geen therapie zou zijn omdat zij daar nog niet aan toe was, eerst rust, dus ook de ene keer sport in de week en de ene keer een kleurplaat invullen in de week kon ook niet!!!, dus dat hield in gewoon lekker niets doen de hele dag, op een stoel zitten (met barsten), hoe kan zij hiervan opknappen, of anders hoe houdt zij dat uit in afwachting van het CIB, volgens mij wordt je daar alleen maar gekker van, deze twijfels ook geuit, ook de kamer aangehaald, helaas ook dit haalde niets uit, gezegd over de kamer dat als ze iemand in de Bijlmer zo'n kamer zouden geven, ze binnen de kortste keren een gevangenis oproer aan hun broek zouden hebben, mocht allemaal niet baten.

Dr. Oosterhuis maakt vervolgens nog een afspraak voor mij met volgens mij psycholoog Dr. Blom, de volgende dag om 15.00 uur (17 maart).'s Avonds met Jessica en Vincent naar Anita, bij binnenkomst opgevangen door een verpleger, die ons vraagt of wij Anita mee gingen nemen omdat hij dat gehoord had, gezegd dat, dat niet het geval was, gevraagd wat er zou gebeuren als we dat wel zouden willen?

Dan zou dat niet kunnen zei hij, aangezien dat er dan een IBS aangevraagd zou worden. Oké zeiden wij, toen uitgelegd dat wij het misschien wel aan hem zouden gaan vragen maar met als doel om Anita te laten zien dat wij ook niets konden doen en dus machteloos stonden, het wel wilden maar niet konden. Dit is ook gebeurd waarna hij die avond zei dat, dat niet kon ivm. IBS!

Op een gegeven moment ontstond er tijdens het gesprek een heel raar misverstand, we vroegen aan hem hoe het zat met Anita's bed dagen, of het mogelijk was dat zij toch een boterhammetje op bed kon krijgen, dat kon niet zo vertelde hij, terwijl haar arts gezegd had dat het wel kon, de consequentie was dus dat zij een gehele dag op bed lag zonder eten!, toen zei Jessica tegen mij dan moeten we dat maar voor haar meenemen (een boterham dus), ja zei ik dan moeten we dat maar doen. Echter op de een of andere manier begreep de verpleger dat wij Anita wilden meenemen, hij stond snel op en zei ons dat hij ons de deur moest uitzetten omdat wij Anita wilden meenemen, stom verbaasd vroegen wij hem om uitleg, en na veel verder vragen bleek dat hij dacht dat wij gezegd hadden dat wij Anita nu gingen meenemen, uitgelegd dat, dat niet het geval was maar dat wij het over een boterham hadden die we wilden meenemen en toen keerde de rust weer enigszins weer, maar er bleef wel een zeer raar gevoel hangen.

Die avond hebben we foto's genomen van Anita's kamer, nog een bizarre gebeurtenis, Anita verteld ons dat in de damesdouche er 2 ontharingsscheermesjes in de vuilnisbak liggen, inderdaad lagen die er, helaas in de drukte geen foto's van genomen, deze direct naar de verplegerspost gebracht waar zeer laconiek gereageerd werd met, o zeker een bewoner die dat vergeten is af te geven!!!

Lekker veilig gevoel geeft dat als je vrouw nog maar drie weken geleden tot 2 x toe haar pols heeft doorgesneden. Jessica had 's middags de PVP (patiënten vertrouwens persoon) gebeld, deze zou mij de volgende dag ook terug bellen. 17 Maart, direct om 7.30 uur gebeld met de opname of mijn vrouw een andere kamer kon krijgen, de verpleegster was net binnen, werd mij kortaf gezegd en er zou nog een overdracht plaatsvinden, of ik om 10.30uur kon terugbellen, leek mij een knap lange overdracht, maar gezegd dat, dat goed was.

De PVP gebeld, situatie uitgelegd, vond het zeer bedroevend en vreemd, kon echter niet aanwezig zijn tijdens het gesprek, daar de PVP van de BAVO op vrijdag vrij is (hebben wij weer), om 10.30 uur gebeld naar dr. Blom voor bevestiging afspraak, dit moest ik doen van dr. Oosterhuis, was in gesprek, kwartier later teruggebeld, was akkoord, om 15.00uur. Tot twee keer toe Anita aan de lijn gehad, eerste keer huilen en vragen om haar mee te nemen, verteld dat ik nog met van alles nog bezig was, en dat de PVP haar zou terugbellen voor informatie.

De tweede keer, kwam er verbijsterend nieuws, Dr. Blom was langs geweest en had tegen haar gezegd dat als zij weg naar huis wilde dit mogelijk was!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Echter de consequentie is dat het CIB dan waarschijnlijk ook niet doorgaat, wat dan????? PVP opgebeld die gaf advies om zwart op wit te krijgen dat de BAVO alles in het werk moest stellen om haar alsnog in het CIB te krijgen.
Ik heb er een zwaar hoofd in. ( Later heb ik van Anita gehoord dat toen Dr. Blom binnenkwam, het eerste wat hij tegen haar gezegd had dat de regiomanager Wim van Lierop direct tegen hem gezegd had dat de crisisafdeling niet doorging, m.a.w. dit wist de heer van Lierop al toen we bij hem in kantoor zaten, echter hij wilde natuurlijk geen stennis daar, en praatte vrolijk met ons mee, en gaf ons zodoende het idee van een begripvol iemand die onze zaak ging verdedigen, terwijl hij eigenlijk al direct wist dat het niet doorging, dr. Blom mocht het vuile werk opknappen! )

Dat zware hoofd is niet onterecht geweest. Het is uitgelopen op een gigantisch fiasco. Om 15.00 uur naar Dr. Blom, deze deed zeer amicaal en of het een fluitje van een cent allemaal was.
Aanwezig waren Anita, Jessica, dr. Blom en ik. Dr. Blom begon met: uw vrouw wil naar huis dat is geen probleem, als u haar mee wilt nemen kan dat hoor.Wij reageerden met dat we dat heel vreemd vonden, aangezien Dr. Stammen van de crisisafdeling al weken geleden, Dr. Oosterhuis en het verplegend personeel (Jan Geelhoed) gisteren, nog gezegd hadden dat zodra Anita aangaf weg te willen gaan direct de crisisdienst gebeld zou worden en zij met hele grote zekerheid een IBS zou krijgen.

Mijn dochter vroeg of dhr. Geelhoed aanwezig was, dit werd door dr. Blom ontkend, echter toen we op het laatst vertrokken, liep hij voorbij, mijn dochter haalde daarop dr. Blom erbij en vroeg om opheldering, deze werd niet gegeven!!! Waarom dan? Vroeg hij, wij antwoorden vanwege dat ze haar polsen had doorgesneden en aan een persoonlijkheidsstoornis leed.

Nou die pols valt toch wel mee: zei hij, een krasje!!!!!!! Er hebben 5 hechtingen ingezeten, en ik heb al haar kleren moeten wassen vanwege het bloed, en dan noemt die …… dat een krasje. De situatie werd steeds duidelijker, ze wilden van ons af, want we zijn te lastig, pvp inschakelen, klachten indienen etc. De sfeer werd van toen af grimmiger, ik werd zeer kwaad, ik zei dat ze van ons af wilden, op een gemakkelijke manier mijn vrouw wilden lozen en ons met het probleem opzadelen, zoek het verder zelf maar uit. Ja antwoordde hij: als u uw vrouw mee wilt nemen moet u dat zelf maar weten.

De maskers vielen af, inderdaad dus lozen die hap, en ik was mijn handen in onschuld. Jessica belde intussen de pvp (Gerben), ze zette haar telefoon op luidspreker stand, en die vertelde dat de BAVO wel degelijk verantwoordelijk was voor goede nazorg en ze niet zo maar iemand konden ontslaan en dat daar de kous mee af zou zijn.
Dr. Blom ontkende dit, wij vroegen om nazorg bijv. het PIT, maar hij weigerde ook maar iets voor ons te regelen.
Ook betreffende de aanvraag voor het CIB, wij vroegen aan hem of hij wilde bellen of er achter aan wilde gaan, ja misschien dat hij ergens volgende week zou bellen, direct kon echter volstrekt niet en ook wilde hij niets ondertekenen dat hij dit zou proberen te regelen, gezien het verloop van het gesprek kunnen we dat wel op onze buik schrijven.

Ik zei Dr. Blom, dat ik het zeer laag vond om tegen mijn vrouw te zeggen dat ze zomaar weg kon (ze wilde niets liever dan dat, uiteraard) en ons op zo'n manier tegen elkaar uit speelde, begrijp me goed, ik wilde mijn vrouw daar ook weg hebben, maar nogmaals het enigste wat ik wenste was dat zij terug zou gaan naar de crisisafdeling!!!!!!! Maar gezien het verloop van het gesprek, wilde ik mijn vrouw zeker niet meer achterlaten bij de Bavo.
De sfeer werd nog grimmiger, ik duwde Dr. Blom de foto's van de kamer van mijn vrouw onder zijn neus en vroeg of hij dat normaal vond, ik noemde hem vervolgens van alles en nog wat,in mijn emoties ben ik erg ver gegaan, maar ik was zeer vertoornd.

Uiteindelijk zijn we naar Anita's kamer gegaan hebben haar spullen gepakt, Dr. Blom regelde een recept, we hebben hem verteld dat dit alles nog een staartje gaat krijgen, bij het verlaten van het pand zei dr. Blom dat hij het onverstandig vond dat wij mijn vrouw gingen meenemen, maar daarop vroeg mijn dochter of hij er achter wilde zeggen dat hij geen IBS wilde aanvragen! en of hij dat ook t.z.t. voor de rechter wilde getuigen, mooie manier om zichzelf weer vrij te praten.

Maandag bel ik de pvp, en de klachten commissie, we zien wel hoe het verder gaat, Anita is nu thuis, voor een maandag een afspraak gemaakt bij Dr. Duran. Al met al is er sprake van schrikbarende middeleeuwse toestanden, mensen die zonder reden in de separeer geduwd worden, bij Anita op de afdeling zat namelijk een man die 1,5 maand geleden uit verveling (hoe zou dat nu komen) een ruit had ingeslagen omdat hij al een hele tijd niet buiten was geweest, deze werd telkens opgehaald terwijl hij bijvoorbeeld gewoon tv zat te kijken en meegenomen en vervolgens in de separeer gezet, waarom??, was dat nog wraak of zo??, geen idee, maar hij had het van tevoren tegen Anita gezegd dat ze dat bij hem deden, en Anita dacht in eerste instantie, nou dat zou toch wel meevallen, maar de volgende dag zag ze het met eigen ogen gebeuren.

Er is nog een andere afdeling, opname 3 die mensen zie je helemaal niet, het schijnt of in ieder geval gaan daar verhalen van rond, dat die zo'n beetje constant in de separeer zitten, voor hoelang?, wie zijn die mensen, heel veel patiënten krijgen namelijk geen bezoek meer, de familie vrienden en kennissen hebben vaak afgehaakt, wat begin je in je eentje tegen zo'n systeem?

Vraag: Wat is nu de ware reden dat Anita niet terug naar de crisisafdeling mocht, zou dat een financiële zijn, dat de ene afdeling duurder is dan de andere of zo iets, ik vraag het mij af?

Anita had vanavond een goede avond, we konden gewoon praten over alles wat er gebeurd was.De volgende dag is wat minder ze ligt nu op bed en wil er waarschijnlijk niet uitkomen.
Ik ga vanmiddag even wat andere spijkerbroeken kopen voor haar, zodat ze wat gewoons aan kan trekken als ze naar buiten wil. Zondag praat ze in ieder geval gewoon, maar wel is ze telkens heel erg moe, en slaapt ze heel lang.

Nu volgt een latere toevoeging, gemaakt op 12-05-2006.De eerste 4 weken dat Anita thuis was, ging het redelijk goed, in ieder geval een stuk beter als toen zij in de Bavo zat, haar “slechte” dagen, waren een stuk beter, ze had wel moeite met er uit te komen, maar ze praatte gewoon, niet kinderlijk en om te eten en te roken hadden we afgesproken dat ze gewoon naar beneden zou komen, dit deed ze ook Gedurende die periode zijn we zelfs nog twee keer uit eten geweest! (dat vond ze altijd heerlijk om te doen) en we zijn een keer naar het lage bergse bos geweest om te wandelen en hebben daar lekker even gezeten om koffie te drinken en een broodje gezond te eten.

Echter vanaf die zondag 16 april, werd zij steeds depressiever, de situatie verergerde aanmerkelijk. Inmiddels hadden wij een brief gekregen van Dhr. van Lierop, waarin ons nazorg werd aangeboden, d.m.v. Mevr. Ensing, psychologe, we zijn daar 3 x geweest, dit was in afwachting totdat er plaats zou zijn in een groep die speciaal op borderliners gericht zou zijn en waar zij dan 2 x per week naar toe zou kunnen.

Het laatste gesprek wat wij met mevr. Ensing hebben gevoerd, heb ik gevraagd of Anita inmiddels was aangemeld, bij deze groep, ja dat was het geval, wanneer zou dit dan gaan plaats vinden, haar antwoord was dat, dat in de zomer zou gaan gebeuren, WEER MAANDEN WACHTEN, op mijn vraag of dit alles niet na alles wat wij inmiddels hadden meegemaakt wat sneller kon plaatsvinden, werd gezegd dat, dat niet kon. (einde verhaal)
Ik heb gevraagd om alle hulp die zij mij konden bieden, de PIT werd aangevraagd die zouden vrijdag komen.

Verder kon Anita als zij het moeilijk kreeg naar Zevenkamp voor een BOR bed, Anita en ik hadden daar geen zin in, omdat wij daar het nut niet van inzagen, of ze nou thuis sliep of daar, maakte volgens ons niets uit. Er werd ons ook aangeboden omhaar eventueel weer op te nemen op de crisis afdeling, dat was meer bedoeld om mij te ontlasten, echter ik heb geantwoord, dat er dan eigenlijk het tegenovergestelde gebeurde, dan moest ik namelijk na mijn werk als een speer eten koken, eten opeten, afwassen, een was erin gooien, etc. en vervolgens op bezoek naar Anita, m.a.w. de belasting ging dan juist omhoog, dus nee liever niet. (buiten het gegeven dat ik haar liever helemaal niet meer in de BAVO zag, en zijzelf zag dat al helemaal niet meer zitten). Dat was het laatste gezamenlijke gesprek met mevrouw Ensing.

Op dinsdag had Anita een zeer slechte dag, ze sprak regelmatig over zelfmoord (dit deed ze trouwens vaker), maar ze kwam ook haar bed niet uit, alles was te zwaar voor haar. De volgende dag 's ochtends heb ik tegen haar gezegd, dat ik niet naar mijn werk zou gaan, nee, zei zij, gisteren was een slechte dag, je moet vergeten alles wat ik gezegd heb, nu is een goede dag en het lukt wel weer.

Zij had om 09.30 uur een afspraak op de BAVO met psychiater Dr. Oei, die inmiddels aan haar was toegevoegd i.v.m. haar medicatie, ik zei, ik ga naar mijn werk, als jij beloofd dat je geen gekke dingen gaat doen, ja ik beloof dat ik geen gekke dingen ga doen, was haar antwoord. (achteraf, dacht ik, misschien dat haar gedachten al zover waren, dat ze het geen gek ding vond), ze vertelde dat ze naar Dr. Oei zou gaan en daarna door naar de Oosterhof om een ochtendjas te halen, vervolgens ben ik naar mijn werk gegaan.De kinderen waren thuis.

Om 11.30 uur heb ik naar huis gebeld, Vincent nam op en vertelde dat Jessica even naar de huisarts was, en Anita er nog niet was, dat kon natuurlijk, want zo laat was het nog niet.

Om 12.30 uur weer gebeld, Anita was er nog steeds niet, ik begon mij ongerust te maken. Ik besloot om 13.00 uur, Dr. Oei te bellen (inmiddels hield ik regelmatig telefonisch contact met de kinderen en zij met mij), de receptioniste vertelde mij dat Dr. Oei bezig was en ik over een ½ uurtje even terug kon bellen.

Dat werd een uur later, want ik moest in de winkel klanten helpen, omstreeks 13.55 uur kreeg ik Dr. Oei aan de lijn, Anita was nog steeds niet thuis, ik vroeg aan Dr. Oei of Anita vanochtend langs was geweest, ja zij was langs geweest, ik vroeg aan Dr. Oei, hoe zij Anita vond over komen, deze zei dat zij haar goed vond overkomen ze had een recept voor twee weken medicatie meegekregen en was daarna weer weggegaan, ik zei Dr.

Oei dat zij vanochtend inderdaad goed was, echter gisteren had zij over zelfmoord gepraat en zij was inmiddels nog steeds niet thuis, en dat ik mij ongerust begon te maken (ze klaagde de laatste weken ook steeds meer over haar rug en knieën en handen, zo lang in de stad lopen hield ze dus volgens mij nooit vol).

Nadat ik had opgehangen, weer naar huis gebeld en gezegd dat ik de politie ging bellen, dat zal tussen 14.00 uur en 14.30 uur geweest zijn. Na een paar maal doorverbonden te zijn geweest kreeg ik bureau Oost aan de lijn, waarna ik het hele verhaal vertelde, dat zij psychiatrisch patiënt was en depressief en inmiddels nog steeds niet thuis was, de politie nam alles op en zou weer contact opnemen als ze wat zouden horen.

3 Kwartier later stond er een agent in de winkel, deze vertelde mij dat Anita een eind aan haar leven had gemaakt. Reageren.

Onze dochter van 14 is door zelfdoding om het leven gekomen in juni 2006. Wij willen graag in contact komen met ouders die ook zo'n jong kind door suïcide verloren hebben. Nellie. Reageren.

Het huwelijk met mijn man eindigde na 30 jaar in een nachtmerrie. Hij ontspoorde doordat hij na 20 niet te hebben gedronken opnieuw aan de drank ging. In februari 2005 is hij overleden door zelfdoding. Ik zoek lotgenoten. Reageren.

Drie maanden geleden heeft mijn ex-vriend de keuze gemaakt om uit het leven te stappen. Wij hadden een moeilijke, maar toch heel vaste en dichte relatie achter de rug van vijf jaar. Jonathan, mijn vriend, kon deze breuk heel moeilijk verwerken. Ik was het enigste dat nog telde voor hem. Ik heb nooit heel goed beseft dat hij er zo diep inzat, nooit gedacht dat hij tot die stap zou overgaan.

Nooit gedacht dat hij zo zijn liefde voor mij wilde vereeuwigen. Hij zag me echt wel heel graag en nu is hij er niet meer.

Ik kan het moeilijk aanvaarden. Mijn plaats was misschien toch wel naast hem. Ik troost me, en ik hoop dat het ook werkelijk zo is, met het feit dat hij nu rustig en gelukkig is. Maar toch, de dagen zonder hem zijn zo zwaar, soms heb ik zo wreed zin om hem achterna te gaan, dat we weer samen zijn. Ik hoop dat hij mijn liefde nog kan voelen... Ik mis je, beestje! Reageren.