Mijn zoon Robert van der Valk heeft op 31 december 2007 zelfmoord gepleegd door uit een bouwkraan te springen.
Dit verlies is nog steeds elke seconde van de dag voelbaar, wat dreef hem tot dat moment? Deze vraag en nog vele andere verwanten verhalen zijn besproken bij Carla den Hartog. Nee, nooit zullen we het weten wat hem echt tot deze daad gebracht heeft. Maar met lotgenoten hier over te praten krijg je uiteindelijk toch weer een zetje in de goede richting. Mijn vrouw Joke had dit zeker nodig, zelf denk ik het redelijk aan te kunnen. Maar elke dag een verdrietige vrouw te zien, gaat ook niet in je koude kleren zitten. Want we hebben nog een mooie dochter die haar kleine broertje kwijt is, en die ziet haar moeder letterlijk wegkwijnen.
Dit alles vreet energie natuurlijk. Daarom ben ik blij dat Carla ons in contact gebracht heeft met deze lieve mensen van de lotgenoten groep. Het geeft ons mede nog steeds kracht om elke dag de draad weer op te pakken. Mijn vrouw houdt met een van de lotgenoten nog steeds contact. Dit is ook een fijn gegeven om elkaar te blijven steunen.
Nogmaals Carla, hartelijk dank voor je gastvrijheid en we blijven elkaar bellen en mailen uiteraard,
Persoonlijk vind ik dat je een lintje verdient en mijn vrouw en dochter ook,
Cor van der valk
-- Gedicht van een van zijn vele vrienden, Bob:
Er is een jonge jongen genaamd Robert
Die door zijn puberteit gevangen werd,
Vrolijkheid en sfeer wist hij te maken,
Met opmerkingen wist hij mensen te raken,
“Mijn moeder prakt mijn eten”,
Niemand van Centerparks zou dat vergeten,
Pitjes maken, een moezzie of een vogel zijn,
Springen of het aten van Canei wijn,
Hij was en is een goede jongeman,
En niemand die hem vergeten kan,
Wij houden van hem en iedereen weet,
Dat je zo'n jongen never nooit meer vergeet!
Mijn vraag en van vele anderen is waarom?
Helaas denk ik niet dat ik dat antwoord te weten kom,
Jongen het doet mij wel pijn, hopelijk jou niet meer,
Jou missen doet vrienden en familie wel ontzettend zeer,
Het was jouw keuze, het was jouw leven,
Ook al had je het maar 18 jaren gegeven,
Ik geef je een knuffel, een kus, een box, een handgroet,
Een schop, een wedgie of een hoopje als het moet!
Kon ik dat maar en was je maar hier!
Kon ik het maar delen met al ons plezier!
Je blijft maar spoken en blijft maar praten,
Zelf heb je besloten om ons te verlaten,
Zoveel vragen zoveel onweet,
Zoveel tranen, zoveel druppels zweet!
Vochtige ogen en een kloppend hart!
Dit nieuwe jaar geeft een vreemde start!
Had je maar gewaarschuwd, of als dit of dat!
Iedereen heeft die gedachten ook al gehad!
Als je dat had laten gebeuren,
Had je ons dan niet laten treuren?
Veel vragen weinig antwoorden!
Gedachten en herinneringen doen het verwoorden!
Hopelijk heb je nu je blijdschap en je rust,
Maar je vlam zal branden en is niet uitgeblust,
Je bent hier, je bent daar, ergens en ik weet waar,
In mijn hart, in mijn gedachten en bij die van velen,
Onze herinneringen over jou zullen wij allen delen
Goede jongen, rare vogel, nummer 31 en gekke moezzieman!
Al ben je er niet, altijd dat jij mij nog aan het lachen maken kan!
Robert van der Valk, love ya mayne!
Bobbeeee!
Ik ben Bianca en op 18 augustus 2007 ben ik mijn partner Richard door zelfdoding verloren. Ik kon het niet geloven niet bevatten dat hij er niet meer was. Vaak dacht ik dat hij wel weer thuis zou komen.
Langzamerhand begon de werkelijkheid door te dringen dat ik hem nooit meer zou zien en dat ik na 5½ jaar relatie weer alleen zou zijn. Het is zo moeilijk te begrijpen waarom iemand dit doet. Ik wist dat het niet goed ging met Richard maar met zelfdoding had ik geen rekening gehouden. Na zijn overlijden zat ik met heel veel vragen en ik vroeg mezelf af wat ik verkeerd gedaan had en wat ik had kunnen doen om dit te voorkomen.
Ik praatte veel met vrienden en familie maar ik wilde graag met mensen praten die hetzelfde hadden meegemaakt. En dus keek ik op internet en vond de website van Carla en heb haar gebeld. Daarna ben ik bij haar geweest en zodoende heb ik mij opgegeven voor de groepsgesprekken. Het was erg bijzonder en emotioneel om de verhalen van de andere lotgenoten te horen. Ook bij hun is er een moeilijke periode voor het overlijden van hun dierbare aan vooraf gegaan. En ook hun worstelen met vele vragen, verdriet, gemis en pijn.
Door de gesprekken kun je dit samen delen en samen relativeren. Deze mensen weten hoe je je voelt en waar je mee zit. Hierbij wil ik hun nogmaals bedanken voor het samen zijn en het luisteren naar elkaar.
Carla wil ik heel erg bedanken voor haar gastvrijheid en de goede zorgen.
Ik vind het heel bijzonder dat zij haar huis openstelt voor lotgenoten. Het komt recht uit het hart. Lieve Carla, bedankt en tot gauw! Bianca
Op 11 juni van dit jaar is onze liefste Priscilla, op 22 jarige leeftijd, door zelfdoding om het leven gekomen. Sinds deze traumatische gebeurtenis is ons leven in tweeën gesplitst. Er is een leven voor haar zelfdoding, en na haar zelfdoding. Het leven gaat verder. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn. Wij moeten onze dochter missen…
De pijn die wij voelen, is moeilijk onder woorden te brengen. De mensen in onze omgeving zijn lief voor ons en proberen vanuit hun eigen ervaringen hun medeleven te tonen. Maar je voelt dat het voor de meeste mensen moeilijk is om zich echt in onze situatie te verplaatsen. Laat staan in Priscilla’s situatie. En dat is juist waar wij behoefte aan hebben. Aan begrip voor, en inzicht in Priscilla’s situatie. We dachten dat we haar heel goed kenden. Maar we moeten haar nog beter leren kennen om de antwoorden te vinden op de vragen die we ons nu stellen. En dat is waar Carla den Hartog ons leven heeft verrijkt.
Carla heeft zelf geworsteld met de zelfdoding van haar zoon Harold. En zij is tot het inzicht gekomen dat de nabestaanden van zelfdoding elkaar enorm kunnen helpen bij de verwerking van het trauma. Sindsdien stelt zij haar huis open voor lotgenoten, en helpt zij een heleboel mensen met de verwerking van hun verdriet. Ook wij hebben het voorrecht gehad om deel te nemen aan zo’n lotgenotengroep.
We waren getroffen door de gastvrijheid en openhartigheid van Carla den Hartog. Maar evenzeer waren wij onder de indruk van de andere lotgenoten in de groep. Hun verhalen hebben ons geraakt, geroerd en vaak ook gefascineerd. Want net als Priscilla waren ook de andere familieleden/geliefden die uit het leven zijn gestapt, boeiende en uiterst waardevolle personen. Voor ons is dat de essentie: om te blijven inzien dat ook deze personen een vol leven hebben geleid. Met alles wat daarbij hoort. Helaas – inderdaad - verzwaard met een last die uiteindelijk ondraaglijk bleek te zijn. Maar ze hebben wel geleefd. En wij proberen het leven van onze Priscilla te eren, en niet alleen maar stil te staan bij de manier waarop ze is gestorven.
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Om dat te kunnen doen, moeten wij eerst ons schuldgevoel, onze onmacht, ons onbegrip en zelfs onze boosheid overwinnen. En daar heeft de lotgenotengroep een belangrijke rol in gespeeld. Door alle informatie over zelfdoding en door de verhalen van de andere lotgenoten hebben wij een veel scherper inzicht ontwikkeld in het onderwerp. En dit inzicht versterkt ook ons begrip voor de keuze die Priscilla heeft gemaakt. Een keuze die wij, hoe moeilijk ook, hebben te respecteren.
We zijn dankbaar dat we Carla en de anderen (B, J en C, A) hebben leren kennen. En dat we door de verhalen ook hun dierbaren een beetje hebben leren kennen.
P en C.
Gedicht van haar moeder:
Voor mijn elfje, Priscilla
Voor mijn lieve dochter
Die, als het elfje dat zij was, is heengevlogen
Naar een mooie wereld, vreedzaam en sprookjesachtig
Omringd met alle liefde, die wij voor haar voelen
Dag mijn kindje
Dag mijn elfje
Later zien wij elkaar weer terug
Mama