Lieve Carla , lieve Marrie,
Toen we van jullie begeleiding hoorden, kwamen we net terug van het weekeinde dat voor lotgenoten door Ypsilon en Piet van Beek in elkaar gezet was en door de lieve Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid met zoveel naastenliefde en degelijkheid wordt verzorgd in Deventer.
De opvang die je in deze setting aan elkaar kunt geven als ouders, partnernabestaande of zus is er zo overtuigend en echt en gaat zo diep, dat alleen medenabestaanden bij ons nog gezag hadden om de verwerking van je verlies te delen en je te bemoedigen.
Dus jullie begrijpen hoe erg blij we waren door jullie uitgenodigd te worden, omdat jullie met zowat dezelfde formule werkten: nabestaanden voor nabestaanden. We waren dan ook blij toen de huiskamerbijeenkomsten bij Carla in september begonnen Onze hoge verwachtingen hebben jullie helemaal waargemaakt:
Het voelde zoals Diny Bijl het verwoordde, we zouden het niet treffender kunnen uitdrukken:
Te mogen zijn wie je bent
Te mogen praten over de pijn die je kent
Te mogen voelen wat je voelt
Te mogen vertellen wat je bedoelt
Te mogen voelen wat je dierbare heeft gestreden
Te mogen werken aan de eenzaamheid die men heeft geleden
Te mogen delen in strijd, onmacht, lief en leed
Te mogen beseffen dat hij het deels voor zichzelf en deels voor anderen deed
Maar dat hij op een moment een besluit heeft genomen
Misschien om meer pijn en verdriet te voorkomen
Zichzelf uit dit leven heeft bevrijd
En uiteindelijk wil dat ook jij niet meer lijdt
Vandaar deze moeilijke, maar ook moedige daad
Vooral ook uit liefde, niet uit haat
Maar voor al zijn dierbaren die hij achterlaat
We waren maar één ogenblik geschrokken toen we beseften: Wat een pech, binnenkort zullen deze middagen er niet meer zijn voor ons. Carla en Marrie: onze bewondering voor jullie is erg groot. We hopen en verwachten ook wel, de andere deelnemende ouders en jullie nog af en toe te mogen spreken en/of ontmoeten.
We danken jullie uit het diepe van ons hart. Ton en Lea.