Mijn zoon, Hans de Vries heeft zich een jaar na de dood van zijn dochter, verhangen. Hoewel ik vreselijk veel verdriet heb, ben ik ook erg trots dat hij mijn zoon is. Ik heb dan ook een website voor hem gemaakt en ik wil ook graag dat veel mensen hem leren kennen. Zou u zo vriendelijk willen zijn om de link van zijn site te plaatsen? Ik heb gezien dat u er meer heeft geplaatst. U zou mij er een groot plezier mee doen, het heeft me goed gedaan om deze te maken. hij is bijna af maar hij mag al gezien worden. Ik hoop graag antwoord van u te krijgen of dat kan of niet. Bezoek de website. Met vriendelijke groet, Bep.

Ik ben een vrouw van 24 jaar en heb mijn moeder verloren toen ik bijna 4 was, door zelfdoding. Ik heb nooit over mijn gevoelens gepraat en ook niet met mijn vader er verdriet om gehad. Ik snap niet hoe dat kan en of mijn verdriet dan weg is gestopt. Ik vroeg me af of jullie dat misschien zouden weten. Ik wil er graag om kunnen huilen, al heeft dat ook niet alles. Maar ik heb gewoon een slot die ik zelf niet open krijg. Hebben jullie misschien adviezen in wat ik zou kunnen doen. Alvast bedankt. Groetjes Mariska .

Ik ben een meisje van 17 wat heel erg geïntreseerd is in zelfmoord, en zou er graag meer over te weten komen. Nu vroeg ik me af of dat iemand die een zelfmoord poging wil plegen of heeft gepleegd, of misschien een naaste daarvan, ook met mij zou willen praten. Alvast heel erg bedank!
Inge. Reageren

Ik heb 2 weken geleden (19 aug 2007) mijn vriend gevonden opgehangen aan de trap in de gang van ons huisje. Ik dreigde ermee uiteen te gaan als hij zijn depressie niet wou laten behelpen en hij kon niet zonder mij leven, ik was zijn alles en vulde zijn gaten op, we pasten in elkaar als een puzzel en door het feit mij kwijt te spelen en dat hij het zelf niet aankon,het leven,de maatschappij heeft hij het zo opgelost...voor hem heeft het leven nooit gemoeten maar hij leefde nu eenmaal... Hij smste nog dat dit zijn laatste berichtje ging zijn en zocht me nog op om dag te zeggen en dat ik ga moeten opdraaien voor de gevolgen en dat ik het zwaar ging krijgen en ik maar denken dat hij het had over het materialistische van ons samen,nee hij had dit in gedachten en ik vatte de signalen te laat,toen ik het door had ben ik in spoed naar huis gereden,onderweg nog gebeld om hem aan de lijn te houden tot ik thuis was,maar het lukte niet ,ik kwam 20 min te laat...en dacht hem nog te kunnen reanimeren maar deze keer ipv pillen heeft hij voor een definitief einde gezorgd,nu kon ik hem er nooit meer doorhalen...hij heeft wat hij wou,rust,eindelijk goed kunnen slapen,geen minderwaardigheidsgevoelens, of confrontatie met het sociale leven, de maatschappij maar als zijn dierbaren blijven achter,zelfs zijn oogappel 'zijn moemoe'.

Dit is een slechte film die je niet kan terugspoelen of voortspoelen,nee deze stopt gewoon zonder boe of ba en is niet te vatten. Reageren.

Bekijk eens de website Snap Jij Het ?

Op deze site zul je in de komende tijd meer en meer informatie over rouw na zelfdoding vinden. Het is onze bedoeling dat je je er thuis voelt, veilig voelt, en herkenning zult vinden. Maar ook dat je je ei er kwijt kunt.

Hartelijke groeten, Ton Baakman

Mijn naam is Judith. Ik ben mijn moeder in juli 2007 verloren aan zelfdoding. Mijn moeder was ziek, ze had schizofreen. Mijn ouders scheidden 18 jaar geleden en mijn moeder stortte geestelijk in. Zij kreeg nog een kind toen mijn broertje van 18. Mijn moeder is al die tijd veel depressief geweest, het leven zag zij als een hel. Ze vond niks leuk en alle dingen die wij in ons leven meemaakte interresseerde haar niet. Ons gezin bestaat uit zijn 5-en. Mijn moeder, ik en mijn 3 broers van 33, 27 en 18. Onze vader liet ons in de steek.

In juli kreeg ik het afschuwelijk bericht, mijn moeder zat in het Mentrum. De laatste 2 jaar ging het heel slecht met haar, de stemmen en geesten (door haar ziekte) werden heftiger. Ik kreeg een telefoontje dat mijn moeder vermist was, ik schrok en wist meteen dat het niet goed zat. Mijn moeder is nl overal op tijd en gaat nooit zomaar weg. Dan gebeurt er iets dat je denkt dat alleen in films zoals CSI of 24 gebeuren, ik zie op het nieuws dat er een vrouw in het water is gevonden. ik naar de politie en ja na 2 dagen komen we er achter dat het mijn moeder was. De politie kon haar niet meer identificeren aan de hand van foto's die wij gaven. Dus ik en mijn broer moesten doen wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Haar identficeren. Ik liep binnen in het mortiuarium en op dat moment is het alsof de tijd stil gaat staan, de wereld onder je vandaan gaat en je ergste nachtmerrie waarheid wordt.

Ik kon het niet geloven, het was mijn moeder.

We hebben haar een uitvaart gegeven zo bijzonder, maar nu, 4 maanden later is de pijn en verdriet alleen maar meer. Het besef in het begin is er niet. Je leeft in een roes en hoopt steeds dat het een droom is. En dan komen de momenten dat je je beseft dat ze er niet meer is.Dat is voor mij mijn breekpunt dan kan ik huilen en schreeuwen.

In het begin was het verdriet en pijn, de laatste tijd is het ook woede en boosheid, waarom nu!! waarom heeft ze ons in de steek gelaten, hield ze niet meer van ons?? en dan ook het falen, het gevoel dat je gefaald hebt als kind.

Mijn moeder laat een leegte achter in mijn hart die voor altijd deels leeg zal zijn. Ik hield zielsveel van haar, maar dat maakt de pijn en gemis veel erger.

Mensen in de omgeving zijn heel makkelijke en kunnen zeggen ja je moet door, is makkelijk gezegd, mijn moeder was alles wat ik had. ik ken mijn vader niet.

Ik ben nu ook boos en jaloers op alle mensen die hun ouders nog hebben. Ik ben wel 31 heb een partner, maar toch voel ik me wees en eenzaam.

Reageren