Afgelopen april, de 21e heeft mijn man ervoor gekozen uit dit voor hem zo moeilijke leven te stappen. Een half jaar daarvoor was de eerste poging, door met zijn auto frontaal tegen een boom aan te rijden. Dat heeft hij overleefd. gelukkig dacht ik. Nog niet wetend wat de oorzaak was. Eric was niet zo depressief toch? Pas in september 2010 is de diagnose gesteld, na paniek aanvallen. Dus medicatie volgde. Wel kort in de PAAZ gezeten. Maar hij wist vermoedelijk zijn psychiator goed te bespreken. Want enige weken later was hij weer thuis.

Met een thuisprogramma ging die aan de slag met dagtherapien. Na een rechtstreekse confrontatie met zijn verleden, zelfreflectie m.b.t. zijn levensloop, sloeg het noodlot toe. De angst voor de gevolgen van die emoties kon hij niet de baas. Er lag een klein stukje papier in de auto, met daarop: Het ligt niet aan jou ik hou van jullie. Zijn eerste signaal en zijn enige, zoals later zou blijken.

Hij komt net op tijd in het ziekenhuis en wordt geopereerd, na enige weken IC gaat het langzaam beter en beter. Hij komt hier bovenop. Hij krijgt spijt. Dat zegt hij ook. Dus vol vertrouwen en hoop blijf ik in hem geloven. Geloven dat dit een eenmalige schreeuw om hulp was. Hulp die hem nu geboden werd.

Op 18 april dit jaar haal ik hem op uit de revalidatie, de volgende dag moet hij voor een controle bij de chirurg zijn die hem via de trauma heeft binnengekregen. Intussen loopt hij kleine stukjes zonder stok en kan fietsen. Er staat jou niets meer in de weg om helemaal te oude te worden, spreekt de chirurg hem nog toe, tot over 6 weken, dan helemaal zonder hulpmiddelen, afgesproken?

De 20e fietsen we samen, gaan in het bos zitten, hij vertelde me te genieten van de rust. Rust die hij nog harder nodig had, dan ik kon vermoeden, maar wat ik nog steeds niet verwachtte.
De volgende morgen, begint als alle anderen. Maar bij thuiskomst van boodschappen doen, doe ik de vreselijke ontdekking. Eric kon het leven dus toch niet meer aan. En ik kon dat niet zien. Ik wilde dat ook niet zien. Omdat ik blij ben met het leven. Ik geniet. Maar vanaf nu niet meer. Mijn maatje is er niet meer. Mijn grote liefde. Wat een klap krijg je dan te verwerken.

En hoe nu verder? Hoe ga ik het oppakken? Verstandelijk weet je dat je niet de enige bent, maar je gevoel zegt anders.

Waarom dit verhaal? Omdat ik via de site van Carla, bij haar ben terecht gekomen. Ik wist niet wat ik me erbij moest voorstellen. Maar ik ben zo blij dat ik ben gegaan. Ik vond herkenning, troost en saamhorigheid.
In huiselijke sfeer, bij Carla thuis.

Daarom, Carla nogmaals bedankt voor je gastvrijheid, je luisterend oor, net als de overige leden van de praatgroep van eind 2011.

Ik geloof in de kracht van ieder mens. Ook in die van jou, ga door met dit mooie werk, je helpt er zoveel anderen mee. Mij heeft het heel goed gedaan, om het verhaal van Eric te mogen vertellen.

Liefs Anita

 

 

Lieve Carla , zo bijzonder , zo warm en vol energie als jij bent schrijf ik dit stukje op jouw verzoek speciaal voor jou maar ook voor M en J en al die anderen die hopelijk nog hun verhaal en hun verdriet bij jou kwijtkunnen.

Ik had al 2 keer bij Carla geïnformeerd en bij de 3e keer pas aangemeld bij de praatgroep.
Ik merkte bij de praatgroep dat ik in een andere fase zat dan de andere leden.

Na het overlijden van mijn man nu bijna 3 jaar geleden en vele sessies bij een psycholoog was ik toen aan iets anders. Toen ik op tv een lotgenoot hoorde vertellen viel voor mij de klik. Ik wilde met lotgenoten praten, ik zocht herkenning en wilde mijn verdriet delen met nabestaanden van zelfdoding. M en J hadden een ander familielid verloren, daardoor mistte ik de herkenning van de situatie waarin ik verkeerde samen met 2 puberkinderen.  Maar het verdriet was hetzelfde en ook de symptonen van gedrag van onze dierbaren waren hetzelfde.

En natuurlijk ook de vragen rondom de hulpverlening en ook ons deel daarin.
Ik heb bewondering voor M en J dat hoe moeilijk het ook was zij bereidt waren om hun gevoel en gedachten met ons te delen. Ik heb bewondering voor Carla omdat zij al 25 jaar  zoveel liefde, aandacht en zorg besteed aan onbekenden en ze direct als goede bekenden ontvangt en onderhoud.

Mede door deze sessies weet ik zeker dat ik de dood van mijn man een plaats hebben kunnen geven en ben ik gesterkt om samen met mijn 2 kinderen verder te kunnen gaan.

Liefs aan Carla, M en J en sterkte aan allen die zullen volgen.

 

------------------------------------------------------------

 

Carla had gevaagd om een stukje te schrijven voor op haar site, natuurlijk wil ik dat, al vind ik het best wel moeilijk.

Voor mij is het nog geen jaar geleden dat ik mijn zoon van 21 een eind aan zijn leven heeft gemaakt. Er was zoveel boosheid naar de psychische hulpverlening toe, dat ik daar geen hulp wilde zoeken. Was wel voor verschillende gespreken naar een maatschappelijk werker geweest, maar dat voelde voor mij niet echt goed.
 
Via zoeken op internet kwam ik de site van Carla tegen en heb gelijk een mailtje gestuurd, want ik wilde herkenning van lotgenoten, om over dit verdriet, onmacht, boosheid, reacties van anderen te praten. Carla heeft mij toen bij haar thuis uitgenodigd voor een voorgesprek. Dat was al erg fijn omdat je dan weet waar je terecht komt en hoe het voelt.

Nou dat voelde goed, ondankt dat het goed voelde was ik erg zenuwachtig om daar de eerste zondag naar toe te gaan.

Maar dat was geheel overbodig omdat er zoveel herkenning was van de andere lieve deelnemers, zoveel begrip en luisterende oren. Had nog nooit het hele verhaal verteld, vond dit vreselijk moeilijk. Maar met al die lieve mensen om mij heen die het begrijpen, ging dat best wel goed, gelukkig had Carla dozen voor tranendoekjes.

De zondagen bij Carla hebben mij weer een klein stukje geholpen om een stapje verder te gaan.
Maar het gemis blijft het ergste. 
 
B en M, vond het heel fijn jullie te leren kennen, hoop dat alles goed met jullie gaat.
Lieve Carla dank je wel voor je warme gastvrijheid.
 
Liefs Jacqueline.

 

18 augustus 2007 moest ik afscheid nemen van mijn broer.
Omdat ik liever niet naar een psychiater wil, zocht ik op internet naar lotgenoten.
Ik kwam direct op de website van Carla uit, maar vond de stap nog wat te groot.
Maar eind 2010 besloot ik om Carla te mailen en al snel kreeg ik een lieve mail terug.
Na een aantal telefoongesprekken ben ik bij haar langs gegaan en heb ik me aangemeld voor de praatgroep.

5 zondagen hebben we naar elkaars verhaal geluisterd, meegeleefd, gehuild, troost en herkenning gevonden.

Die zondagen waren zwaar, maar ook heel fijn.
Eerst heeft Carla haar verhaal verteld, en de zondag daarop mocht ik mijn verhaal doen.
Het was heel moeilijk om weer het hele verhaal van begin tot eind te vertellen. Er is zoveel gebeurd voor en na mijn broers overlijden.

Maar het voelde goed om alles eruit te kunnen gooien, al het verdriet, de woede die ik voel (niet voor mijn broer), de pijn en het gemis die nog zo aanwezig is.
Even weer goed kunnen huilen zonder dat je je opgelaten voelt. De anderen begrijpen je omdat zij het ook hebben meegemaakt, en dat was zo fijn en bijzonder.

Liefs Monique

 

------------------------------------------------------------