Maart 2006.

Ik ben Phemmy en heb deelgenomen aan de groep met lotgenoten van zelfdoding, gewoon lekker bij Carla thuis in Amersfoort, iets wat ik zeker een jaar eerder had moeten doen.

Ik, Phemmy nu 49 jaar, heb op 26 juli 2004 mijn enige broer Thom verloren door zelfdoding, Thom heeft zichzelf van het leven beroofd met zijn jachtgeweer. Totaal onverwacht, hij was nog maar 45 jaar oud, een man met een goede baan een fijne plek om te wonen, mooie hobby's, op dat moment jammer genoeg geen relatie en geen kinderen.

Het gebeurde op de tweede dag van onze vakantie, een kampeervakantie met auto en caravan, ruim 1400 km van huis in Kroatië. We zijn, nadat we snachts om 24.00 uur het onheil telefoontje kregen de andere dag met behulp van onze reisverzekering teruggevlogen naar Nederland.

Wij, mijn man en ik moesten samen alles regelen voor de crematie, mijn moeder was volledig de kluts kwijt en broers, zussen en kinderen hebben we niet. 10 Dagen na de crematieplechtigheid zijn we weer teruggevlogen naar Kroatië nadat we eerst diverse zaken hadden geregeld die niet wachten konden.

We zijn na een korte vakantie, (nou ja vakantie) om even op adem te komen, met onze auto en caravan teruggereisd. Toen we thuis kwamen zijn we begonnen met het leeghalen en schoonmaken van Thoms woning, een hele klus.

Ook andere zaken zoals de notaris, bank, verzekering enz. enz. moesten gedaan worden, je weet niet wat er allemaal op je afkomt, véél, verschrikkelijk véél. Al snel gaat voor iedereen het gewone alledaagse leven weer verder en is Thom er gewoon niet meer, zijn keus toch…. maar voor mij was het iedere dag alsof het de dag ervoor gebeurd was, ik kon het maar niet begrijpen en ik was zo verdrietig en vreselijk moe maar tegelijk ook heel erg rusteloos, ik ging naar mijn werk omdat ik het thuis niet kon vinden.

Het groepje mensen met wie ik kon praten was klein en na verloop van tijd nog kleiner, en uiteindelijk bleef er maar een enkeling over met wie ik nog kon praten.

Mensen waarvan ik juist de meeste steun verwachtte durfden niet met me te praten en ontweken me.

Mijn moeder die vreselijk verdrietig en in de war was bleek na onderzoek alzheimer te hebben, dit was door het verdriet om Thom verergerd en om haar niet nog verdrietiger te maken kon en durfde ik geen troost bij haar te zoeken en hield ik me flink tegenover haar. Op een gegeven moment ben ik naar de huisarts gegaan en heb hem om hulp gevraagd, ik kreeg antidepressiva en werd naar een maatschappelijk werkster gestuurd.

Daar kreeg ik hulp, ik kon bij haar mijn verhaal kwijt maar er ontbrak iets, ze wist niet wat ik voelde en begreep de pijn in mijn lijf niet. Ze vertelde mij dat ik het goed deed en dat een rouwperiode uit fasen bestond en dat het bij de één wat langer duurde dan bij de ander en dat het bij zelfdoding allemaal wat langer duurde, dat ik het goed deed enz. enz.

Goed bedoeld en lief maar ik kwam niet verder. Ook ging ik eten als ik mij verdrietig voelde en werd steeds dikker. Daarvoor ben ik naar een diëtiste gegaan maar deze vertelde me dat ze mij wel een dieet voor kon schrijven maar dat ze de oorzaak van mijn probleem niet weg kon nemen, dat ik daar professionele hulp bij moest hebben en dat zij daar niet de juiste persoon voor was.

Van een collega die haar man door zelfdoding verloren heeft kreeg ik de tip dat er op internet wel iets te vinden was over hulp na zelfdoding.

Daar kwam ik terecht op de site van Carla den Hartog.

Eerst vaak de site bezocht om alleen maar te lezen wat andere mensen hadden meegemaakt en toen na enige tijd ook zelf maar eens een kort berichtje geplaatst, best eng, en ja hoor ik kreeg al gauw veel reacties van mensen die me begrepen en wisten hoe ik me voelde, Ik had zoiets van hé hé ik ben gelukkig niet de enige die zo vreselijk in de put zit en er niet meer uit kan komen.

Door deze mailtjes leerde ik ook mensen kennen die aan de groep van Carla hadden deelgenomen. Na een jaar en drie maanden durfde ik eindelijk Carla te bellen en al huilend heb ik haar toen verteld wat me was overkomen. Carla nodigde me uit om een keertje bij haar thuis te komen in Amersfoort, dit bleek een intake gesprek.

Ik ben op een middag na mijn werk naar Carla toegegaan en heb mijn verhaal gedaan, ze vond dat ik wel mocht deelnemen aan de groep…. de groep met lotgenoten van zelfdoding, deze zou starten in januari. Ik kon niet wachten en eindelijk kreeg ik een telefoontje dat ze 8 januari zou beginnen, de groep bestond uit 5 personen.

De eerste keer kom je de huiskamer binnen, verlegen en gespannen en maakt kennis met mensen die je niet kent.

Carla begint als eerste met het levensverhaal van haar zoon Harold, ze doet dit om je te laten zien hoe jij het kunt doen als je aan de beurt bent. Iedereen uit de groep krijgt een zondag, die dag gaat het over jou en degene die je verloren bent over het verdriet, de boosheid, je onmacht. Je mag huilen en je hoeft je niet te schamen want iedereen voelt op dat moment wat jij voelt en weet hoe moeilijk je het hebt.

Je mag foto's laten zien en samen luister je naar de cd van de crematie.

Er staan altijd een paar kaarsjes te branden bij de foto van Harold en als jij aan de beurt bent dan wordt er plaats gemaakt voor de foto die jij hebt meegebracht. Samen verdrietig zijn, weten wat de ander voelt, je bent er voor elkaar. Al snel heb je het gevoel of je de anderen uit je groep al heel lang kent en als je dan aan tafel zit voor de lunch worden er al snel grapjes gemaakt, er wordt gelachen en gepraat over allerlei dagelijkse dingen.

De laatste dag mag iedereen iets persoonlijks meenemen en daar wordt dan wat over verteld, je kunt dan al heel goed merken dat je al beter met je verdriet kunt omgaan en dat het dus heel belangrijk is geweest dat je hebt deelgenomen aan de groep.

Daarom raad ik iedereen aan, jong en oud, mensen die met zelfdoding te maken hebben, vast zitten met het verdriet, ga om te praten, ga…

Bel of schrijf, maar neem contact op met Carla, het is goed samen te zijn met lotgenoten.

---------------------------------------------

Tot slot nog een paar woorden uit een toespraak tijdens de crematie- plechtigheid van Thom, mooie woorden die mij diep geraakt hebben.

Mijn naam is Marianne. 2 augstus 2004 is de zwartste dag in mijn leven en in dat van mijn kinderen. Op die dag vond ik mijn man in de garage. Hij had zich opgehangen. Wij waren totaal verbijsterd. Hoe kon dat gebeuren? Hij onze steun en toeverlaat, mijn allerliefste maatje die overal raad op wist en zo gelijkmatig van karakter was.......

Zo veel vragen kwamen op ons af, maar vooral: WAAROM?????? Eind 2003 wilden we een huis bouwen op de plaats van ons gesloopte turfstekershuisje in Friesland. We gingen in zee met de vriend [tevens ex man] van een [ vrouwelijke ] collega van school [mijn man was leraar op een basisschool] die een houtskeletbedrijf had. Vanaf dat moment ging alles mis.

Allereerst zat er vervuiling in de grond. Het keukenbedrijf [Hans Verkerk] ging failliet. De timmerlieden werkten niet of nauwelijks. Ze zaten voortdurend in de keet bij de kachel met koffie en cup-a-soup. Pas veel later bleek dat ze geen salaris meer ontvingen......Na 9 maanden telefoontjes en faxen besloten we de rechtsbijstand in te schakelen.

Deze man was voortdurend ziek of buitenslands. Het schoot maar niet op. Inmiddels begon de aannemer wel rekeningen te sturen die totaal niet klopten. Hij had ook gefraudeerd met bestellingen op naam van zijn neef. Omdat wij niets meer betaalden begon hij dreigbrieven te sturen....De rechtsbijstand schakelde een schade management bedrijf in die tot de conclusie kwam dat wij niets hoefden te betalen maar dat de aannemer ons moest betalen.....!!!!!!!

Ondertussen werden wij er niet vrolijker van want we waren er voor veel geld in gestonken. Ook een timmerman wilde geld van ons omdat hij het niet kreeg van de aannemer..... enz. enz. Mijn man voelde zich schuldig aan het mislukken van de bouw. Alhoewel ik hem heb verzekerd dat hij er geen schuld aan had heeft het een enorme impact op hem gehad. Vlak voor de grote vakantie sprak mijn man eindelijk met zijn collega over de bouw. Hij heeft haar al die tijd nog de hand boven het hoofd gehouden. Ze zei dat ze nergens iets mee te maken had terwijl wij er ondertussen achter gekomen waren dat zij financiel in het bedrijf zat.

Mijn man had een lokaal naast haar en moest n.b. met haar samenwerken!!!!!! In de grote vakantie lieten we een timmerman het huis waterdicht maken want de schimmel stond ondertussen op de muren....Mijn man was erg moe de vakantie in gegaan en ik dacht: ik geloof dat hij overspannen wordt.....Hij reageerde niet op allerlei opmerkingen en 2 keer trof ik hem "zweterig"aan terwijl het niet heet was.....

Op 2 aug. ging ik naar een tante die ernstig ziek was. Ik merkte dat hij het niet prettig vond dat ik wegging maar ging toch.... Ook zwaaide hij me niet uit zoals hij anders wel altijd deed.... Ik denk dat hij in paniek is geraakt en zo tot deze daad is gekomen.....

Daarna volgde een hele nare tijd. Iedereen was fantastisch voor me maar wat voel je je alleen en in de steek gelaten. Gelukkig had ik mijn 2 teckels die ervoor zorgden dat ik iedere dag op tijd opstond. Uiteindelijk heb ik het huis half af verkocht.

Een jaar later schafte ik en laptop aan en begon op internet te zoeken naar lotgenoten. Ik las alles over zelfdoding en vond ook de website van Carla. Pas toen ik haar onverwacht op de t.v. zag besloot ik moed te vatten en haar te bellen. Ze wilde direct dat ik langs kwam voor een intake-gesprek. Ze heeft me overgehaald snel te komen en mijn verhaal te doen. Ik heb 4 uur bij haar zitten ratelen.....!!!!!! Zo had ze me opmijn gemak gesteld!!!!! Helaas was er net in januari een nieuwe groep gestart dus moest ik geduld hebben. In sept. was het zover.

Met Carla erbij waren we met z'n zessen. Helaas heeft een deelnemer na een bijeenkomst afgehaakt. We hebben al onze verhalen verteld en ons verdriet gedeeld. We hebben gehuild maar gek genoeg ook gelachen. En Carla vertroetelde ons met allerlei lekkers waar we dankbaar gebruik van maakten. Nu moeten we weer verder thuis een weg zien te vinden. Natuurlijk kunnen we bellen en mailen met elkaar.We wonen helaas nogal ver uit elkaar....

En Carla blijft klaar staan voor iedereen die belt en komt. Ik hoop dat je dit werk nog lang kan volhouden Carla!!!!!!! Dikke kus voor al je goede zorgen.!!!!! liefs, Marianne.

Ik ben Ton. Afgelopen september en oktober ben ik op de lotgenoten groep geweest bij Carla, na eerst een intake gesprek te hebben gehad, dat intake gesprek klinkt zwaar, dat is het echter in het geheel niet, direct stelt Carla je op je gemak, alles ademt een heel huiselijke sfeer uit, zodat je je zelf al snel thuis voelt.

Wat mij het meest heeft geholpen en gesterkt zijn de ongedwongen gesprekken met mijn mede lotgenoten, de enorme herkenning die optreed bij de verhalen die je te horen krijgt.

Zelf ben ik mijn vrouw op 26 april verloren, zij is van een flat in onze woonplaats gesprongen, dit alles kunt u elders op de site terug vinden.

Zij leed aan borderline en ik ben dik 23 jaar getrouwd met haar geweest, in ons huwelijk hebben we twee kinderen gekregen, nu inmiddels 21 en 19 jaar.

In de groep was niets gek en raars om te bespreken, dat alleen al geeft een veilig gevoel, Carla vertelde als eerste over haar zoon Harold.

Het heeft mij enorm veel gedaan, dat ik zonder dat je op een klok hoeft te letten, alles kwijt kunt, zelf had ik een fotoboek gemaakt van foto´s van Anita (mijn vrouw) gedurende alle jaren dat ik haar heb gekend, dus vanaf onze verkeringstijd, in 1982 tot 2005, en het is dan heel erg fijn dat je dat verteld en laat zien aan mensen die ervan weten, dus zelf ook echt weten, van hoe, wie en wat, en dat ook echt zonder voorbehoud kunt doen, niet bang hoeft te zijn om iets verkeerds te zeggen, dat werkt op de een of andere manier bevrijdend.

Dit is hoe ik het heb ervaren.

Bij deze wil ik Carla dan ook enorm bedanken voor het open zetten van haar huis en het organiseren van deze bijeenkomsten, en uiteraard het iedere keer weer klaar maken van de heerlijke soep!

Dus Carla BEDANKT

Ton

Ik ben Daisy, 24 jaar. Vorig jaar September heb ik mijn broer verloren aan zelfdoding. Hij is 28 jaar geworden. Op dat moment stortte mijn wereld in, wat moet ik zonder mijn lieve broer. Hij was mijn maatje. Ik kon me draai niet vinden in mijn nieuwe leven. Al gauw werd er niet meer over Dominique gesproken, waarom? Ik weet het niet misschien omdat hij is overleden aan zelfdoding. Ik heb toch ondervonden dat er nog steeds een taboe overheerst. Erover praten,daar had ik juist zoveel behoefte aan. Niemand begrijp die pijn en verdriet waar je mee rond loopt. Alleen de mensen die het zelf hebben meegemaakt.

Ik wist gewoon niet meer hoe ik verder moest. Ik ben toen gaan surfen op het internet. Lotgenoten kwam steeds naar boven. Ik ben daarover gaan nadenken. Misschien worden er groepen georganiseerd. Ik kwam toen de site tegen van Carla den Hartog. Ik wou graag bellen om te informeren hoe dat in z'n werk gaat in zo'n groep. De drempel was hoog, wat moet ik nou zeggen?
Ik had alle moed verzameld om te bellen, maar helaas ze nam niet op. Ik heb toen ingesproken. Ze heeft mij toen teruggebeld. We hadden even kort kennis gemaakt, en heb haar verteld wat mij is overkomen.

Ze wou graag een afspraak maken om beter kennis te maken, en precies uit te leggen hoe zo'n groep in z'n werk gaat.

December 2005 ben ik voor een intake geweest. Ik voelde me Carla meteen op mijn gemak. Ik vond het heel erg fijn om erover te praten. Ze vertelde dat ze in Januari 2006 met een groep zal starten als er genoeg aanmeldingen waren. Ik heb er thuis goed over nagedacht of ik wou mee doen met die groep. Want als je ervoor gaat, dan moet je er ook echt voor gaan. Het zou betekenen dat ik aantal weken op Zondag de hele dag ermee bezig zou zijn. Je kan niet zeggen ik kom volgende week niet. Je bent loyaal naar de mensen toe in je groep. Ze leggen hun ziel bloot. En dan kan je niet zeggen , ik kom volgende week niet.

Ik wou heel graag deelnemen aan de groep. Zondag 8 Januari was de eerste keer. Wat was ik zenuwachtig, wat zal er gebeuren? Hoe zullen de andere mensen zijn? En wat kan ik de aankomende weken verwachten?. De eerste keer was wel wennen, je kent elkaar tenslotte niet. En wordt over zo iets ingrijpends gepraat. Maar het voelde goed. Ik besefte dat ik niet de enigste op de aardbodem was die dit heeft meegemaakt .

De weken gingen voorbij en je leert elkaar beter kennen. Je begrijpt elkaar, je weet wat een ander bedoelt. Ik heb dat als er fijn ervaren. Zij begrepen mij als geen ander. Die pijn en verdriet.
Carla, is een bijzonder mens, hier zijn er maar weinig van. Ze opent haar hart naar andere toe. Elke week ontving ze ons met ons met open armen.

Elke week maakte ze verse soep met broodjes, heerlijk!!

Het is voor mij een goede stap geweest om dit te doen. Ik ben een stuk rustiger geworden. Je voelt je begrepen. Je kan elkaar steunen met zo groot verlies. We hebben nu nog steeds regelmatig contact. We beuren elkaar op als dat nodig is. Ik kan het iedereen aanraden. Erover praten is ontzettend belangrijk. De enige mensen die het begrijpen zijn degene die het zelf ook hebben meegemaakt.

Als afsluiting wil ik Carla alsnog bedanken voor alle goede zorgen. En de rest van de groep voor hun steun en luisterd oor.

Liefs, Daisy