Allereerst wil ik je hartelijk danken voor de gastvrije ontvangst en het openstellen van je huis. Zoals ik begreep doe je dit al jaren ter nagedachtenis aan je zoon Harold. Het is prachtig dat je een zo negatieve ervaring kan delen met mensen die iets soortgelijks meemaakten. We kunnen kracht putten uit elkaars ervaringen.
 
Ik verloor mijn man door zelfmoord.

Het is iets waarvan je denkt dat het je nooit zal overkomen. Je denkt dat je altijd kunt praten en een arm om iemand kan slaan.
 
De gesprekken met lotgenoten bij Carla thuis hebben veel voor mij betekend. er was begrip en we kregen inzichten door naar elkaar te luisteren.
 
Begrijpen zullen we het nooit. Dat is ook de moeilijkheid van een zelfmoord. Je blijft voor eeuwig zitten met de waaromvraag.
 
Om de beurt hebben we ons verhaal verteld  6 zondagen lang.
We luisterden naar elkaar en werden emotioneel. We gingen door een tunnel maar aan het eind van de dag voelde het goed. het was prettig om uitgebreid je verhaal te kunnen vertellen aan lotgenoten!!!
 
Met een van onze groepsgenoten liep het minder goed. ook dat gaf ons kracht.
Ik hoop dat het beter gaat met hem......Het blijft een worsteling.
 
Al met al had ik veel aan de bijeenkomsten bij Carla.
 
ik hoop op nog een ontmoeting met onze groep in de toekomst.
 
groetjes marianne

 

 

* * *

 

Beste lezer of lotgenoot, 

Bij Carla kreeg ik de mogelijkheid om mijn nare ervaringen met lotgenoten te delen. Er was herkenning bij de andere verhalen en ik voelde steun toen ik uitgebreid over mijn broer en onze getraumatiseerde jeugd kon vertellen. Bij Carla voelde ik me op mijn gemak. Elke week werden we getrakteerd op een pan heerlijke zelfgemaakte soep.  Helaas werd ik plotseling geconfronteerd met de zelfmoord van mijn broer Marc. Deze zelfmoord veranderde mijn leven. Ik blijf achter met vragen die nooit beantwoord zullen worden.

Mijn broer had zijn leven beeindigd door het innemen van grote aantallen medicynen.  We hebben een zwaar leven achter de rug. Hij hoorde ook stemmen. Hij kreeg dan dwingende opdrachten. Ik denk zelf dat dit het antwoord op de waaromvraag is. Hij klonk juist heel positief(of had ik tussen de regels niet goed geluisterd, en was hij al bezig met zijn afscheid). We hebben sinds vroeger altijd een goede band gehad, door allerlei vervelende gebeurtenissen heb ik lange tijd geen kontakt met hem gehad. Door slechte familierelaties met overige familieleden maakt dit dat ik dit proces alleen moet verwerken, dit is enorm zwaar en pijnlijk.

Ik ben door deze tragedie niet alleen mijn broer kwijt geraakt maar ook het kontakt met mijn andere broer is definitief verbroken.   Ik wens alle bezoekers van de site heel veel kracht om door te gaan, liefs, Marijke

 

* * *

 

Ik wil je heel hartelijk bedanken voor de hele fijne zondagen! Het was een fijne ervaring om met lotgenoten samen te zijn en mis die zondagen best wel een beetje. Ook de gastvrijheid was helemaal super, wat heb je ons allemaal verwend.

 

Het etentje was ook een mooie afsluiter, lekker en gezellig. Nu moeten we allemaal alleen door maar dat gaat dankzij jou zeker lukken! Heel veel liefs, Yvonne.

 

* * *

 

 Het is inmiddels bijna 17 jaar geleden dat mijn vrouw
 zichzelf door ophanging van het leven beroofde.
 Een dramatisch, maar uiteindelijk begrijpelijk besluit na
 een leven met perioden van ondraagelijk lijden. Ondragelijk
 voor haar en ook heel moeilijk voor de gezinsleden.
 
 De achterblijvers (mijn 3 dochters en ik en overige
 familieleden) zijn verder gegaan, moesten verder gaan
 natuurlijk.

 Zoals te verwachten deden zich wel (grote) problemen voor
 maar, terugkijkend kan je zeggen dat het over het algemeen
 vrij goed is gegaan, vaak tot ieders eigen verbazing.
 
 Maar toch al is het nog zo lang geleden: tijdens het
 schrijven van dit stukje wordt ik overvallen door verdriet.
 En op bepaalde punten in mijn leven bleef ik stokken, kwam
 ik niet verder. Zo bleef het voor mij onmogelijk een echte
 relatie aan te gaan.
 
 Mede om die reden heb ik verschillende therapieën gevolgd.
 
 Die leidde vaak wel tot wat meer inzichten, maar mijn
 beperking bleef bestaan.
 
 Via internet vond ik de site van Carla den Hertog, waar ik
 zag dat zij gespreksgroepen voor nabestaanden had. 
 Na een tijdje heb ik Carla gebeld en gevraagd of ik in
 aanmerking kon komen voor een van haar gesprekgroepen.
 Ik heb eerst een 'intake'-gesprek met Carla gehad, waarin
 zij vertelde wat de bedoeling was en hoe de groepen waren
 opgezet en ik van mijn kant kon vertellen wat mij was
 overkomen en wat mij nog steeds bezighield.
 Uiteindelijk ben ik bij de groep terechtgekomen die in het
 voorjaar van 2010 is gestart.
 
 Bij de eerste bijeenkomst, die een groot deel van de zondag
 duurde, vertelde Carla haar verhaal, dat over de zelfdoding
 van haar zoon Harald gaat. Wij als deelnemers konden ervaren
 wat zo ongeveer de bedoeling was als we zelf aan de beurt
 zouden komen.

 Gedurende de dag schotelde Carla ons een heerlijke lunch
 voor, naast de koffie en thee en ander lekkers dat we
 kregen.
 Carla vind het belangrijk dat je goed eet als je veel
 emoties doormaakt.
 Dat patroon van verwenning herhaalde zich elk weekend.
 Voor alles wat Carla geeft en doet vraagt ze geen enkele
 bijdrage.
 Vind ik wel jammer eigenlijk en een beetje onterecht, maar
 ze heeft het altijd zo gedaan en ze ziet het als een
 eerbetoon aan Harald.
 
 De weekenden daaropvolgend was telkens een andere
 deelnemer/deelneemster aan de beurt om zijn/haar verhaal te
 vertellen.
 Alle verhalen waren geheel verschillend, maar wel erg
 emotioneel en zonder uitzondering 'indrukwekkend'. Je kreeg
 ook zo'n idee van 'O, zo kan het ook lopen' of zo kun je er
 ook tegenaan kijken. Het klinkt raar maar het was leerzaam,
 omdat je ziet hoe iemand anders met een vergelijkbare
 moeilijke situatie omgaat.

 En je leert luisteren, hield Carla ons voor.
 
 De dag waarop ik mijn verhaal vertelde was voor mij erg
 emotioneel natuurlijk. Ik had er wel als een berg tegenop
 gezien.
 Ik ben bewust heel open geweest en heb alles verteld, alle
 details, ook en juist de details waarin over mezelf een
 negatief idee heb.
 Ik vond dat ook noodzakelijk, omdat schuldgevoel voor mij
 een groot probleem is (en vermoedelijk voor iedereen in een
 dergelijke situatie).
 Aan het eind van de dag was ik behoorlijk 'doorgedraaid',
 maar dan op een positieve manier.
 Eigenlijk heb ik niet eerder een situatie meegemaakt waarin
 ik mijn verhaal zo uitvoerig en volledig kon vertellen aan
 mensen die zo betrokken en geïnteresseerd zijn.
 Ik vond het heel bijzonder.
 
 De volgende dag kreeg ik de indruk dat ik door het
 vertellen van mijn verhaal een wezenlijke verandering had
 ondergaan, maar dat bleek jammer genoeg een illusie.

 (ik had er eigenlijk ook  niet op gehoopt).
 Het is jammer, maar dat maakt de ervaring voor mij niet
 minder waardevol.
 
 Nadat iedereen aan de beurt was geweest werd het
 groepsgebeuren beëindigd met een gezellig wok-avondje. En
 toen mochten wij, als deelnemers, het eten van Carla
 betalen, hoera!
 
 Carla, ik wil je hierbij nogmaals heel hartelijk bedanken
 voor alles wat je voor mij en de anderen hebt gedaan. Je
 doet heel goed werk op een hele speciale manier. Ik heb daar
 enorm veel waardering voor en ik kan iedereen, die in een
 vergelijkbare situatie zit, jouw aanpak van harte
 aanbevelen. En je bent een schat! Henk.