Beste mensen,

De praatgroepen die wij vorig jaar zijn begonnen, zijn afgerond. Met dit initiatief hebben wij mensen bijelkaar gebracht die een soortgelijke ervaringen hebben meegemaakt en wel, het verlies van een dierbare door zelfdoding.

De gesprekken, het uitwisselen van ervaringen en het luisteren naar elkaars verhaal hebben ons nieuwe inzichten gebracht en het feit dat wij een klankbord hebben kunnen vinden, heeft ons gesterkt in ons rouwverwerkingsproces. Met de praatgroepen hebben wij natuurlijk niet alle problemen op kunnen lossen maar we hebben elkaar wel handreikingen kunnen doen wat betreft de verwerking van het verlies. Wij willen de deelnemers heel erg bedanken voor hun moed en bijdragen en wij hopen dat het jullie goed zal gaan.

Hieronder een aantal reacties van deelnemers. Deze reacties zullen nog worden aangevuld.

René

3 Augustus 1999: Ik ben net een dag op vakantie op Texel. Ik bel op verzoek naar huis en ……..mijn wereld stort in.

30 Jaar is mijn broer geworden. Ruim een maand na zijn laatste verjaardag heeft zijn beslissing weloverwogen ten uitvoer gebracht. Pillen, alcohol en alle deuren van binnenuit op slot. Alleen het slaapkamerraam heeft hij opengelaten, zodat er niets geforceerd hoefde te worden!

Eenmaal thuis gaat alles heel snel en voor je er erg in hebt, heb je jezelf er al een jaar doorheen gesleept. Hoe waar zijn de woorden: "Je weet pas wat je hebt, als je het voorgoed kwijt bent". We (ik en mijn zus) zijn eigenlijk bij de praatgroep van Carla en Marrie gegaan als voortrekkers voor onze ouders. Die zagen het niet zo zitten.

"We moeten het zelf verwerken en bovendien krijgen we Paul (mijn broer dus) er niet mee terug". Uiteindelijk is alleen mijn moeder gegaan. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet goed wist wat ik er van moest verwachten, maar achteraf, nu het helaas voorbij is, heb ik er een goed gevoel aan over gehouden. Onze groep was klein en gezellig.

Carla en Marrie gaven een ieder een middag om zijn/haar verhaal te vertellen. Omdat het een lotgenotengroep is en absoluut geen therapie o.i.d. kan je gewoon vertellen of huilen zonder dat iemand je oplegt hoe je met de situatie om zou moeten gaan. Alleen al door te luisteren kan je een steun/troost voor een ander zijn (iets wat mijn broer helaas heeft gemist).

Mijn verhaal bleek voor een ander een stimulans om een stilte te doorbreken. Het verdriet, het gevoel alsof je geamputeerd bent blijft, maar praten én luisteren kan je helpen je eigen situatie te begrijpen en/of te verzachten. Carla en Marrie, bedankt voor de gastvrijheid (en de koffie en de koekjes en……) en dat jullie ons nader bij elkaar hebben gebracht.

Toen we van jullie begeleiding hoorden, kwamen we net terug van het weekeinde dat voor lotgenoten door Ypsilon en Piet van Beek in elkaar gezet was en door de lieve Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid met zoveel naastenliefde en degelijkheid wordt verzorgd in Deventer.

De opvang die je in deze setting aan elkaar kunt geven als ouders, partnernabestaande of zus is er zo overtuigend en echt en gaat zo diep, dat alleen medenabestaanden bij ons nog gezag hadden om de verwerking van je verlies te delen en je te bemoedigen.

Je hoort weleens dat er mensen die je kent een einde aan hun leven hebben gemaakt door zelfdoding. Je denkt dan "goh, wat vervelend voor de mensen die achter blijven'. Verder sta je bij zoiets niet stil, totdat het je zelf overkomt.

Je gaat dan heel anders naar de mensen kijken. Ik heb een broer die op 3 augustus 1999 op 30-jarige leeftijd overleden is aan zelfdoding. De eerste dagen leef je in een roes. Ik heb ook in die dagen gehad als de begrafenisondememer er was om dingen door te spreken zoiets van, jongens wacht even we missen er nog een, maar ja, als mijn broer Paul er nog was dan was de begrafenisondernemer er niet.

Nadat de crematie plaats heeft gevonden, ga je verder denken. Ik heb dan ook een periode gehad van, we zijn de enige die dit overkomt. Ik ben naar aanleiding van een adres in een boek in contact gekomen met Marrie Verhoef. Zij leidt samen met Carla den Hartog een groep voor nabestaanden na zelfdoding. Ik had nadat de groep samen was geweest een paar keer gehad dat ik over mijn broer droomde en dat hij toch nog leefde en dat is toch weer behoorlijk pijnlijk als je wakker wordt.

De gesprekken in de groep hebben mij wel een stukje geholpen bij de verwerking van het verlies. Je kan je verhaal kwijt bij mensen die je begrijpen. Ze weten wat je door maakt, omdat ik als een ander aan het woord was een heleboel herkende wat ik zelf ook hebt doorgemaakt. Het ergste vond ik toen Paul was overleden, is dat hij geen getuige kon zijn bij mijn huwelijk, terwijl hij het wel leuk vond toen ik hem vroeg. Wat bij mij ook geholpen heeft is het opschrijven van dingen die je aan de overledene wil vertellen, dan blijf je er niet mee zitten en ik had voor mijn gevoel het toch aan mijn broer verteld.

Ik raad het iedereen aan die een dierbare heeft verloren om er over te praten. Heb je niet iemand waar je goed mee kan praten ga dan naar een groep voor nabestaanden. Voor mij heeft het een stukje geholpen. Niet alles, maar je moet het verder ook helemaal alleen doen, de groepsleden kunnen jou verdriet niet verwerken. Ik vind het heel fijn dat er een groep bestaat voor mensen die een dierbare hebben verloren aan zelfdoding.

Na het overlijden van onze zoon zijn we naar een soort praatgroep gegaan van mensen die hetzelfde is overkomen. Wij zijn toen gegaan naar Carla den Hartog en Marrie Verhoef.

Na een eerste kennismaking begonnen op 9 september de lotgenoten contactgroep.

Na een lekker kopje koffie werden we om beurten uitgenodigd ons verhaal over ons kind te vertellen, welke gesprekken soms heel emotioneel waren!

Het antwoord op het "waarom" heb ik niet gekregen maar het geeft me wel wat rust dat je niet de enige bent die dit is overkomen.

Op 3 september 1998 ben ik mijn vriendin Carla verloren door zelfdoding. Ze had als "optie" voor de trein gekozen. Deze "optie" betekent meestal: "weinig overlevingskans", maar dat was ook niet de bedoeling! Sommige "opties" hebben het predikaat:"nog te redden" of "noodkreet om hulp", maar Carla wilde in géén geval gered worden!

In maart 1999 kon ik er niet meer tegen en ben toen hulp gaan zoeken. Ik kwam terecht bij Ypsilon, maar ik kon daar pas in mei heen, een middag voor nabestaanden te Zaandam. 3/4 van de middag was heel zwaar voor me. Het laatste gedeelte van de middag voelde ik me eindelijk wat relaxter worden. Het is fijn om onder nabestaanden te vertoeven, want iedereen weet wat je doormaakt! Na deze middag ben ik oa nog naar een weekend van Ypsilon in Deventer geweest en dat was nog veel zwaarder en vooral intensief, maar het was wel heel goed voor me! Naast de halfjaarlijkse Ypsilon-middagen in Zaandam en Amersfoort ben ik in het eerste half jaar van 2000 in de zelfhulpgroep van Ellen van Monsjou te Bilthoven geweest, wat me weer een stukje verder bracht op de verwerkingsweg".

In mei 2000 ontmoette ik Carla den Hartog en Marrie Verhoef op de middag voor nabestaanden van Ypsilon in Amersfoort. Ik nam me voor om met hun eerste groep, die in september zou beginnen, mee te doen. Ik ben blij, dat ik daartoe besloten had, want aan het eind van de bijeenkomsten van deze groep, op 28 oktober 2000, besefte ik, dat ik toen pas ben begonnen met het verwerkingsproces!!! Ik vond het erg jammer, dat de groep eindigde, want ik voelde me erg thuis, zo samen met de anderen en niet in de laatste plaats door de goede zorg, d.m.v. koffie, thee, koekjes, chocola en andere verwennerijen, van Carla en Marrie: Heel erg bedankt!!!

Beste allemaal.

Op 26 februari 1986 heb ik mijn vader verloren. Eerste instantie werd mij verteld dat hij een hartstilstand heeft gehad. Pas na 10 jaar hoorde ik dat hij zich had opgehangen. Mijn moeder had dat al die jaren verborgen weten te houden. Wat vertel je ook aan een kind van 9 jaar? Daarnaast heb ik ook nog een broertje en een zusje.

Het was een hele klap voor mij, maar ja wat doe je er na 10 jaar aan, ik zou hem toch nooit meer terug krijgen. Tot een jaar geleden. Ik begon me rot te voelen, verdrietig, niet gelukkig. Ik dacht dat het te maken had met een winterdepressie, ik schijn daar elk jaar wel last van te hebben. Nee, dit keer was heftiger. Ik kwam bij de huisarts terecht en die zij dat ik mijn levensverhaal op papier moest zetten. Toen kwam alles boven. Ik had het nooit verwerkt dat mijn vader er niet meer was.

Ik kreeg hulp via de maatschappelijk werk en uiteindelijk na lang speuren kwam ik terecht bij Carla en Marie. Daar is behoorlijk veel los gekomen, zeker na het verhaal van een groepsgenoot die zijn broer had verloren. Ik ben er vreselijk mee bezig geweest, wat uiteindelijk juist goed was. Al die tijd ben ik ook trots op mezelf geweest om hulp te zoeken, die ik zeker bij de praatgroep heb gekregen. Hoe moeilijk de eerste stap voor mij was, hoe sterk ik mij nu voel. Ik vind het zelfs jammer dat het afgelopen is. Ik wil daarom ook de mensen aanraden, om toch te proberen erover te praten.

Mij heeft het zeker wel geholpen, het heeft een plekje in mijn leven gekregen. Moeilijke tijden hou je altijd, maar als je ook maar weer naar de zonnige tijden kan kijken. Carla en Marie bedankt voor het luisteren! Ga zo door met jullie mooie werk, dat helaas bestaat, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Veel liefs, Dianne.