Lieve mensen,
Na het lezen van Carla's artikel in de A'foortse Courant van 3 aug. jl. en ik gegrepen werd door haar gedrevenheid, haar manier om haar verdriet te lijf te gaan en om te zetten in haar hulpgroep, bezocht ik ook de website. Ik las daar al de schokkende en intens verdrietige verhalen van alle verwanten van iemand die suicide had gepleegd. De wanhoop, de vragen, de twijfels en de schuldgevoelens. Dat het soms voorkomt dat een nabestaande toch geheel vrede kan hebben met een zelfmoord, hoe onwaarschijnlijk dat misschien ook lijkt, wil ik jullie laten weten in mijn verhaal. Ik vind dat deze nabestaande-gevoelens, die men eigenlijk nooit leest of hoort, ook op de website thuishoren.
25 juni 1988 stierf onze moeder, precies 19 jaar na pa, evenals hij aan leukemie. Mijn drie jaar jongere zusje Sylvia, toen zwanger van haar eerste kindje, en ik bleven samen achter. Sylvia, een levensgenieter, net haar opleiding voltooid aan de Ac. voor Expressie door Woord en Gebaar, dolblij met haar zwangerschap, voelde zich "belazerd door het leven".
Zo verslagen, zo wanhopig. Allemaal zo eng toevallig ook, zelfde datum, zelfde ziekte. Toch krabbelden wij op. Zij trouwde, kreeg haar dochter, maar werd enige tijd later depressief, zeer depressief. Er volgden jaren van verdriet, angst, zij was suicidaal, soms afgewisseld door betere periodes. Omdat wij samen nog over waren van ons gezin, was er een onverbrekelijke band en probeerde ik alles om haar te helpen.
Vele mensen trokken zich terug, omdat het zo onbegrijpelijk was, dat iemand zo met het leven omging. Zo begrijpelijk. Toch lukte het mij ook niet om haar terug te krijgen in het leven, ja als ik er was, zag zij alles weer zitten, was zij vol goede voornemens, maar dat verdween alweer snel. Zij ging scheiden, begon te drinken om haar angsten de baas te worden en langzamerhand zie je dan hoe een mooi, levenslustig en lief, goed mens ging verworden, veranderde in een bibberend oud vrouwtje, veroorzaakt door niet eten en veel drinken. Zo onvoorstelbaar, leven als een zwerver met een huis. Door schulden een winter zonder elektriciteit, geen tv, radio telefoon verwarming, tussen het vuil en de bergen ongeopende rekeningen. Af en toe opgenomen worden, toch nog hopend dat er een soort 'toverdokter was die haar kon beter maken' Zonder een eigen rol daarin te kunnen spelen.
En continu heeft ze angst dat ze een keer zelfmoord pleegt, alhoewel ze beseft dat ze dat nu met de drank ook al deed. Want ze mocht allang geen druppel meer drinken. Dit duurde bijna 12 jaar en langzamerhand besefte ik, dat ik afstand van haar nam. Emotioneel dan. Ik bleef haar opzoeken, praten met artsen etc. maar van binnen leek ik bepaalde deuren dicht te doen. Ik wist dat ik haar kwijtraakte, maar vreesde de manier waarop. Ik was bang dat haar lijf het ineens zou opgeven, terwijl zij nog wilde leven. Bijgestaan met raad en daad door een kleine groep "zusters-door-dik-en-dun" werden ik en zij geholpen. Praten met artsen, Sylvia helpen etc. maar niets meer verwachten.
Mijn stralende Syl was veranderd in een klein bibberend angstig vrouwtje. Leven was een hel voor haar en ze hield het vol voor haar dochter.In oktober 2000 wilde zij zich toch nog een keer laten opnemen, om van de alcohol af te komen. Vrijdag 17 november belde zij me nog en heb ik een gesprek met haar gehad. Zij vertelde dat zij toch wel echt dood wilde en ik heb een zeer confronterend, boos gesprek met haar gevoerd, hopend, dat het haar deed bedenken. Ik zei haar, dat zij het dan zelf moest doen, niet door anderen etc. etc. Ik was ook boos en vertelde de gevolgen van zo'n daad voor haar dochter en voor mij. Vroeger durfde ik dat niet, maar de laatste tijd wel, om ook mijn gevoelens aan haar te laten weten.
Dinsdag 21 november kreeg ik 's avonds, tijdens het koken, een telefoontje uit het ziekenhuis in Rotterdam, dat Sylvia zelfmoord had gepleegd.....
Ik schrok, toch zo onverwachts, zo erg deze enorme schokkende noodgreep van haar. Als enige nabestaande van haar moest ik toen zorgen, dat zij, die natuurlijk niets had geregeld, op een manier begraven kon worden, die bij haar paste en waar wij allen mee verder konden. Gesteund door "de zussen", zonder geld en zeer tegengewerkt door gemeente etc. boorden wij al onze creativiteit aan, dit konden wij nog voor haar doen. Wij voelden ons diep verdrietig dat dit mooie mens voorgoed uit ons leven was, dat ik nooit meer dat warme lijf kon voelen, maar dat zij verlost was van dit angstige, lijdende leven, wat geen leven meer was voor haar, dat verzoende ons met haar daad.
Tijdens het proces van afscheid nemen, werd ik gedragen door de vrienden, de "zussen". Haar begrafenis zou een zwerversbegrafenis moeten worden (buiten, een half uur bij de groeve), geen geld, ik mocht haar pas 7 dagen later zien (paste niet in het budget), maar samen met wel 80 mensen (zonder kaarten dus), onder begeleiding van haar muziek, haar bloemen, kaarslicht, gedichten, konden wij haar nog een keer zien, afscheid van haar nemen en haar met elkaar naar 'haar plek' brengen.
Gedreven door het onbewuste gevoel dat ik alleen op deze manier afscheid van haar kon nemen, dat ik hier mee verder kon, me gesteund weten door "de zussen" die me bij de les hielden als ik de teugels liet vieren was dit een goed afscheid van deze lieve zus. Geld voor een steentje was er niet. Echter, na een brief van mij in de aula, had ik na 4 maanden ca. 2000 gulden op mijn bank van de vele
mensen, vreemden voor mij, soms niet, vrienden, ouders van vrienden etc. 21 juni 2001 zouden wij met elkaar het kleine kussentje van roze graniet met gouden letters en een stuk amethist gaan plaatsen. Ik had het iedereen laten weten, niet veel mensen verwachtend. Ik wou na afloop gaan picknicken op de plek naast de begraafplaats, waar zij vaak had gewandeld.Niemand wist dit, maar daar stonden zomaar 24 mensen te wachten bij haar plek, voorzien van lavendel of bloemen ! Dit was voor mij zo'n mooie afsluiting. Het voelde zo goed.
Dit verhaal is heel lang geworden besef ik, maar ik hoop hiermee duidelijk te kunnen maken dat soms een zelfmoord minder schokkend is, dan de jaren ervoor.
Ja, ik mis haar intens, de Sylvia die gelukkig was, de zus, met haar zussenstreken, haar ondeugendheden. De latere Syl was zo intens ongelukkig, niet bij machte een leefbaar leven te creeren. En dat is onvoorstelbaar om mee te maken. Ondanks ons laatste gesprek, heb ik nooit last gehad van een schuldgevoel. Ik had alles gedaan wat ik kon doen. Natuurlijk is dat bij een plotselinge onverwachte suicide totaal anders en niet te vergelijken. Dat lijkt me zoveel schokkender, ik weet niet hoe ik daar mee om zou gaan. Dat weet denk ik niemand.
Ik heb geen familie meer en ik mis familie. Ik heb wel een gezin, met 2 kinderen. Een broer of zus zou fijn zijn. Maar ik ben zeker niet eenzaam, ik voel me gesterkt door de "vrienden-bij-nacht-en-ontij" want ik weet nu, dat zij altijd voor mij zullen zijn, in voor- en tegenspoed. Syl's dochter is nu bijna 14 en logeert regelmatig bij me. En dat vind ik een cadeautje, als zij voor mij fiets denk ik: "Net Syl van achteren."
Sorry dat dit zo'n lang verhaal is geworden, maar misschien herkent iemand mijn gevoelens wel. Als je me wil mailen, doe dat gerust.