Ellen

Op de dag dat ik dit schrijf is het alweer begin augustus. In februari heb ik deelgenomen aan de praatgroep voor lotgenoten en is mij gevraagd om naar aanleiding daarvan een stukje te schrijven. Pas vandaag lukt het mij om achter de computer plaats te nemen en een begin te maken.

Via maatschappelijk werk ben ik terecht gekomen bij Carla den Hartog. Nadat mijn oudste broer in mei 2003 zelf zijn leven had beëindigd ging het met mij zelf ook steeds minder goed. Ik had het gevoel alsof ik in een vissenkom leefde en continu in rondjes aan het zwemmen was maar niet echt vooruit kwam. De gesprekken die ik volgde bij maatschappelijk werk maakten dat ik mij in eerste instantie iets beter voelde maar al vrij snel merkte ik dat ik er niet echt mee opschoot. Ik had een gevoel over mij heen dat ik op zoek was naar mensen om mee te praten die hetzelfde mee hebben gemaakt als wat ik heb meegemaakt. Maar wat ik dan precies "zocht" dat kon ik niet omschrijven als mijn vrienden mij daarnaar vroegen. Ik wilde gewoon eens praten met lotgenoten om te horen hoe zij de "dingen" beleefden en hoe zij ermee omgingen.

Ik vond het erg spannend om naar Carla toe te gaan. Ik wist niet precies wat ik ervan kon verwachten en ik ben al helemaal niet iemand die snel over mijn eigen gevoelens praat. Toch merkte ik dat de behoefte steeds groter werd naarmate ik ook meer verhalen doorlas die ik op deze website tegen kwam. De eerste bijeenkomst was ik heel gespannen. Achteraf kreeg ik ook te horen dat ik die dag helemaal op het puntje van de bank zat om kort mijn verhaal te doen. Naarmate de weken vorderde zat ik er steeds meer en meer ontspannen bij. Ik merkte dat ik veel herkende in de dingen die gezegd werden tijdens de bijeenkomsten. Maar ik kreeg ook vragen voorgelegd of nieuwe ideeën aangereikt waarmee ik weer verder kon.

Ik merkte zelfs dat ik heel sterk de behoefte kreeg om ook over mijzelf te praten en mijn verhaal te doen. En dat was nieuw voor mij!

Tien jaar geleden heeft mijn vader ook zijn eigen leven beëindigd Dat gebeurde niet heel onverwachts, maar dat je het dan verwacht?! Nee, dat ook weer niet. In die tijd was "suïcide al helemaal "not done". Veel mensen begrepen er toen helemaal niets van dat mijn vader "zomaar" uit het leven was gestapt. Mensen hadden al snel hun oordeel klaar. Maar goed, ik kan ze dat ook niet altijd kwalijk nemen want binnen ons gezin, of daarbuiten, werd er nooit gesproken over eventuele problemen. Dus hoe kan iemand dan een verwachting maken dat zoiets misschien gebeurt, laat staan begrijpen.

Maar ja, begrijpen doe je het nooit?! Nee, als ik er goed over na denk dan begrijp ik het ook niet. Mijn vader die zijn eigen leven beëindigt. Mijn broer die zijn eigen leven beëindigt . Ik word er verdrietig van als ik dit moet opschrijven. Maar ik heb mijn vader en mijn broer wel leren kennen als 2 individuele mensen die allebei geestelijk ziek waren. En die ziekte was voor veel mensen niet zichtbaar Zeker niet op momenten dat ik gezellig met mijn broer in de discotheek stond te dansen of met carnaval een biertje stond te drinken. Dan leek het "ogenschijnlijk" alsof alles goed ging. Alleen zag ik wel die blik in zijn ogen die mij vertelde dat het helemaal niet goed ging. En voordat we gingen dansen probeerde mijn broer mij nog uit te leggen dat hij er zelf ook niets van begreep dat hij in ene ook suïcidaal was geworden. Terwijl hij het nota bene zelf meegemaakt heeft met onze eigen vader!

Was het mogelijk nog een opluchting toe mijn vader overleed. Ja, ik ben zelfs trots op hem. Hoe gek het misschien ook klinkt, omdat het hem gelukt is zelf zijn leven te beëindigen. Tuurlijk had ik liever nog mijn vader gehad. Tuurlijk had ik liever een leuke, gezellige tijd meegemaakt binnen ons gezin. Maar ik zag mijn vader ook lijden en als euthanasie mogelijk was geweest dan was dat misschien wel een betere oplossing geweest. Hij heeft nu misschien wel de moeilijkste en tegelijk meest dappere stap alleen moeten nemen in zijn leven.

Maar goed daar waar het dus mogelijk een opluchting was dat mijn vader overleed, daar deed het oh zo veel pijn de dag dat ik mijn broer vond. Ondanks dat ik al verwachtte om hem te vinden was ik er kapot van en heel boos. Waarom had hij het ook gedaan? Ja waarom? Ergens begreep ik het wel, maar waarom moest hem dit nou ook overkomen? Het voelt voor mij alsof iemand een injectiespuit met daarin het gif "suïcide heeft leeg gespoten in mijn broers arm. En dat hij zo van de ene op de andere dag suïcidaal werd. Helaas is dat ziekteproces heel snel gegaan. En heeft hij gezocht naar het antigif maar dat niet kunnen vinden.

En dan hoor je weer dat mensen niet kunnen begrijpen waarom iemand niet meer wilt leven. Ik denk, of ik weet, dat mijn vader en broer allebei heel graag wilden leven. Zij wilden ook genieten van het leven. Gelukkig zijn, leuke dingen mee maken, je goed voelen. Geen dwangmatige gedachten hebben. Maar gewoon ontspannen leven, een beetje gelukkig zijn en niet de gehele dag geestelijk beïnvloed worden door negatieve gedachten of gevoelens waar je zelf helemaal geen controle meer over hebt. Helaas hadden zij dusdanig last van gevoelens en gedachten die zij zelf niet tot nauwelijks onder woorden konden brengen. Het maakte in ieder geval dat het leven voor hen ondraaglijk werd. Zoals de dominee het omschreef "de angst voor leven werd groter dan de angst voor de dood".

Maar ja, dan blijf je wel achter met je moeder en je andere broer. En de achterblijvers mogen het maar mooi gaan bedenken hoe nu verder.

In eerste instantie wist ik van voor en van achter niet wat ik nou moest. Hoe gaat rouwverwerking? Tien jaar geleden zat ik na 1 week alweer in de collegebanken en moest ik mijn tentamens maken. Dit keer wilde ik het beter doen. Het werden 3 weken dat ik niets deed en daarna ben ik weer begonnen met werken. Stapje voor stapje. Totdat ik na een 8 maanden helemaal in elkaar klapte. Ik was een grote stressbonk en wist niet meer wat ik voelde, dacht of wilde. Ik had mij eigen ziek gemeld onder het mom van een griepje. Maar ik wist wel beter. Gelukkig ben ik die week zelf naar de huisarts gegaan en heb ik om hulp gevraagd. De huisarts voelde mij goed aan en heeft gespecialiseerde hulp gezocht. Maar voordat daar plaats is gaan er weer wat weken voorbij. Op dat moment ben ik eerst begonnen met autogene therapie, zodat ik mijzelf leerde ontspannen. En daarnaast ben ik met deze praatgroep begonnen. Vanuit mijn werkgever kreeg ik bij toeval ook een andere bedrijfsarts die mij goed begreep. Zij is erg streng voor mij maar neemt het probleem wel heel serieus. Daar heb ik het ook erg mee getroffen.

Zo had ik ineens drie soms wel vier gesprekken per week. Ik vond het heel moeilijk maar ik merkte direct dat het mij ook veel opleverde als ik weer een gesprek had gehad. Nu ben ik inmiddels weer gedeeltelijk aan het werk. Ik heb nog eens per maand gesprekken met mijn bedrijfsarts. Daarnaast heb ik ook nog eens per twee weken een gesprek met een therapeut die mij leert om alles wat er gebeurd is te beleven, om vervolgens ermee te leren leven in plaats van te overleven.

Ik kan wel zeggen dat het inmiddels met mij een stuk beter gaat. Ik ben er nog lang niet en ik merk ook dat je flink moet vechten. Je komt met mensen of instanties in aanraking die je het erg moeilijk kunnen maken. Die er niet bij gebaat zijn of zitten te wachten om ernaar te luisteren wat je hebt doorgemaakt. Die gewoon vinden dat je bijvoorbeeld weer aan het werk moet en niet moet "zeuren". Maar ik kies nu voor mijzelf en luister naar wat mijn eigen lichaam aangeeft. En dat heb ik geleerd mede dankzij deze praatgroep en ook dankzij mijn echte vrienden die voor mij klaar zijn blijven staan, hoe moeilijk ik soms ook was in de omgang.

Ik kan iedereen aanbevelen om meer informatie te lezen over de praatgroep van Carla. Of om een contact op te nemen als je behoefte hebt om erover te praten. Baat het niet dan schaadt het niet. Mede dankzij Carla haar initiatief heb ik nu twee mooie fotoalbums. Eentje met allemaal foto's van mijn vader en de ander van mijn broer. Ik kan die albums nu met trots aan mijn vrienden laten zien en vertellen over hen als ik daar behoefte naar heb.

Marianne

Mijn naam is Marianne en ik ben in de praatgroep van carla geweest in maart 2004 in maart 2001 verloor ik mijn zus gerda aan zelfmoord, jaren heb ik er in mijn eentje mee rondgetobd tot ik op een gegeven moment hoorde over de groep van carla,na een paar keer met haar aan de telefoon gesproken te hebben, me weer teruggetrokken hebben, heb ik toen toch besloten de stap te nemen om deel te nemen aan de groep.

En daar sta je dan op een dag beneden in de hal met lotgenoten te wachten tot carla ons op kwam halen.we kwamen bij haar binnen en ik kan niet anders zeggen dat het vanaf het eerste moment goed is geweest.de koffie stond klaar de kaarsjes brandden en wat een hartelijkheid van carla en een directe verbondenheid met de groep. hier hoef je niet uit te leggen hoe je je voelt,dat is voor iedereen duidelijk.

En dan begin je te praten en hoewel elk verhaal anders is zijn er toch ook heel veel overeenkomsten. ik ben in de loop van die weken niet een keer met tegenzin gekomen, hoewel het zeker niet altijd makkelijk was maar iedereen was er voor elkaar en carla stelde je altijd weer op je gemak.zij vindt niets raar,ik denk dat ze alles al een keer gehoord heeft. Verder hebben we het behalve vaak moeilijk, ook gezellig gehad, met elkaar lunchen met altijd heerlijke zelfgemaakte soep en broodjes, dus ook even een moment van rust en ontspanning. Nu de groep afgesloten is, hebben wij als lotgenoten nog steeds contact via mail en binnenkort hebben we een afspraak om iets leuks te gaan doen met elkaar.

Verder ben ik ook door de andere lotgenoten onbewust over de streep getrokken om toch nog wat andere hulp erbij te krijgen, en ben mede dankzij hen nu naar een psychologe geweest,want je kunt wel denken ik doe het allemaal wel zelf,maar daarvoor is een zelfmoord veel te ingrijpend.

Mede door de groep krijg ik heel,heel langzaam het gevoel weer iets uit het dal te komen ik kan dan ook niet anders zeggen tegen lotgenoten dan,zoek hulp ,of zoek contact met lotgenoten, dit kan natuurlijk ook via haar geweldige site. carla,dank je wel voor alles je bent er een uit duizenden , er zijn er niet veel zoals jij, en dat allemaal belangeloos. Ik heb grote bewondering voor je.