Beste mensen
In juni 1999 krijgt mijn dochter een ernstige postnatale depressie en een psychose.
Zij wordt daarvoor poliklinisch behandeld medicijnen en ze krijgt enige tijd begeleiding van een van de medewerkers van het Riagg.
In augustus 2000 sterft mijn vrouw aan kanker, na een ziekbed van een jaar.
In 2002 krijgt mijn dochter opnieuw klachten. Wederom wordt dezelfde medicatie voorgeschreven. De familie regelt de opvang en begeleiding van haar en haar zoontje. Zij bezoekt gedurende lange tijd met succes een psychotherapeute.
Hoewel ik met enige regelmaat twijfels heb over de stabiliteit van mijn dochter, heb ik vertrouwen in de toekomst.
In September 2003 bemerk ik echter veranderingen in het gedrag van mijn dochter. Ik rapporteer dat middels e-mail aan de psychotherapeute, die mij gerust stelt.
Er volgden lastige maanden. In een e-mail aan de psychotherapeute schrijf ik:
"Ze is hyperactief, toch ziet haar huis eruit alsof er een orkaan heeft gewoed. Ze is snel geïrriteerd en ze wisselt met grote regelmaat momenten van verdriet plotseling af met grote vreugde. Ze voelt zich ijzersterk. Niemand hoeft haar ook maar iets te vertellen. Ze is ook hard, bikkelhard in haar uitlatingen. Enig kritisch geluid maakt haar furieus … etc”
Ondertussen neemt mijn dochter haar Seroxat nog trouw in (…).
Lees verder het Worddocument
Yvon
Vandaag 18 juli 2005 is het precies 3 jaar geleden dat mijn ex-man begraven werd nadat hij zichzelf om het leven had gebracht. Op dat moment waren we al zo'n 3 jaar gescheiden (na een relatie van 18 jaar) en werd ik dus al 3 jaar niet meer wakker naast hem, kwam hij niet meer thuis na zijn werk etc. etc. Zou hem dus niet mogen missen, het gekke is dat ik hem de laatste jaren juist wel heel erg ging missen. Dat gold uiteraard nog meer voor onze zoon die op het moment dat z'n vader overleed 17 jaar was, volop in de pubertijd dus en in 3 jaar tijd met een schieding en zelfdoding geconfronteerd werd.
Na de nodige gesprekken met hulpverleners gehad te hebben kwam ik in maart 2004 bij Carla terecht.
In eerste instantie wilde ik door deel te nemen aan de praatgroep bereiken dat mijn zoon hulp zou gaan zoeken. Ik zag hem dagelijks worstelen met zijn verdriet. Dat is gelukt en ik was dan ook erg trots op hem toen hij op een dag bij me kwam en zei dat hij 't niet meer alleen kon en hulp wilde. Ook schrok ik daar wel een beetje van, de angst kwam om de hoek zetten dat hij misschien ook wel eens 'rare"dingen zou kunnen gaan doen. Heb daar toen met hem over gepraat en dat heeft de angst bij mij gelukkig weggenomen. Hij is uiteindelijk bij een psycholoog terecht gekomen en dat heeft hem goed gedaan.
Voor mezelf wilde ik rust in m'n hoofd en met mensen praten die hetzelfde mee hadden gemaakt en leren hoe ik het beste met m'n zoon om kon gaan. Het is een hele bijzondere ervaring geweest, heb er erg veel van geleerd. Ik was vantevoren erg zenuwachtig, wist niet wat ik ervan mocht verwachten, maar Carla zorgde ervoor dat je je meteen op je gemak voelde.
Er werd gehuild maar gelukkig ook gelachen en alles ging in een ontspannen sfeer. De band met m'n zoon is inmiddels erg goed, we kunnen er samen steeds beter over praten en onze gevoelens onder woorden brengen. Afgelopen dinsdag was de sterfdag van z'n vader, i.p.v naar het graf te gaan zijn we samen een hapje wezen eten en hebben zo zijn vader herdacht, was heel speciaal. Het lukt ons steeds beter het een plekje te geven en om te gaan met het verdriet. Misschien dat hij ook ooit nog eens in een praatgroep zijn ervaringen wil delen.
Carla ontzettend bedankt, ik hoop dat je je werk nog lang voort kunt zetten.
Liefs en dikke kus Yvon.
B&K
16 augustus 2004. Eén van de vele dramatische dagen in ons leven, maar de vreselijke gebeurtenis op deze dag heeft het leven van mij en mijn man drastisch overhoop gehaald.
Mijn totaal ontredderde zwager belde ons in de vroege ochtend met de mededeling dat er iets erg was gebeurd en of K. (mijn man) zo snel mogelijk kon komen. Op de vraag wat er gebeurd was, antwoordde hij dat H. (mijn zusje) dood was en vroeg weer of K. kon komen. Zo snel als we konden zijn we naar hem toe gegaan. Dan blijkt dat H. zelfmoord heeft gepleegd. Onze wereld stortte in.
Mijn zusje, haar man en dochter en wij, we waren niet alleen familie maar zeker ook heel goede vrienden. Zo’n 20 jaar samen op vakantie gaan is wel uniek te noemen denk ik. We hadden een heel sterke band met elkaar en dan gebeurt dit. Deze vreselijke stap van haar. Een vreselijk verdriet overmant je, je kunt er niet bij….waarom? We wisten dat zij niet lekker in haar vel zat, maar dat het zó erg was, dat wisten we niet. En dan komt het schuldgevoel: hadden we niet beter op moeten letten?, hadden we dit niet kunnen voorkomen?, hadden we beter dit en hadden we niet beter dat?.
Deze vragen bleven ons maar achtervolgen. We kwamen er samen niet uit. Alles kwam weer boven. Haar en mijn vader heeft in 1988 op dezelfde wijze en plaats zichzelf van het leven beroofd. Ook toen bleven we met alleen maar vraagtekens zitten. We gingen op zoek naar hulp en ontdekten de web-site van Carla den Hartog. Zij organiseerde gespreksgroepen met mensen die ook een dierbare door zelfdoding hadden verloren. Uiteindelijk had zij zelf ook een
dierbare door zelfdoding verloren. Dit sprak ons meer aan dan professionele hulp, want Carla kon met ons uit ervaring spreken.
In een negental sessies bij Carla hebben we geleerd dat je nimmer op alle vragen antwoord zult kunnen krijgen en dat het schuldgevoel dat je hebt wel te verklaren is, maar dat je de gebeurtenis niet je zelf mag aanrekenen.
Wij danken Carla voor de allerhartelijkste ontvangst. Zij stelt haar huis geheel belangeloos open voor die mensen die in een zo moeilijke en verdrietige situatie zitten. Een ieder kon zijn of haar verhaal kwijt aan mensen die eveneens die vragen hebben en het verdriet aanvoelen omdat zij hetzelfde hebben meegemaakt. Het heeft ons gesterkt, we kunnen er
gemakkelijker over praten. Het verdriet en het gemis blijven uiteraard maar we kunnen er beter mee om gaan.
Carla, heel hartelijk bedankt!
31 juli 2005
B&K
Larissa
Ik heb dit jaar aan de groep van carla deelgenomen. Ik ben me broer op 21 juli verloren. Waar ik heel erg op zoek naar was,waren lotgenoten die hetzelfde voelden. Zonder dat je tekst en uitleg hoeft te gevenen die je begrepen. Het heeft mij erg geholpen om aan de groep mee te doen het was een gezellige groep. Waar we ons verdriet deelden.
Het was best intens en zwaar maar het was ook fijn. Het heeft me zeker bijgedragen in het verwerken van het verlies van me broer. Carla heeft ons zo met open armen ontvangen zonder er wat voot terug te vragen.
En de heerlijke soep moet ik nu elke week missen. Wel kan ik aanraden als je aan de groep deelneemt dan rekenen mensen op je dat je er elke week bent.Ze geven toch een stuk van hun zelf bloot. Leven met je mee. dus denk er wel over na voor je er aan begint,dat dat het het enige is dat er van je verwacht wordt.Dat je je lotgenoten niet laat zitten Lieve carla ik wil je bedanken voor alles wat je gedaan heb.
Mensen zo als jij zijn er niet veel. Groetjes Larissa.
Karen Peters
Mijn specifieke bedoeling was om weer onder de mensen te komen en dan met name nieuwe mensen. In mei 2004 trof ik mijn vriend levenloos thuis aan, drie kwartier na ons laatste telefoongesprek. Wij woonden zo'n anderhalf jaar samen en in de loop der tijd werd de diagnose depressief gesteld. Een behandeling was nabij. Ik verbrak letterlijk de verbinding en daarmee de band tussen ons. Fysiek en mentaal was ik gebroken. Na drie maanden keerde ik terug naar huis. Met Carla, Lea en de andere deelnemers Willem, Elisabeth, Bep en Karel, en Tiny deelde ik mijn frustratie, verdriet en onbegrip. Nieuwe mensen met een zelfde gevoel. Voor mij was dat een zeer welkome manier om in een veilige en vertrouwde omgeving een nieuwe start te kunnen maken, thuis, in Amersfoort.
Binnenkort, zo tegen eind april, arriveren de gierzwaluwen weer. Een intens verlangen van Sjoerd.
Ik vlieg, ik schrei,
ik ben geboren
Ik leef voor immer
in het azuur
Maar in het vredig avonduur
Zoek ik tevergeefs naar een toren.
Uit: Gierzwaluwen boven Amersfoort, gierzwaluwenwerkgroep Amersfoort
Ik dank Carla en Lea hartelijk voor hun belangeloze inzet en toewijding. Deze praatgroep is uniek in Nederland. Ik kan niet anders dan hopen dat iemand zich geroepen voelt en opstaat om dit belangrijke, inspannende maar zichzelf lonende werk, dat in bijna twee decennia is opgebouwd, voort te zetten.
In liefde reikend naar Sjoerd van Veen,
Karen Peters