Een verdrietige Moeder
Ik ben 14 september bij Carla den Hartog en Marie Verhoef in de groep geweest voor rouwverwerking van mijn zoon. Mijn zoon heeft namelijk aan zelfdoding gedaan en is voor de trein gesprongen, hij was 28 jaar. Mijn eerste stap om naar hun toe te gaan was erg moeilijk , ik heb vaak getwijfeld of ik wel moest gaan. Maar door dat ik er zelf behoefte er aan had om er met mensen erover te praten, en niet zomaar mensen, maar mensen die ook iemand verloren hadden door zelfdoding, en dus met hetzelfde verdriet zaten, en dat heeft me uiteindelijk over de streep gehaald.
Daarbij kon ik er met mijn man niet goed over praten, hij had geen behoefte om er over te praten, hij verwerkte het op zijn manier,dus dat moet je respecteren.Daardoor moest ik het wel kwijt, en heb ik de grote stap gemaakt. Het is me allemaal heel erg meegevallen,we werden door Carla heel warm en lief in haar huis ontvangen met koffie en thee en wat lekkers, waar ook Marie aanwezig was, ze zijn beide erg begripvol, ook door hun eigen ervaringen. En doordat je naar andere mensen luistert, weet je ook hoe andere mensen met het verdriet omgaan. Want het verdriet is enorm, en daar moet je mee om leren gaan, en dat is niet zo eenvoudig. Het heeft mij in de groep ontzettend goed gedaan, dat ik mijn verhaal kwijt kon, en dat luchtte op, en daarbij is het ook fijn dat er mensen naar je luisteren.
Carla en Marie zijn hele lieve mensen, die je troosten en begrip voor je hebben, en daardoor groeit er een band tussen de mensen. Toen de groep afgelopen was heb ik het nog wel eens gemist.Ik ben blij dat ik er naar toe ben gegaan. En ik kan het iedereen aanbevelen, die het zelfde verdriet hebben, door dat ze een dierbare verloren hebben door zelfdoding. Hier onder volgt een gedicht voor mijn zoon.
Lieve zoon
Ver weg en toch dichtbij.
Je bent niet meer bij mij.
Lichamelijk zal je er niet meer zijn .
En dat doet ontzettend pijn
Maar zo als er een zon is en een maan,
Blijf jij altijd in mijn hart bestaan.
Ik hoop dat de kracht mij word gegeven,
Dat ik verder kan met mijn leven.
Veel liefs, Mamma (Een verdrietige Moeder)
Margreet
Toen onze dochter Michelle nu bijna 1 jaar geleden zichzelf van het leven beroofde, stortte onze wereldin één klap in elkaar. je weet je als ouders geen raad. Je voelt je zo verdrietig en machteloos. Alleen zijn kon ik niet meer. je bent zo radeloos, je vliegt tegen de muren op. Je zoekt hulp, want al zijn je vrienden en familie nog zo met je begaan, maar je zoekt hulp, een medemens die door hetzelfde dal is gegaan.
Uiteindelijk kwamen we via via aan het adres van mevrouw Carla den Hartog in AMersfoort. Ik heb haar direct opgebeld. Zij is een vrouw die je begrijpt, en waar je je verhaal aan kwijt kan. Zij heeft ook dezelfde pijn en verdriet gehad zoals jij. Zo zijn we bij haar in een praatgroep terechtgekomen die zij organiseert voor mensen die een dierbare door zelfdoding hebben verloren.
Het heeft mijn man en mij veel steun gegeven, want met niemand kan je beter praten dan alleen met lotgenoten en je weet dat als je erg wanhopig bent, je altijd op Carla kunt terugvallen. Zij heeft een luisterend oor, en kan je enorm goed troosten. God zegen haar werk.
Margreet, Loosdrecht