Proloog door Femke van Leeuwen (auteur)

Deze scriptie betreft de afsluiting van mijn studie sociologie. Hiervoor heb ik onderzoek verricht naar de rouwverwerking van nabestaanden van zelfdoding. Een ongewoon onderwerp voor een scriptie...

De interesse voor dit onderwerp is ontstaan na de zelfdoding van mijn beste vriendin Annemarie (1982- 2006). Deze ervaring deed, op zijn zachtst gezegd, mijn grondvesten schudden.

Om enig houvast te vinden, ben ik al vrij snel begonnen onderwerpen als zelfdoding en rouwverwerking wetenschappelijk te benaderen. Om later uiteindelijk de knoop door te hakken en er daadwerkelijk mijn afstudeeronderzoek van te maken.

Ik heb dit onderzoek met veel plezier geschreven, ondanks het zware onderwerp en mijn eigen betrokkenheid als nabestaande. Het gaf mij houvast, zoals ik hierboven al schreef, en het stilde mijn nieuwsgierigheid. Bovenal, het vergemakkelijkte mijn toenadering naar lotgenoten. Dit lotgenotencontact, in de vorm van interviews met nabestaanden, heb ik als zeer waardevol ervaren. Het heeft mij geholpen om mijn eigen rouwverwerking, en rouwverwerking in het algemeen, te begrijpen en te kunnen plaatsen.

Ik wil hier nogmaals mijn dank uitspreken voor de nabestaanden die deel hebben genomen aan mijn onderzoek.

Ik hoop dat zij en andere nabestaanden zich kunnen herkennen in mijn onderzoek, in het bijzonder in de persoonlijke verhalen (zie hoofdstukken vijf t/m zeven). Daarnaast hoop ik dat mijn onderzoek nabestaanden kan helpen in hun eigen rouwverwerking, bijvoorbeeld door hen inzicht te geven in de sociale kanten van een rouwverwerking. Denk hierbij aan de invloed van maatschappij op rouwen, zoals de normen en waarden van rouwverwerking. Als socioloog en als nabestaande leert deze sociaal culturele benadering van rouwverwerking mij dat je als nabestaande nooit alleen staat. Een gedachte om kracht uit te putten...

Veel leesplezier gewenst,

Vriendelijke groet,

Femke van Leeuwen[1]